De Gouden Draad

Hoe stoffen geschiedenis schrijven, Kassia St Clair (auteur van het boek “Het geheime leven van kleuren), 393 bladzijden. Uitgeverij J. M. Meulenhoff

Ik beken, De gouden draad heb ik puur en alleen op zijn mooie uitvoering gekocht! Goudkleurige draden op de boekomslag en goudkleurig aan de boven- en zijkanten wanneer het boek dicht is, het geheel is prachtig 🤩

Gelukkig is het ook nog eens net zo pakkend wanneer je gaat lezen, je wordt ondergedompeld in informatie en waant je in de besproken werelddelen of tijdperken uit de geschiedenis van textiel;

‘Van Egyptische mummies, zijderoutes en astronautenpakken, De Gouden Draad 🧵 is een intrigerend verhaal over de rol van textiel in de menselijke geschiedenis. Natuurlijk en door mensenhanden gemaakt textiel heeft onze wereld niet alleen veranderd maar ook bepaald en vormgegeven. De gouden draad onthult het verborgen rijke leven van stoffen, de rijke historie en de fascinerende verhalen. In dertien hoofdstukken beziet Kassia St Clair de beschaving en haar creativiteit: van de mummies uit het oude Egypte, de zijden mantels uit het Chinese keizerrijk en het katoen uit India dat de aanzet gaf tot de industriële revolutie (en tot meer dan één oorlog) en zelfs de in een laboratorium ontworpen vezels die het mogelijk maakten dat astronauten op de maan konden lopen. Aan de hand van stoffen vertelt ze een ongelooflijke en inspirerende geschiedenis van menselijk vernuft en daadkracht.’

Er iets uit kiezen wat het meest interessant was of iets wat ik nog niet wist, er is teveel om te kiezen. Maar een van de dingen die ik niet wist en nu wel 🙂 gaat over de sterrenmeter van Su Hui, gemaakt ergens in de vierde eeuw;

Tekst loopt door onder de afbeelding

‘Su Hui werd bekend door een belangrijk en ongebruikelijk gedicht. Dit werd in haar tijd beschreven als, geweven op brocade, bedoeld in een cirkel te worden gelezen, en bestaand uit 112 of 840 karakters. Het gedicht van 840 karakters is in de vorm van een 29 bij 29 raster en kan vooruit, achteruit, horizontaal, verticaal of diagonaal gelezen worden, maar ook binnen zijn met kleuren aangegeven rasters. De tekst van het gedicht ging voortdurend rond in middeleeuws China en nooit verloren. Maar gedurende de Song Dynastie werd het schaars. De 112 karakters versie kwam voor in de oudste bronnen. De eerste uitgave van de 840 karakters versie lijkt te dateren van een 10e eeuwse versie van Li Fang. Menige 13e eeuwse versie werd aan bekende vrouwen van de Song Dynastie toegeschreven, maar dat bleek onjuist. Tijdens de Ming Dynastie werd het gedicht erg populair en geleerden ontdekten 7.940 manieren om het te lezen. Het werd ook genoemd in het verhaal Bloemen in de Spiegel.’ Bron

Tekst loop door onder de foto

Lirian Leest De Gouden Draad, Kassia St Clair

De pers over De gouden draad

‘Een meeslepende geschiedenis die ons via de zijderoutes naar sportkleding en naar ruimtepakken brengt.’ Sunday Times

‘Fascinerend… Een aanrader.’ The Spectator

‘Je gaat anders naar stoffen kijken.’ Elle Decoration

‘Uitzonderlijk, aanstekelijk erudiet en heel aanlokkelijk.’ History Today

 

Mijn conclusie na het lezen van De gouden draad,
Dit boek is een van mijn mooiste aankopen, qua inhoud en omslag!
Echt een boek om op tafel te laten liggen, lang nadat je het uit hebt.

Lirian LEest De GOuden Draad, Kassia St Clair

Terug naar het strandhuis

Wist je dat:

Zeeschildpadden kunnen meer dan 100.000 kleine diertjes meedragen op hun rug! Bron: National Geographic 

Als kind had ik een landschildpad waar ik uren naar kon kijken omdat ik schildpadden nu eenmaal fascinerend vind. Als loper zit in team turtle, kort samengevat, ik hou van schildpadden en dat was precies de reden waarom ik dit boek graag wilde lezen.

Boek 24, Lirian Leest, Terug naar het strandhuis, Mary Alice Monroe

Lirian Loopt

Boek 24Duo lezend in twee boeken won Terug naar het strandhuis van Mary Alice Monroe het van De gouden draad (even fascinerend overigens maar meer informatief waardoor je het niet in een keer uit kan/wil lezen). In Terug naar het strandhuis wordt het hele proces van een nest maken tot en met het uitkomen van de eieren uitvoerig beschreven. In dit korte filmpje van WNF-Rangers zie je het hele gebeuren versneld voorbijkomen:

Mary Alice Monroe (1960) schrijft fictie en onderzoekt de fascinerende parallellen tussen de natuur en de menselijke natuur. Veel van haar boeken gaan over milieukwesties.

Terug naar het strandhuis is een zomerse roman met als rode draad het leven van een bedreigde schildpaddensoort, de onechte karetschildpad, en familieverhoudingen en liefdesperikelen. 

Boekbeschrijving via Karakter Uitgevers:
‘Een bijzonder en emotioneel relaas over familiebanden en een onverwerkt verleden: liefde, haat en vergeving.

De veertigjarige Caretta heeft al jaren geen contact meer met haar familie die in het zuiden van het land woont. Op een dag ontvangt ze een brief van haar moeder waarin zij haar dochter vraagt naar huis te komen. Omdat Caretta de controle over haar eigen leven aan het kwijtraken is, besluit ze terug te gaan naar het strandhuis op het mooie Carolina Lowcountry, waar zij opgroeide.
Al snel krijgt het eilandritme vat op haar: ze kan zich voor het eerst in lange tijd weer ontspannen en ziet dat het leven weer zin heeft. Het strand, de zee, haar thuis… Caretta gaat zich ontfermen over bedreigde schildpadden en haalt oude banden aan met mensen die zij dacht verloren te hebben. Haar belangrijkste levensles leert zij door het hernieuwde contact met haar moeder. Het is een les waarbij liefde zeker ook zijn offers zal vragen.’

Tip: leesfragment

&

Mary Alice Monroe op Instagram.

Anderen over Terug naar het strandhuis:

“I start my summer with Mary Alice Monroe’s enchanting novels…I’m a devoted fan.” Elin Hilderbrand, NYT Bestselling Author

“With its evocative, often beautiful prose and keen insights into family relationships, Monroe’s latest is an exceptional and heartwarming work of fiction.” Publishers Weekly starred review

“The Beach House is profoundly moving.” All About Romance 

Foto door Maria Isabella Bernotti op Pexels.com

De weg naar Little Dribbling

Foto door Tuur Tisseghem op Pexels.com

Lirian Leest, boek 23
De weg naar Little Dribbling. Een reis door Groot-Brittannië, Bill Bryson

Bill Brysons kennis over Groot-Brittannië ontwikkelde zich van ‘weet bijna niets’, naar ‘grondige vertrouwdheid’, tot ‘complete verbijstering: wat weet ik eigenlijk weinig’. Ineens realiseert Bryson zich namelijk dat hij in een land woont dat zich zo snel ontwikkelt dat het hem vreemd aandoet, een plek vol beroemdheden wier namen en talenten hij niet kan onderscheiden, acroniemen die hem moeten worden uitgelegd, gespreksonderwerpen die hij niet langer kan volgen. En precies op dat moment wordt Bryson opgeroepen om een test te doen voor het Brits staatsburgerschap. Twintig jaar na zijn eerste kennismaking met Groot-Brittannië, die hij uitgebreid heeft beschreven in Een klein eiland – een van de meest geliefde reisboeken van de afgelopen decennia – besluit hij tot een gloednieuwe reis om ‘zijn’ land te herontdekken. Wederom leidt dat tot hilarische anekdotes waarmee hij de typische kijk van de Engelsen op hun eiland schitterend tot uitdrukking weet te brengen. (Bron: achterflap boek)

@lirianartLeest

Als Engeland liefhebber verslind ik alle boeken over Groot-Brittannië, dus dit boek natuurlijk ook. Echter, De weg naar Little Dribbling is in 2015 verschenen en er zijn al veel recensies over te vinden. Ik beperk me daarom in deze post tot de stukjes in het boek die er echt uitspringen voor mij (nu waren er dat op zich teveel om hier allemaal aan te halen maar dat kan de pret niet drukken).

Zoals bijvoorbeeld direct al aan het begin van bladzijde 9 over een pijnlijke kennismaking met de automatische slagboom van een parkeerterrein. Lees maar mee:

Er zijn feitelijk maar twee manieren om een slagboom op je hoofd te krijgen. De ene is: onder een opgerichte slagboom gaan staan en willens en wetens toelaten dat hij op je neerdaalt. Dat is duidelijk de gemakkelijkste manier. De andere methode – waarbij je een heel eind komt met een licht verminderd geestelijk vermogen – is vergeten dat je zojuist een slagboom omhoog hebt zien gaan, in de aldus vrijgekomen ruimte stappen en daar met op elkaar geperste lippen blijven staan nadenken over je volgende stap, en dan volkomen verbouwereerd voelen dat de slagboom op je hoofd kwakt, als een moker op een spijker. Dat was de door mij verkozen methode.

Dit waargebeurde verhaal is om te beginnen eerst verschenen als een audio-download, i.s.m. audible.co.uk, in het kader van het zogeheten Love Hearts Appeal, een actie t.b.v. de afdeling cardiologie van het Great Ormond Street Hospital for Children.

Nog iets wat ik zeer waardeer aan, de weliswaar Amerikaanse, Bill Bryson is de onderkoelde Britse humor in zijn boeken. Neem een zin als deze bijvoorbeeld:

Puntje puntje ging na 11 maanden alweer scheiden. Ik had puistjes die het langer uithielden.’

Vakantie 2019 – De bossen van New Forest@lirianart

En via bladzijde 87 kwam ik weer in New Forest terecht:

‘Wat is het spannend om wakker te worden in een ander land.’ De weg naar Little Dribbling, bladzijde 335.

Het is een prachtig gebied. Als u uit een ander land komt, is het misschien goed om te weten dat het New Forest eigenlijk niet nieuw is en zelfs niet een en alleen bos… Forest verwees oorspronkelijk naar elk gebied dat gereserveerd was voor de jacht. Het kon bebost zijn maar was dat niet noodzakelijk zo. Bijna alle eens zo geweldige grote Forests – Sherwood Forest, Charnwood, Shakespeares Forest of Arden – zijn helemaal verdwenen of sterk ingekrompen. Alleen het New Forest heeft iets van zijn oude dimensies behouden.

Wat Bill Bryson zelf graag wilde zien tijdens zijn reis voor dit boek, was het eeuwenoude White Horse van Uffington, een gigantisch gestileerde afbeelding van een paard, ruim honderdtwintig meter lang uitgesneden in het onderliggende kalksteen van een met gras begroeide heuvel in Oxfordshire.

Sattelite view of the Uffington White Horse

Oh Engeland:

Er is geen landschap gunstiger gekneed, fraaier om te zien en prettiger om in te vertoeven is dan het landelijke gebied van Groot-Brittannië. Het is ’s werelds werelds grootste park, ’s werelds volmaaktste, niet als zodanig bedoelde tuin. Dit is in mijn ogen, misschien wel het meest glansrijke kunststuk van de Britse natie (Bladzijde 346).

Ja lezen in de boeken van Bill Bryson is alsof je samen met de auteur een wandelingetje maakt door de plaatsen en locaties die hij bezoekt en beschrijft in zijn boeken. Oh en hoe graag ik ook weer terug wil naar Engeland, dat gaat gezien het Corona tijdperk waarin we nu leven, plus de daarmee samenhangende risico’s, als ook code oranje op het moment van schrijven met daarbij de nodige quarantaine weken, nog even niet gebeuren.

Daarom. Dank, dank, dank voor boeken,
zij brengen ons nu meer dan ooit naar andere landen.

Keuze zat in ieder geval uit de boeken van Bill Bryson bij De SLegte

Tip: leesfragment

Tot slot, steun je lokale boekhandel, we kunnen niet zonder ze!
En voor nu en altijd, was je handen. Dank 🙂

Het Boek van de Stad der Vrouwen

Een nieuwe blog en vlog, dit keer over het boek:

Het Boek van de Stad der Vrouwen,
Christine de Pisan

Na het zien van een schilderij en het lezen van een korte levensbeschrijving van Christine de Pisan was mijn interesse gewekt. Dit resulteerde in een blog over haar bijzondere leven en op het YouTube kanaal van Lirian Leest nu ook een korte vlog over dit boek.

Het boek van de stad der vrouwen, een vertaalde novelle – Voor Lirian Leest, 50 boeken – 1 jaar

Over het boek
Het Boek van de Stad der Vrouwen is een allegorisch werk (een uitgewerkte metafoor: symbolische voorstelling van een idee die gedurende het gehele gedicht, verhaal of boek wordt volgehouden) werk van een Franse schrijfster uit de 15e eeuw (1364-ca. 1430); Christine de Pisan ( of Pizan).

De Pisan neemt in dit verhaal stelling tegen de in haar tijd heersende negatieve opvattingen, de vijftiende-eeuwse vooronderstellingen, jegens de vrouw.

Het boek is een bijzonder boek in meerdere opzichten, De Pisan was de eerste vrouw die wereldliteratuur schreef, en het boek is na zoveel honderd jaar nog steeds akelig actueel!

Over de schrijfster
Christine de Pisan begon met schrijven nadat ze op 25-jarige leeftijd weduwe was geworden. Ze werd daarmee een van de eerste vrouwen die een professionele literaire carrière begon en zo haar gezin en haar familie (na het overlijden van haar man en het verliezen van de status aan het koninklijke paleis dat ze genoten tijdens het leven van haar echtgenoot) kon onderhouden.

Citaat
‘Daarbij is haar boek een zeer vroeg stukje vrouwenstudie. De Pisan vertelt over de heldinnen uit legendes en uit de historie, die wijsheid en moed bezaten, maar die in de door mannen beschreven geschiedenis werden verzwegen of van wie een vals beeld werd gegeven. Tussen de bedrijven door rehabiliteert ze de zure Xantippe en de hekserige Medea, en vertelt vermakelijke verhalen over gevechten tussen ridders en Amazones.’

Recensie
‘Christine de Pisan heeft een betoverende, uitdagende, door en door twintigste eeuwse stem.’ New York Times

De kunst van het schrijven
En dat is helemaal waar, geen moment heb je het idee middeleeuwse wereldliteratuur te lezen en dat is toe te schrijven aan de tijdsoverstijgende gave van Christine de Pisan, de kunst van het schrijven dus.

Lirian Leest – het Boek van de Stad der Vrouwen

Boekenvlog

Nieuw
Lirian Leest op YouTube

Met korte reviews, bevindingen of aanbevelingen, gedichten of quotes.
De aftrap is met een boek over een voor mij geliefd onderwerp,

Engeland;

MInd The Gap, van Titia Ketelaar

Tekst loopt door onder de video

Lirian Leest – Boek 19 – Mind the Gap, Titia Ketelaar

En waar mijn liefde voor Engeland nu vandaan komt? Die was er eigenlijk altijd al, via boeken en series en documentaires over Engeland. En na een bijzondere vakantie in Engeland (leestip! :)) wilde ik het liefst zo snel mogelijk weer terug naar ‘England’ (maar aangezien ik in werkelijkheid niet zo heel reislustig ben en we nu in een corona tijdperk verkeren, kan dat nog wel even duren vrees ik).

Lirian Leest in Engeland

Of misschien is het wel vanwege de vele kleine boekenwinkels-, liefdadigheidsboekwinkels en antiquariaten die Engeland herbergt.

Door Cees Buddingh’, 1918 – 1985 (Nederlands dichter en prozaïst) in Engelse zondagen werd het zo verwoordt;

‘Mijn huis staat met boeken vol gestapeld, het zijn er nu over de dertienduizend, denk ik, maar iedere keer als we in Engeland zijn brengen we er toch wel weer minstens honderd terug. Maar het is zo fascinerend om al die vaak kleine zaakjes na te speuren. In Totnes. In Westward Ho (nu helaas verdwenen). In Barnstaple. In Marlborough. In Ripon. In, ja, noem maar op. Een van de redenen is natuurlijk dat Engelsen zo’n enorm rijke literatuur hebben, ik zeg altijd: het creatieve genie van de Nederlanders is in de schilderkunst gegaan en van de Engelsen in hun literatuur; onze Shakespeare heet Rembrandt. En van al die boeken – zeker uit de eerste helft van deze eeuw – is dikwijls zo weinig herdrukt. Je moet dus de oorspronkelijke uitgaven hebben.’ C. Buddingh’, Engelse Zondagen

Engelse stads- en dorpstaferelen, geschilderd door Klaus Moritz, in kleur, Met verhalen van Cees Buddingh’

Voor nu, blijf verbonden, blijf lezen en Groet in beweging An, van Lirian

Verademing, Koen de Jong, Bram Bakker

Boek 20

Lirian Leest, 50 boeken – 1 jaar

Je staat er misschien niet bij stil maar een verkeerde manier van ademhalen kan er voor zorgen dat je opgebrand raakt, slecht slaapt en verschillende klachten veroorzaken.

Lirian Leest, Lees Mee

Uit het boek; ‘In rust is een ademfrequentie van 6 x per minuut genoeg. Toch ademen sommige  mensen 10, 12, 14, 16 tot wel meer dan 20 x per minuut.

Ik had er nooit zo bij stilgestaan maar nu ik mijn manier van ademhalen aan beter kunnen hardlopen heb gekoppeld gaat er wel een wereld voor me open.

Ook ik ademde veel te snel en oppervlakkig. Doe dit maar eens een geruime tijd en je denkt dat het A) normaal is en B) je stresslevel schiet omhoog.

Foto door Tirachard Kumtanom op Pexels.com

In dit boek gelukkig meer uitleg over het ademhalingssysteem en over het belang om voor- en na inspanning een ademhalingsoefening te doen.

Simpel maar zo doeltreffend. En ik merk nu al profijt van bewuster met je ademhaling omgaan. Ik kan mijn energie tijdens het lopen nu beter verdelen!

Afb.: @Lirian – Coopertest voldoende en goed

Dit boek is op het lijf geschreven voor iedereen die wel wat meer ontspanning en energie kan gebruiken. En dat met zo’n simpel maar zelden ingezet middel; je ademhaling.

Tip
Op de site van Sportrusten kun je gratis webinars bijwonen waar je vragen kunt stellen, verschillende filmpjes vindt en extra uitleg bij de oefeningen.

Lost In A Good Book – Lirian Leest

Haarlemse Viool Diva

In het Corona tijdperk zijn ook de muzieklessen van de Volksuniversiteit Rotterdam, gegeven door de bevlogen en innemende muziekdocent en sopraan Susanne Winkler, verplaatst naar een online Zoom-omgeving. Ik heb trouwens nog nooit zoveel tijd besteed aan het volgen van webinars, zoals de gratis ‘Kunst maakt gelukkig’ lezingen van Karin Haanappel, de Get Uked Campfire Class, het 100 dagen Sportrusten programma van Koen de Jong, en de hierboven genoemde muzieklessen. Geweldig dat dit allemaal kan en aangeboden wordt.

Muziek determineren
Afgelopen woensdag was les vijf van de losse themalessen, in deze les was de violiste Suzanne Groot te gast. Er werden muziekfragmenten beluisterd en besproken en bij de gekozen muziekfragmenten werden beelden, kleuren, geuren en associaties opgeroepen. Erg interessant om op deze manier naar muziek te luisteren (en naar alle waarschijnlijkheid zal ik niet meer naar muziek luisteren zonder er ook beelden aan te verbinden en kleuren aan te geven).

Suzanne Groot is te vinden als je zoekt op de Haarlemse Viool Diva’s via Internet of YouTube. Heel bijzonder vind ik zelf de vioolconcerten in de Koepelgevangenis in Haarlem (een voormalige strafgevangenis):

Over muziek
Een aantal steekwoorden en zinnen die Suzanne Groot met ons deelde:
Muziek doet een beroep op je zintuigen > kleuren, beelden, associaties, brein, geuren.
– Gevoel voor geur kent geen tijd.
Bach is mijn bijbel.
– Als je naar muziek luistert maken je hersens dopamine aan.
– Het IQ van kinderen stijgt wanneer ze met muziek bezig zijn.
En de mooiste wat mij betreft;
– Muziek ligt dicht bij de ziel van de mens.

Hieronder een van de muziekfragmenten, uitgekozen door Suzanne GrootMahler Ich bin Der Welt, 1901

En een gedachte bij het gedicht ‘Ich bin der Welt’ – Mahler

Die laatste zin in dit gedicht, oh hoe typerend ook voor hoe wij ons leven ervaren in het Corona tijdperk.

Ich bin der Welt abhanden gekommen, Voor de wereld ben ik voorgoed verloren.

‘Soms resoneren de werken van Gustav Mahler op een bepaalde manier met zijn eigen leven, zoals het lied Ich bin der Welt abhanden gekommen (Ik ben verloren voor de wereld). Dit is een van de zogeheten Rückert Lieder, vijf liederen voor zangstem en orkest met gedichten van Friedrich Rückert (1788-1866) als tekst. Ich bin der Welt abhanden gekommen drukt uit hoe iemand zich volledig terugtrekt in zijn eigen, vredige wereld, en zo voor de buitenwereld verloren is. Mahler zelf zei hierover: “Ik ben het echt.” Mahler was een groot bewonderaar van Rückert en heeft meer gedichten van hem op muziek gezet, zoals in zijn Kindertotenlieder.’Bron

Tip
De website van Rinus Groot, de vader van Suzanne, met wie zij tot voor zijn dood, vijf jaar geleden, het podium deelde.

Authentieke mensen
Ik vind Suzanne Groot, en wat zij wilde delen, erg inspirerend. Al bij de eerste zinnen zie en hoor je een authentiek iemand, een musicus ook die haar gevoel en ziel in de muziek legt. En iets wat een dag ervoor plaats vond sloot daar perfect bij aan. Een spontane drone-lichtshow op Bevrijdingsavond in Rotterdam met begeleidende muziek van Joep Beving, die ik gelukkig live mee kon kijken dankzij een tip van mijn zoon.

Lichtshow met drones en pianomuziek in Rotterdam
Op 5 mei 2020, 75 jaar bevrijding, werd Rotterdam verrast met een lichtshow. Het idee en initiatief was van Mothership | Droom en Daad | Rotterdam, met muzikale medewerking van de componist en pianist Joep Beving.

Citaten Joep Beving
“Ik werd door Studio Drift benaderd omdat ze mijn muziek mooi vinden. We zijn in gesprek gegaan om te kijken of we samen een kunstwerk konden creëren … Het is echt alsof je op een andere planeet bent. Niet alleen de omgeving, ook het gevoel van eenheid van iedereen die aanwezig is. Geen geld, geen status. De mate van creativiteit die aan de dag gesteld wordt. De hele setting. Magisch, intens. Mindblowing” Joep Beving Bron

Joep Beving over zijn in april 202 uitgekomen single  ‘Solitude’
* zie video onderaan deze pagina | Solitude is a piece I wrote a couple of days before Piano Day in solitude in my response to this global crisis, I hope you will enjoy it. My thoughts and prayers are with everyone whose experiences are on the darkest end of this global crisis. Let’s hope that when we get through this, we will see some form of global change. I’m very hopeful for the future in that sense. Be well, be safe, be healthy.Bron

En zo is de muziekcirkel weer rond
Want hoe mooi sloot de themales van Susanne Winkler met violiste Suzanne Groot aan bij het werk van Joep Beving. Toeval bestaat niet

muziekcirkel muismatje

Bevrijdingsdag 5 mei 2020

Vandaag, 5 mei 2020, mogen we 75 jaar vrijheid vieren.

Door het coronavirus kunnen we de bevrijding niet vieren zoals we gedacht hadden, geen feesten of festivals, maar ik denk ook aan de mensen die de oorlog nog na kunnen vertellen en voor wie 75 jaar vrijheid vieren zoveel betekenis heeft.

Dit alles maakt de viering van de bevrijding dit jaar anders dan normaal maar misschien daarom ook nog wel waardevoller. Want meer dan ooit weten en voelen we allemaal hoe belangrijk ‘gewoon’ samenzijn is.

“Het voelt vreemd op een bijna lege Dam. Maar ik weet dat U, dat jij, deze Nationale Herdenking meebeleeft en dat we hier samen staan.” Koning Willem-Alexander tijdens de toespraak op De Dam – Bron en toespraak

Bevrijdingsdag 2020 vieren we vanuit huis, net zoals we gisteren thuis herdachten. Toch, ondanks dat er geen publiek bij kon zijn was deze herdenking zeer indrukwekkend. En wat een bij de keel grijpende toespraak van de koning tijdens de herdenking op de Dam.

Met het jaarthema ‘Geef vrijheid door’ doet het Nationaal Comité een appel op iedereen om zich in te zetten voor de waarde van vrijheid.

Veel respect voor de koning en ik ben dankbaar dat we in een land leven waar een staatshoofd zijn gevoelens en emoties durft te tonen. Er is kracht in ‘zwakheid’.

Nederland, Den Haag, 20-12-2019 Portretfoto’s Kersttoespraak Zijne Majesteit de Koning | Foto ; Arenda Oomen

Kijk hier de toespraak van Koning Willem-Alexander terug.

Vlaggen
Op 5 mei hangen in Nederland de vlaggen (de Nederlandse driekleur zonder wimpel) van zonsopgang tot zonsondergang in top. Vlaggen, zo blijkt, is door de coronacrisis in populariteit gestegen; de verkoop van de Nederlandse vlag is ten opzichte van vorig jaar vervijfvoudigd.

@Afbeelding Michael de Groot

Programma Bevrijdingsdag 5 mei 2020
De 5 mei-lezing met Bondskanselier Merkel kan door de omstandigheden helaas niet doorgaan. Hoewel de veertien Bevrijdingsfestivals ook niet doorgaan, staan de Ambassadeurs van de Vrijheid dit jaar toch stil bij 75 jaar vrijheid. Online en via social media laten de ambassadeurs Roxeanne Hazes, Snelle, Lucas & Steve en Kris Kross Amsterdam op 5 mei van zich horen. Het Nationaal Comité hoopt dat heel Nederland zich hier online bij aansluit door via social media te laten weten hoe zij stilstaan bij 75 jaar vrijheid. Bron

Vrijheidsspel
We vieren deze bijzondere Bevrijdingsdag thuis en wat beter kun je dan bedenken dan een toepasselijk spel om gezamenlijk te spelen. Klik hier voor de download, print en speel het Vrijheidsspel, en kom zo meer te weten over onze vrijheid! Tip: spelregels en vragen.

Vrijheidsspel – Het Nationaal Comité 4 en 5 mei

Bron: Het Nationaal Comité 4 en 5 mei

Zing je ook mee?
Naar een idee van Claudia de Breij, om 16.55 uur ( 5-voor-5 ), het lied Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder van Ramses Shaffy door heel Nederland te laten klinken. Het comité nodigt ook alle radiozenders uit om het lied op exact 16.55 uur uit te zenden.

5 mei-concert
In plaats van het jaarlijkse 5 mei-concert maakt de NOS in samenwerking met het Nationaal Comité een uitzending vanuit de foyer van Theater Carré in Amsterdam. Simone Kleinsma, Roel van Velzen, mezzosopraan Maria Fiselier en violiste Noa Wildschut treden op, begeleid door het Metropole Orkest, en presentator Simone Weimans geeft een overzicht van de hoogtepunten uit de 5 mei-concerten uit het verleden. De bevrijdingsspecial wordt om 20.35 uur door de NOS uitgezonden op NPO 1.

Tot slot
Vrijheid is niet vanzelfsprekend, iets vieren zoals je gedacht of gehoopt had ook niet. Daarom des te meer, maak er een mooie gedenkwaardige dag van lieve mensen.

Dodenherdenking 4 mei 2020

75 jaar vrijheid
We vieren dat we sindsdien weer in vrijheid leven, in het besef dat we samen verantwoordelijk zijn om vrijheid door te geven aan nieuwe generaties.

4 en 5 mei

Vanwege het coronavirus vindt de Nationale Herdenking op de Dam in Amsterdam in aangepaste vorm plaats, zonder publiek. Koning Willem-Alexander en koningin Máxima leggen een krans bij het Nationaal Monument. Minister-president Rutte, burgemeester Halsema van Amsterdam en voorzitter Verbeet van het Nationaal Comité zijn hierbij als enigen aanwezig. Tijdens de herdenking zal Koning Willem-Alexander een toespraak houden.

De Nationale Herdenking wordt live uitgezonden door de NOS.

“We roepen iedereen in Nederland op deze poster voor het raam te hangen, en erover te vertellen. Aan elkaar, en aan de volgende generatie. Want herdenken doen we niet alleen om terug te kijken, maar ook om de herinnering levend te houden en het verhaal iedere keer opnieuw te vertellen”, aldus Eddo Verdoner, initiatiefnemer en voorzitter van het CJO. 

Omdat iedereen zoveel mogelijk thuis moet blijven is de 4 en 5 mei raamposter een mooi initiatief, hier lees je er meer over.

Boekentip:

Boekentip – De Bosatlas van de Tweede Wereldoorlog

Het verhaal van 75 jaar vrijheid en strijd tegen onvrijheid in kaart en beeld

De Bosatlas van de Tweede Wereldoorlog

De omvangrijke Bosatlasfamilie is uitgebreid met De Bosatlas van de Tweede Wereldoorlog verkrijgbaar. Heldere kaarten, gedetailleerde infographics en authentiek fotomateriaal laten de Tweede Wereldoorlog op een nieuwe manier zien. Niet alleen de aanloop en de oorlogsperiode komen aan bod, maar ook de doorwerking in politiek en maatschappij tot op de dag van vandaag. De Bosatlas vertelt hiermee op de eigen kenmerkende wijze het verhaal over 75 jaar vrijheid en strijd tegen onvrijheid. De atlas is tot stand gekomen in samenwerking met Nationaal Comité 4 en 5 mei.

De Tweede Wereldoorlog: historische periode én schakelpunt in een eeuw wereldgeschiedenis
Uniek is het brede perspectief van De Bosatlas van de Tweede Wereldoorlog. Naast het vanuit diverse invalshoeken uitlichten van de vijf oorlogsjaren, laat de atlas ook zien hoe opkomende ideologieën in het interbellum, de periode tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog, de voedingsbodem leggen voor het grote conflict. En hoe sterk de oorlog ook na 1945 doorwerkt in de wereldpolitiek. Met een herschikking van de politieke wereldkaart, de oprichting van de Verenigde Naties, dekolonisatie-oorlogen, de Koude Oorlog en vredesmissies. Anno nu zijn de effecten nog altijd waarneembaar. De Bosatlas sluit af met een overzicht van vrijheid en onvrijheid in de huidige wereld en toont daarmee aan hoe bijzonder 75 jaar leven in vrijheid in Nederland is.

Grote militaire veldslagen en het leven van alledag
In compacte beeldverhalen brengt de atlas zowel grote militaire veldslagen als het leven van alledag in beeld. Verhalen over de Duitse inval, vervolging, collaboratie, verzet en de bevrijding. Als ook over de oorlog in Nederlands-Indië en de Japanse bezetting. En over vredesmissies, Srebrenica, internationale samenwerking, politieke, economische en individuele (on)vrijheid, herdenken en vieren. 

Een beeldverhaal over de Tweede Wereldoorlog in al zijn facetten
Aandacht is er voor onder een breed publiek bekende onderwerpen, zoals de inname van goederen zoals fietsen en klokken door de bezetter, de talloze restricties die de Joden kregen opgelegd en de naoorlogse berechting van collaborateurs. 

Ook belicht de atlas thema’s die een stuk minder bekend zijn. Om een uitkering te behouden, werkten veel Nederlanders vóór het uitbreken van de oorlog in Duitsland en zag de Duivenbrigade erop toe dat duiven niet langer uitvlogen. Het Kattenburgtransport – waarvan een zeldzaam reisverslag is teruggevonden – geeft een indringend beeld van de deportatie van Joden. De laatste Europese veldslag van de Tweede Wereldoorlog vond plaats op Texel, tussen Georgiërs en Duitsers.

De Bosatlas van de Tweede Wereldoorlog is ontwikkeld in samenwerking met het Nationaal Comité 4 en 5 mei ter gelegenheid van de viering van 75 jaar vrijheid. Het Nationaal Fonds voor Vrede, Vrijheid en Veteranenzorg (vfonds) maakt het mogelijk dat 10.000 exemplaren van de Bosatlas van de Tweede Wereldoorlog gratis worden verspreid onder alle scholen in het voortgezet onderwijs in Nederland.

De Bosatlas van de Tweede Wereldoorlog
Verkrijgbaar in de (online) boekhandel voor € 39,95 

Verhalen om nooit te vergeten.
Door Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Mabel

Kom vanavond met verhalen
Hoe de oorlog is verdwenen, 
En herhaal ze honderd malen:
Alle malen zal ik wenen. 

Prinses Mabel.
Beeld: © RVD – Jeroen van der Meyde

Elke keer wanneer ik deze prachtige, laatste regels uit het gedicht Vrede van Leo Vroman lees, realiseer ik me weer hoeveel betekenis verhalen in mijn leven hebben. 

Het begon met de verhalen die mijn vader bij ons thuis aan tafel vertelde als hij terugkwam van de reizen die hij voor zijn werk naar Zuid-Amerika maakte. Ik was zeven, acht jaar oud, een kind nog. Door die verhalen ging ik al vroeg inzien dat er een wereld bestaat die zo volkomen anders is dan het Nederland waarin ik opgroeide: een wereld van armoede, waar je kunt sterven door een gebrek aan voedsel, waar scholen en ziekenhuizen geen vanzelfsprekendheid zijn. De meeste kinderen daar, begreep ik, zullen nooit dezelfde kansen hebben als mijn klasgenootjes en ik. 

Dat maakte een gevoel van onrecht in mij los. Waarom zou je achtergrond of geboorteplaats bepalend zijn voor je mogelijkheden in het leven? Hebben we niet allemaal recht op gelijke kansen? Ik was negen toen mijn vader onverwachts stierf. Maar zijn verhalen over ongelijkheid, armoede en onrecht zal ik mijn hele leven niet meer vergeten. Ze hebben hun stempel gedrukt op de manier waarop ik naar mensen en de wereld kijk, ze liggen ten grondslag aan vele van de keuzes die ik in mijn leven maak. 

Zo zijn mijn vaders verhalen over ongelijkheid en onrecht een belangrijke motivatie voor mijn huidige werk om een wereld zonder kindhuwelijken te bereiken. Ik ontmoet vaak kindbruidjes van dertien of veertien jaar, meisjes die van school zijn gehaald om te trouwen, die baby’s krijgen terwijl hun lichaam daar nog niet klaar voor is, en die vaak slachtoffer worden van huiselijk en seksueel geweld. Als mijn dochters toevallig elders in de wereld waren geboren, was dit dan hun lot geweest?, vraag ik me nu, als ouder van twee dochters, af.

Gecompliceerde werkelijkheid
En dan zijn er de verhalen die ik hoorde in New York, toen ik bij de Verenigde Naties stage liep tijdens mijn studie politicologie. Dat was in 1993. In het voormalige Joegoslavië – op zo’n twee uur vliegen van ons land – woedde een oorlog tussen bevolkingsgroepen die decennia lang vreedzaam naast elkaar hadden geleefd. Mensen werden verjaagd, verkracht en vermoord omdat ze tot een ‘andere’ etnische groep behoorden. Sarajevo, de multiculturele hoofdstad van Bosnië, werd belegerd door Servische troepen. Elke dag stierven er onschuldige mensen door kogels en granaten, of simpelweg door gebrek aan medicijnen. Naïef als ik toen nog was, dacht ik dat de Verenigde Naties een einde zouden maken aan geweld en oorlogsmisdaden. We hadden toch de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens waaraan alle landen zich ooit gebonden hebben? Werden in die Verklaring niet de fundamentele rechten van ieder mens gewaarborgd, zoals het recht om te leven in vrijheid en veiligheid?

Maar de werkelijkheid bleek stukken gecompliceerder. Vanaf de publieke tribune van de Veiligheidsraad hoorde ik gepassioneerde toespraken over vrede, vrijheid en gerechtigheid. Maar achter die grote woorden gingen vaak tegengestelde visies en belangen schuil. Voor het verwezenlijken van mensenrechten is iets heel anders nodig. Op de tiende herdenking van de Universele Verklaring zei de ‘founding mother’ Eleanor Roosevelt dat mensenrechten in het klein, dicht bij huis beginnen. Daar maken ze daadwerkelijk een verschil. ‘Concerted citizen action’ is hiervoor nodig: gezamenlijke inspanning van iedere burger. Als mensenrechten in ons dagelijks leven geen concrete betekenis hebben, hebben ze ook weinig gewicht elders in de wijde wereld, in de vergaderzalen waar de ‘grote’ beslissingen vallen. 

Mijn ervaringen bij de Verenigde Naties gaven bij mij de doorslag om me in mijn werk te gaan inzetten voor vrede en mensenrechten – want niets doen en, erger nog, niets willen doen, kon en kan ik niet uitstaan. Dat werk bracht me regelmatig in Sarajevo, waar ik met eigen ogen zag hoe gewone burgers, die zich niet konden verdedigen, soms als schietschijf werden gebruikt. Ik sprak slachtoffers van etnische zuiveringen en verkrachtingen en vroeg me vertwijfeld af hoe deze gruwelijke misdaden aan het eind van de 20ste eeuw vlak bij huis mogelijk waren. Er zou, zo hadden we sinds 1945 gezegd, in Europa toch ‘nooit meer oorlog’ zijn? 

Haat bestrijden
Er zijn meer verhalen die ik nooit zal vergeten. Daarvan is dit er één. In juni 2016, enkele dagen voor het Brexit-referendum, werd mijn lieve vriendin Jo Cox vermoord. Zij was moeder van twee jonge kinderen, en sinds een jaar lid van het Britse Lagerhuis. Dit was een politieke moord, uitgerekend in het land van de Bill of Rights, dat vaak als bakermat van de moderne democratie wordt gezien. Tijdens haar eerste speech in het parlement sprak Jo over de grote diversiteit in haar kiesdistrict, met woorden die niet vaak genoeg gehoord kunnen worden: ‘Er is zo veel meer dat ons bindt dan dat ons verdeelt.’ Jo was een levend en inspirerend toonbeeld van tolerantie, een verdedigster van mensenrechten en diversiteit, en een activiste tegen onrecht, discriminatie en haat. De moord was bedoeld om haar stem te smoren, maar het maakte dat miljoenen haar hoorden. 

Ik herinner me een van mijn laatste gesprekken met Jo, op haar gezellige woonboot in de Theems dicht bij Tower Bridge in Londen. We maakten ons zorgen over het toenemende populisme, de verharding van het politieke debat en het opstoken van haat tegen minderheden. Jo constateerde dat gevoelens van angst en onveiligheid, aangewakkerd door opportunisten op zoek naar macht, leidden tot meer agressie op sociale media en groeiende onvrede met de politiek. Ze vreesde dat deze ontwikkelingen uit de hand zouden kunnen lopen. Wij konden toen niet vermoeden dat zij enkele maanden later zelf het slachtoffer zou worden van extremisme en haat.

Familie en vrienden waren vastbesloten om deze politieke moord niet te laten leiden tot nog meer haat, want dat was precies wat de moordenaar met zijn daad beoogde. In de geest van Jo namen wij ons voor deze haat te bestrijden door het mobiliseren van liefde en empathie. In de dagen na haar dood organiseerden we een memorial op Trafalgar Square om Jo te herdenken en haar idealen te laten zegevieren. Sindsdien zijn er ieder jaar talrijke initiatieven in het hele Verenigd Koninkrijk om verschillende gemeenschappen samen te brengen en wederzijds begrip te bevorderen. De activiteiten variëren van theedrinken met eenzame buurtbewoners tot gemeenschappelijke dorpspicknicks en uitwisselingprogramma’s tussen bewoners van kiesdistricten die voor en tegen Brexit hebben gestemd. De gemene deler is het menselijk contact met ‘de ander’ en het stimuleren van empathie. Omdat, zoals Jo het zelf zei, we meer wel dan niet met elkaar gemeen hebben.

Niet vanzelfsprekend
Wat al deze verhalen vertellen, is dat vrede en vrijheid, democratie en mensenrechten, niet vanzelfsprekend zijn. Het kan zomaar anders worden, ook in landen met een oude democratische traditie en een solide rechtsstaat, zoals het Verenigd Koninkrijk. Of in ons eigen land. Denk aan de moorden op Pim Fortuyn, Theo van Gogh en recent Derk Wiersum. Het kan ook hier en nu gebeuren. We weten alleen nooit in welke vorm en uit welke hoek het komt. De Four Freedoms die President Franklin D. Roosevelt in 1941 formuleerde – de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van godsdienst, de vrijwaring van gebrek en de vrijwaring van vrees – zijn nog even actueel als tijdens de oorlog en vlak daarna, nu 75 jaar geleden.

In veel landen verhardt het politieke en maatschappelijke klimaat. Verschillen worden uitvergroot en mensen en bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet: Wij tegen Zij. Nationalisten en fundamentalisten van velerlei slag houden ‘de ander’ verantwoordelijk voor hun eigen gevoelens van ontheemding en onzekerheid, en stimuleren angst en haat op basis van identiteit. In hun verhalen wijken feiten voor beelden, en gemeenschappelijke waarden voor sentimenten.

Het voorspelbare gevolg is dat de maatschappelijke scheidslijnen scherper worden, en de samenleving minder tolerant en minder leefbaar. Het brengt ons verder af van de essentie van democratie: het recht op een andere mening, op het anders mogen zijn, op het jezelf kunnen zijn. Want democratie is meer dan: ‘de meerderheid beslist’. Respect voor ieder mens, voor minderheden is essentieel. Behoren we niet allemaal op bepaalde momenten in ons leven tot een minderheid? Het brengt ons ook verder af van waar de rechtsstaat voor staat: gelijke rechten voor iedereen en bescherming door de overheid van wie zwakker staan. Conflicten kunnen alleen worden opgelost als de vaak ongemakkelijke feiten mogen spreken, gemeenschappelijke waarden – zoals tolerantie, goede trouw en redelijkheid – het ijkpunt vormen en de geest van democratie en rechtsstaat gerespecteerd wordt.

Dagelijks onderhoud
Is het vijfenzeventig jaar na de bevrijding van Nederland nog nodig om onze vrijheid ieder jaar opnieuw te vieren? Ja! Onze vrijheid, onze democratie, onze rechtsstaat en onze vrije pers lijken zo normaal, maar zijn dat allerminst. Ze zijn fragiel en vergen daarom dagelijks onderhoud – door ons als collectief en door ieder van ons als individu. 

Het zijn de verhalen van mijn leven die mij hebben bijgebracht dat het behoud van onze vrijheid vereist dat we zelf voortdurend kritisch blijven denken en zelfkritiek niet uit de weg gaan. Niemand heeft de waarheid in pacht. We dienen ons bij alles te blijven afvragen wat de feiten zijn, wat we ergens van vinden, waarom we het ergens wel of niet mee eens zijn. Zo blijven we openstaan voor debat – en zal het nooit een schande zijn om je mening te herzien. 

Het in stand houden van onze vrijheid vergt dat we oog hebben voor onze medemens – ongeacht geslacht, huidskleur, achtergrond of geaardheid. We moeten ons uitspreken tegen intolerantie en haat. Want hoe kun je gelukkig zijn als jouw geluk ten koste gaat van het geluk van anderen? We kunnen alleen met elkaar samenleven als we een ander ook gunnen wat we voor ons zelf willen. Hoe kan een mens werkelijk vrij zijn als de ander dat niet is? Ware vrijheid verbindt. 

Maar waar ik het meest van overtuigd ben, is dat vrijheid niet gebouwd wordt op grote mooie woorden, maar tot stand komt door kleine concrete daden. Daden in ons eigen huis, onze eigen levens. Daden om conflicten – groot of klein – te voorkomen. Daden om onrecht, ongelijkheid en onderdrukking uit te bannen. Daden om je medemens te laten weten dat hij of zij telt – net als jijzelf.

Die daden – groot en klein – vormen de basis voor nieuwe verhalen. Verhalen om met elkaar te delen. Verhalen die ons verbinden.  

Kom vanavond met verhalen
Hoe de oorlog is verdwenen, 
En herhaal ze honderd malen:
Alle malen zal ik wenen.


Bron: 4 en 5 mei

Op 4 mei herdenken we de oorlogsslachtofferswaarbij rekening wordt gehouden met de maatregelen die nodig zijn om het coronavirus onder controle te krijgen. We herdenken samen in verbondenheid, ieder met zijn eigen herinneringen en gedachten.

Op 5 mei staan we stil bij het einde van de Tweede Wereldoorlog, nu 75 jaar geleden. Dat doen we in het besef dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is. Vrijheid is kwetsbaar en vraagt verantwoordelijkheid van ons allen, juist nu er een beroep op ons wordt gedaan om goed voor elkaar te zorgen. 

Ga je eigen pad

Met 1 bericht van december 2019 naar mei 2020, dan kun je toch wel zeggen dat iemand de draad weer oppakt 

Magic in Misery. Een blogpost van An, van Lirian over lopen, blessures en, of je nu loopt of niet, al het moois dat je buiten kan zien;

Klik door naar Lirian Loopt om verder te lezen.

Loop, maar loop wel alleen in tijden van Corona
The Red Tree House (1890) Vincent Willem van Gogh