Lavinia Fontana, een succesvolle 16e-eeuwse kunstschilderes van kaliber

800px-Self-portrait_at_the_Clavichord_with_a_Servant_by_Lavinia_Fontana

Zelfportret aan het spinet met dienstmeisje, omstreeks 1577, olie op doek

De Italiaanse kunstschilder Prospero Fontana was de (coole) vader van Lavinia Fontana (1552 – 1614). Hij leerde zijn dochter schilderen en gunde haar ook de vrijheid om zich verder te ontplooien aan de universiteit van Bologna.

Lavinia Fontana wilde niet alleen portretten maken, wat in die tijd een typisch onderwerp voor vrouwelijke kunstschilders was, maar ook religieuze en mythologische thema’s schilderen, waaronder vrouwelijke naakten. DX1oEP-XUAUv7Oe

Voor wat het portretten maken betreft maakte Lavinia grote vorderingen en dat leverde haar binnen en buiten Italië grote bekendheid op. Zij wordt dan ook beschouwd als de eerste vrouwelijke kunstenaar die net als haar mannelijke collega’s ook buiten een hof of klooster werkte.

Gedurende 20 jaar, gerekend vanaf 1580, was Lavinia Fontana de favoriete portrettist bij de Bolognese edelvrouwen. Zij schilderde ook gelijkenissen van belangrijke personen die verbonden waren aan de Universiteit van Bologna.

Lavinia_Fontana_-_Isabella_Ruini_as_Venus

Isabella Ruini as Venus, by Lavinia Fontana, 1592

Een aantal kunstwerken van haar zijn ten onrechte toegeschreven aan Guido Reni, waaronder ‘Isabella Ruini as Venus‘ en ‘The Visit of the Queen of Sheba to King Solomon‘.

Lavinia Fontana was een van de meest succesvolle vrouwelijke kunstschilders in de renaissance (het Franse woord voor wedergeboorte, een periode die kwam na de middeleeuwen).

Haar rijkdom gebuikte zij onder ander voor het aanleggen van een imponerende antiek collectie.

 

‘Another great historical woman of substance!’
History and women

Tekst loopt door onder de video

In 1575, op 25-jarige leeftijd, trouwde Fontana met Paolo Zappi, een collega-schilder uit een adellijke familie. Hij fungeerde, opvallend genoeg voor die tijd, als assistent van zijn vrouw en runde hun groeiende gezin. Lavinia en haar man kregen samen 11 kinderen, waarvan er tragisch genoeg slechts drie hun moeder zouden overleven.

Paolo_Monti_-_Servizio_fotografico_(Bologna,_1971)_-_BEIC_6342747

Paolo Monti – Servizio fotografico (Bologna, 1971)  Via WikiCommons

Lavinia_Fontana,_1552-1614,_Bolognese_Painter_obverseHaar roem verspreidde zich naar Rome, waar ze in 1604 naartoe verhuisde. Lavinia werd hier portretschilder aan het hof van paus Paulus V.

Zij ontving talloze onderscheidingen, waaronder een bronzen portret medaillon dat in 1611 werd gegoten door beeldhouwer en architect Felice Antonio Casoni.

Lavinia Fontana stierf in 1614 in Rome. Door haar talent, haar unieke opleiding en de gegeven mogelijkheid zich artistiek verder te ontwikkelen was Lavinia Fontana in staat om de definitie van vrouwelijke kunstenaars opnieuw vast te stellen. Haar naam staat symbool voor het potentieel van vrouwelijk succes en grootheid in de Renaissancecultuur.

DYOC439W4AA4jwC DYLsXTzX0AEn6z7  Portrait of a Lady in Elaborate White Dress with detail, Lavinia Fontana  Afbeelding via: Suzana on Twitter

Zo jong of oud als een 30+ kaas

Op welke leeftijd voel(de) jij je het gelukkigst?

Op LiRiAn Part2 (de site van de zussen Ria & Anja) vertelt Anja
welke leeftijd dat voor haar is. 

Spoiler; je bent zo oud als je je voelt zeggen ze.. toch?
Klik hier voor de link naar een eerder geplaatste blogpost over dit onderwerp.

IMG_20180428_234820.jpg

Een leven gewijd aan de kunst en familie

Engelina (Engelien) Reitsma-Valença (Amsterdam, 3 mei 1889 – Doorn, 11 juli 1981) was een Nederlandse kunstenares van Joodse komaf.

0000161089
Zelfportret Engelien Reitsma-Valença, 1966 | Via RKD – Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis, Den Haag| Engelien Reitsma-Valença Self-Portret, 1966 – The Hague, RKD – Netherlands Institute for Art

Geboren als de dochter van een diamantbewerker ging Engelina op 14-jarige leeftijd het diamantkloven (bewerken en slijpen van diamanten) leren. In 1904 startte zij met tekenlessen aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Deze tekenlessen vonden overigens plaats in de ochtend en de avond want de middagen waren ingepland voor het diamantkloven. Na vier jaar jaar koos zij voor de graveerklas.

0000161083

Portret van Engelien Reitsma-Valenca, ’n kleine vrouw, ’n grote kunstenares’, Margriet, 25 maart 1950 | Via RKD – Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis, Den Haag|

Hier kreeg zij les van Pieter Dupont, leraar aan de Tekenschool voor Kunstambachten van 1891 tot 1896) en vanaf 1902 hoogleraar in de grafische kunst aan de Rijksakademie te Amsterdam. Dupont was niet de minste persoon om les van te krijgen, in zijn cv staat te lezen dat hij aquarellist, graficus, schilder,  tekenaar, pastellist, ontwerper tekenleraar en hoogleraar was. Engelina Reitsma kreeg ook les van Johannes Aarts, van wie zij de meeste grafische technieken leerde.

Maria-Tesselschade-Roemers-Visscher-Zomerzegel-1938-307

Maria Tesselschade Visscher,  door Engelien Reitsma- Valença

Engelien Reitsma-Valença schilderde, tekende en maakte prenten in hoog-, diep- en vlakdruk en maakte exlibris (letterlijk vertaald als ‘uit de boeken’), boekjes met een kenmerk erin. Dit kenmerk kon bestaan uit de naam van de eigenaar van het boek, een figuratieve afbeelding (monogram, familiewapen of een voorstelling naar keuze die terug te herleiden was tot de eigenaar), een motto en/of een spreuk van de hand van de maker.

In 1924 ontwierp Engelina Reitsma-Valença een etspers die zij zelf ook in gebruik nam, zij ontwierp boekbanden en graveerde in opdracht van de PTT een groot aantal postzegels met portretten van historische personen. Waaronder o.a. Koning Willem III, Prins Hendrik, Koningin Wilhelmina, Syb Talma, Aagje Deken en Piet Hein en Maria Tesselschade-Visscher (dichteres, zangeres en glasgraveerster).

Engelien Reitsma-Valença was een groot kunstenaar en kopergraveur.
Na haar overlijden stond te lezen in de rouwadvertentie dat;
‘zij leefde voor de kunst en haar familie’.

Tip
Onder andere in Boijmans van Beuningen, Rotterdam en het Teylers Museum, Haarlem is (online) werk van Engelina Reitsma te bewonderen.

Gebruikte bronnen
WikimediaCommons en RKD

Dode vissen, uien, bierglazen en meisjes

Why should I paint dead fish, onions and beer glasses? Girls are so much prettier, Marie Laurencin

Marie_Laurencin,_c.1912,_Paris

Franse schilder Marie Laurencin (1853-1956) c.1912, Parijs

Nadat ik het prachtige werk van Marie Laurencin
ontdekt had (via Twitter) plaatste ik niet lang daarna geïnspireerd door haar werk een collagefoto met werk van Marie Laurencin op Instagram, en nu deze blogpost over haar. Deze kunstenares verdient absoluut meer naamsbekendheid en eer dan nu nog het geval is.

Er is geen twijfel over mogelijk, vrouwelijke kunstenaars zijn er altijd geweest! Toch zijn ze nog steeds niet standaard opgenomen in de canon van de kunstgeschiedenis.” – Karin Haanappel, via Herstory onderzoek

Marie Laurencin (Parijs 1883 – Parijs 1956) was een Franse kunstschilderes 🎨 die behoorde tot de avant-garde van de kring rond Pablo Picasso in het Parijs aan het begin van de twintigste eeuw. Je kunt ronduit stellen dat zij de kunstwereld op zijn kop heeft gezet en eraan meegeholpen heeft om moderne kunst over de hele wereld vorm te geven.

Het begon ermee dat dat de jonge Marie Laurencin in 1901 door haar moeder naar een school in Sèvres gestuurd, tijdens deze periode leerde zij porselein schilderen.

Paris_Montmartre,_Le_Boulevard_de_Clichy_et_le_Moulin-Rouge

Parijs Montmartre , ca.1900, Le Boulevard de Clichy en le Moulin-Rouge , 18e arrondissement van Parijs . De Académie de La Palette , 104 Bld de Clichy, zou zich in het midden van de foto bevinden.

Later, aan de Humbert-academie, leerde Marie Laurencin Georges Braque kennen en niet veel later ontmoette zij Guillaume Apollinaire en Picasso [ zie mijn eerdere blog op LiRiAn Art over ‘Kijken als Picasso‘ ].

IMG_20180609_202203

Apollinaire and His Friends, Marie Laurencin, 1909

Haar discussies met Picasso en Apollinaire over kunst leidde uiteindelijk tot het ontstaan van het kubisme waarvan Marie Laurencin, onder andere samen met Sonia Terk-Delaunay en Robert Delaunay, een unieke benadering van abstractie kunst ontwikkelde en een van de grondleggers van het kubisme werd.

Het werk van Laurencin toont veel lyrische motieven als sierlijke, dromerige jonge meisjes in pastelkleuren met zachte schaduwen. Tevens vind je de invloed van de Perzische miniatuurschilderkunst en de Rococo-kunst terug in haar werken.

IMG_20180612_192824.jpg

In 1907 debuteerde Marie Laurencin in de “Salon des Indépendants“(een genootschap van aanvankelijk alleen Franse kunstenaars, opgericht in 1884 door een groep schilders die bekend stonden als Les Indépendants, de onafhankelijken).

Natalie_Barney_and_Renee_Vivien.jpg

Natalie Barney (rechts) en haar geliefde Pauline Tarn (dichteres Renée Vivien). Foto via: Otto Studio

Marie Laurencin werd ook lid van salon van Natalie Clifford Barney, de toneel- en romanschrijfster en dichteres. Natalie Barney was de dochter van [ zie mijn eerdere blog; ‘Artistieke activist; Alice Barney-Pike ]. Er wordt van haar verteld dat zij een groot verleidster was.

De salon, die Natalie Barney gedurende 60 jaar zou leiden, was gelegen aan de linkeroever van Parijs en kunstenaars uit de hele wereld kwamen hier bijeen. Barney wijdde zich aan het promoten van vrouwelijke schrijvers door een vrouwenacademie op te richten als reactie op de bestaande, en volledig mannelijke, Franse Academie. Klik hier om meer te lezen

IMG_20180609_202310

Marie Laurencin’s bohemian/gypsie chic interior

over Natalie Clifford-Barney (Engelstalig).

In 1912 exposeerde Marie Laurencin met een grote tentoonstelling in Galerie Barbazanges en in 1920 in de P. Rosenberg galerie. Vanaf 1924 werkte zij ook aan toneelontwerpen en illustreerde boeken; ‘La Tentative Amoureuse’ van André Gide en ‘Alice in Wonderland’ van Lewis Caroll.

Paris_department_land_cover_location_map.svg

Galerie Barbazanges is located in Paris. By Eric Gaba, via: Wikimedia Commons user Sting

Na haar scheiding in 1920 van de Duitse Baron Otto von Waëtjen (met wie zij in 1914 getrouwd was) keerde Marie terug naar Parijs.

In Parijs zou Marie financieel succesvol blijken als kunstenares, tot de economische depressie van de jaren dertig aanvangt. Tijdens de crisisjaren werkte zij als kunstlerares op een privéschool en zij woonde verder tot haar dood in haar geboortestad; Parijs.

En o la la, Parijs, de stad die zoveel kunstenaars gelokt en geïnspireerd heeft.[ zie ook mijn blogpost over Paula Modersohn-Becker; ‘Verliefd op Parijs en schilderen‘ ].

“An artist has no home in Europe except in Paris.” -Friedrich Nietzsche

Bronvermelding onder de video

Geraadpleegde bronnen:

Een grote vlakte in de duinen

Voor mij gaat een schilderij of kunstwerk pas echt leven als ik er meer van af weet. Zoals bijvoorbeeld bij het toch wel enigszins sombere werk ‘Nettenboetsters in de duinen‘ van Vincent van Gogh.

Dit werk van Van Gogh was geschat op een waarde van 3 tot 5 miljoen euro maar bracht onlangs op een veiling in Parijs meer dan 7 miljoen op!

dav

Vincent van Gogh, Een leven in brieven Foto: @LiRiAn-Art

Vincent schreef over het tot stand komen van dit schilderij (en nog twee andere doeken) aan zijn broer Theo op 20 aug. 1882 het volgende:

…Iets wat ik op Scheveningen zag,
Een grote vlakte in de duinen, ’s morgens na de regen; het gras is betrekkelijk zeer groen en daarop de zwarte netten uitgespreid in enorme cirkels, waardoor tonen ontstaan op de grond van een diep roodachtig, zwart, groen, grijs…
Op die sombere grond zaten of stonden of liepen als zonderlinge donkere schimmen, vrouwen met witte mutsen, en mannen, die de netten uitspreidden of repareerden…
Boven het landschap een eenvoudige grijze lucht met lichte streep door de horizon.”

Bron: Vincent van Gogh, Een leven in brieven

(En, gaat weer verder met lezen :))

Vincent van Gogh, Een leven in brieven

Vincent van Gogh, Een leven in brieven | Foto: @LiRiAn-Art

 

 

Nettenboetsters in de duinen levert 7 miljoen op

“Toen ik voor dat brok grond een tijd had zitten teekenen kwam er een onweer met geduchten plasregen […] Daar ik begonnen was vòòr den storm met een lagen horizon op mijn knieën moest ik nu op mijn knieën in den modder gaan zitten.” Vincent van Gogh, 20-08-1882, in een brief aan zijn broer Theo van Gogh

Een vroeg werk van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh is geveild in Parijs
Women Mending Nets in the Dunes‘ bereikte afgelopen maandag een veilingprijs die ruim boven de geschatte waarde lag.

“A large expanse in the dunes in the morning after rain — the grass is very green, relatively speaking, and the black nets are spread out on it in huge circles, creating tones on the ground of a deep, reddish black, green, grey. Sitting, standing or walking on this sombre ground like strange dark ghosts were women in white caps, and men who spread out or repaired the nets.” 20 aug. 1882, Vincent van Gogh –  

Women_Mending_Nets_in_the_Dunes (1)

By Van Gogh – VG Gallery , via Wikimedia Commons

Women Mending Nets in the Dunes‘ een vroeg werk (1853 tot 1890) van de Nederlandse Vincent van Gogh werd maandag (4 juni 2018) op ​​een veiling in Parijs verkocht voor meer dan € 7 miljoen ($ 8,2 miljoen), aldus het veilinghuis Artcurial.

Bruno Joubert over ‘Women Mending Nets in the Dunes’:
“Dit landschap is een werk uit de eerste periode van Vincent van Gogh. Ze is meer dan uitzonderlijk; het vertegenwoordigt een essentiële mijlpaal in de artistieke vorming van de kunstenaar. Het draagt daarmee het begin van de picturale revolutie van de kunstenaar met de aanwezigheid van voorspellende gronden, zoals kraaien, velden, hemel en dynamische verwerking in zich. Bovendien is het de enige landschap van Van Gogh op dit moment als gevolg van zijn bewondering voor de School van Den Haag met Anton Mauve of het pre-impressionistische, waaronder Jean-François Millet en Charles-François Daubigny. Op deze manier zijn we getuige van de geboorte van een groot schilder.” Bron: Artcurial

Kuise Giovanna

selfport

Afbeelding via mujerespintoras.blogspot.nl

De prachtige en toch ook enigszins vreemde stillevens van Giovnna Garzoni

Ze was een van de eerste vrouwelijke kunstenaars die de kunst van het stilleven schilderen beoefende; de Italiaanse Giovanna Garzoni (1600-1670), dochter van Giacomo Garzoni en Isabetta Gaia. Giovanna Garzoni zou zich later zeer intensief bezighouden met haar carrière.

Europese reizen
Giovanna Garzoni was een van de weinige vrouwen in de 17e eeuw die ervoor koos om te gaan reizen en een opleiding te gaan volgen, in plaats van zich te vestigen en een gezin te stichten. Met haar broer Mattio reisde zij door Europa en zij was prominent aanwezig tijdens de barokperiode in Europa.

Haar werk
In 1616 accepteerde zij een opdracht tot het schilderen van een herbarium via de bioloog/scheikundige Giovanni Vorvino. Haar schilderijen waren zo geliefd dat ze volgens een schrijver haar werk kon verkopen “voor welke prijs die ze maar wilde”.

Giovanna_Garzoni_(Italian_-_Still_Life_with_Bowl_of_Citrons_-_Google_Art_Project

Giovanna Garzoni (Italian – Still Life with Bowl of Citron

Een van de vroegste schilderwerken van Garzoni is een kalligrafie boek uit 1625. Dit werk bevat hoofdletters die aangezet zijn met illustraties van fruit, bloemen, vogels en insecten. Deze onderwerpen zouden later haar specialiteit worden, en tempera op velijn haar voorkeursmedium om mee te werken.

Aangenomen wordt dat Jacopo Ligozzi invloed heeft gehad op haar ontwikkeling als kunstschilderes. Ligozzi schilderde eveneens botanische en zoölogische exemplaren voor de Medici-rechtbank.

bron twitter

Afbeelding via WomensArt, Twitter

Graag geziene kunst
Garzoni’s geraffineerde interpretatie van planten en dieren paste bij de smaak van haar klanten uit het adellijke milieu, zoals de Medici-familie, zij zagen hun villa’s graag verfraaid met decoraties van Giovanna Garzoni.

DeQ5QJ8XUAEqXJ3

Kuise Giovanna
Giovanna Garzoni werd ook wel ‘de kuise Giovanna’ genoemd, dit vanwege haar afgelegde gelofte om ​​maagd te blijven. In 1666 liet Garzoni haar hele nalatenschap na aan de schildersgilde in Rome, de Accademia di San Luca. Echter, op een voorwaarde; dat er voor haar een graf in hun kerk zou komen. Giovanna Garzonie stierf vier jaar later, na een leven van gestage arbeid en constant succes.
BoekentipGiovanna Garzoni Stillevens 2909808734

Gebruikte bronnen
J. Paul Getty Museum
Reveries Under The Signs Of Austen  
Mujeres Pintoras

 

Wonderwoman

Geschiedenisweetje:
Een paar eeuwen voordat Aletta Jacobs studeerde aan een Nederlandse universiteit, bezocht Anna Maria van Schurman al de Utrechtse universiteit.

Anna Maria Schurman
Anna Maria van Schurman
(1605-1678) was de dochter van Frederik van Schurman en Eva von Harff de Dreiborn, als vierjarige kon zij al lezen en als kind werd zij onderwezen in het Latijn en Grieks. Zij zou zich ontpoppen als een talenwonder, zij beheerste 14 talen, waaronder de Ethiopische taal.

Een vrouw die van vele markten thuis was
Bijna jaloersmakend was Schurman ook zeer getalenteerd in de kunsten, zij leerde gravure techniek, beheerste de papierknipkunst, zij was was klei kunstenares en de eerste kunstenaar die in Nederland pastelportretten maakte. Anna Maria Schurman was ook erelid van het Sint-Lucasgilde van schilders in 1643.

800px-Schouburg_plaat_met_Rembrandt_Schurman_en_Backer

Schouburg Part 1 Plate M with Anna Maria Schurmans, Jacob Adriaensz Backer and Rembrandt, Page 272 of Part 1 of Arnold Houbraken’s Schouburg from 1718

Anna_Maria_van_Schurman (1)

Jan Lievens – Original at UK National Gallery

Eerste vrouwelijke student van Nederland
Anna Maria Schurman werd als eerste Nederlandse vrouw toegelaten aan de Universiteit Utrecht. Zij zou zich ontwikkelen tot een begaafd humaniste, taalkundige, theologe, dichteres en kunstenares , die correspondeerde met belangrijke geleerden uit die tijd.

Labadisten
Anna Maria maakte kennis met een geloofsgroep die zich afzette tegen de gemakzucht van sommige gelovigen, de labadisten. Omdat Anna Maria zich aangetrokken voelde tot deze pure geloofsvorm sloot ze zich aan bij deze groep.

Een zes meter lange boekrol
Dr. Pieta van Beek maakte in het kader van het 76ste lustrum van UU een zes meter lange boekrol over leven Anna Maria van Schurman, hierin staan zesenzeventig opstelletjes. van Schurman. De boekrol heet Het Wereldwonder van Utrechts Academie en heeft als ondertitel: Naam en faam van Anna Maria van Schurman (1636-2016).

Schuermann_Opuscula_Gedichte 290 Brieven
Utrechtse onderzoekers hebben een overzicht gemaakt van de 290 brieven die Van Schurman naar anderen schreef en vertellen hierover op @NPO1

In het museum Martena in Franeker zijn in de Anna Maria van Schurmanzaal kunstwerken van haar hand te zien, als ook voorwerpen uit haar leven.

Meer lezen
Huygens Vrouwenlexicon

Video: Anna Maria van Schurman en het onstaan van de Universiteit Utrecht:

Fotoblog The American Dream

De spectaculaire internationale dubbel kunsttentoonstelling
The American Dream – Amerikaans Realisme 1945 – 2017

is er een waar je niet over moet praten maar naar gaan kijken.
Om er dan nog heel lang van na te genieten.

Wandel door de straten van New York, kijk door de ogen van top kunstenaars als Warhol, Katz, Rockwell, Hopper, Close, Lichtenstein, Wyeth en vele anderen en  beleef het Amerika in de dagen van 1945 tot 2017.

Mijn absolute favoriet was The Lake in Central Park 💚 van Stone Roberts,
A Late Afternoon in Late June, 2017, William Louis Dreyfus Foundation

Nog te zien t/m 27 mei 2018 in het Drents Museum in Assen en de Kunsthalle Emden

 

ATC busreis Noord-Frankrijk en België

Deze blogpost werd ook gepubliceerd op de website van ATC- afd. Rotterdam
en gedeeld via de site van de zussen Lirian Part2

Ledenreis ATC-Rotterdam naar Noord-Frankrijk
IMG-20180502-WA0012  Twee weken geleden ging Anja, als partner van een ATC- lid mee naar Noord-Frankrijk en België, hieronder mijn persoonlijke verslag van de rondleidingen en museumbezoeken.

Ik vond het spannend van tevoren want dit zou onze eerste reis worden met een groep die elkaar al heel lang kent. De spanning duurde niet lang want ook al was het nog vroeg, de grappen en grollen vlogen al snel door de bus. Een bak verse koffie volgde al even rap en nog voor half tien maakte we een tussenstop in Zeeland bij partycentrum De Geveltjes. Het was alsof je in een Oudhollands museum terechtkwam en wie van spulletjes van vroeger houdt kan hier zijn hart ophalen. Ook wie van een heerlijk groot stuk gebak houdt overigens!

ieper
De Menenpoort in Ieper

Monument De Menenpoort in Ieper
Met een gevulde maag gingen we verder naar Ieper, in België. Wat een mooie stad, prachtige architectuur en dankzij het middeleeuwse verleden kun je er schitterende plaatjes schieten. Zeer indrukwekkend was het monument De Menenpoort, met ongeveer 54.900 namen van vermiste soldaten, onderofficieren en officieren van het Britse Gemenebest. In de poort stond in een nisje herinneringssymbolen voor twee broers, (zie foto). Het gezicht op het portretje bij het kruisje, met poppy, is van Frederick Lelliott en zijn broer Basil Lelliott. Op deze Engelstalige pagina kun je lezen wat er allemaal gebeurde op de dag dat Basil kwam te overlijden. Onder de indruk ging de reis weer verder.

IMG_20180504_170446_039.jpg
Menenpoort, Ieper Foto @LiRiAN-Art

Memorial Museum Passchendaele 1917
Na een goddelijke lunch van o.a. voedzaam bruin brood met een kruidig karakter dankzij de hop, gingen we naar het Memorial Museum Passchendaele 1917. Wel, als de Menenpoort al indrukwekkend was dan was dit museum dat nog meer. Lopend ging je terug in de tijd en de hele tijd kon ik maar een ding denken, dit is de waanzin ten top, al dat bloedvergieten voor een stukje modderige aarde, onbegrijpelijk! Wat een zegen dat wij nu in vrede kunnen leven. Er was ook een vitrine gevuld met foto’s over de rol die vrouwen speelde in de moeder aller oorlogen, WO1. Zij zorgden voor de voedselvoorziening, namen de plaats in van mannen in fabrieken, trams & kantoren, gingen verkleed als man de loopgraven in, of waren spion voor het leger of verpleegster, én brachten ondertussen ook de kinderen groot.

IMG_20180502_142711.jpg
Memorial Museum Passchendaele 1917, vrouwen in WO1 | Foto @LiRiAn-Art

Tegen half vier gingen we richting het hotel Lensotel in Lens. We kregen een eigen eetruimte toegewezen, wat best slim was van de hoteleigenaar want zo hoefde niemand zich te storen aan dit bonte reisgezelschap 🙂

Het eten in het hotel was alle dagen even heerlijk en ook het was het goed slapen na een enerverende dag.

Historisch Mijnmuseum Lewarde
De tweede dag gingen we naar het Historisch Mijnmuseum in Lewarde. Onderweg hadden we al verscheidene terrils, bergen die opgebouwd zijn uit mijnafval, gezien en nu gingen we meer horen en zien over het mijnverleden in Noord-Frankrijk.

Historisch Mijnmuseum, Lewarde

In de mijn
De mijn ingaan tijdens de excursie was trouwens nog een belevenis op zich! We noemen geen namen 😉 maar niet iedereen had trek om met de lift ondergronds te gaan, de mijn lag vroeger 450 meter diep moet je weten. Maar dat was geen probleem, iemand van het museum kwam ons ophalen en na een korte wandeling ontmoetten we de rest van de groep weer ‘onder in de mijn’… dachten we.

IMG_20180503_112439.jpg
Historisch Mijnmuseum, Lewarde | Foto @LiRiAn-Art

Aan het eind van de rondleiding hoorde we namelijk dat we ons bovengronds bevonden en dat het gangenstelsel waar wij doorliepen een kopie was van dat wat vroeger diep onder de grond lag. De rondleiding was super interessant, in de mijn zagen we gereedschappen waarmee kolen werden losgemaakt om via een paard, en later een treinwagon, naar boven te worden gebracht om gebruikt te worden als energiebron voor verwarming of stoommachines. Respect voor de mijnwerkers van weleer die geen keuze hadden om dit werk wel of niet te willen doen, werk dat veel risico’s en gezondheidsproblemen met zich mee bracht.

Deze diashow vereist JavaScript.

Vimy
Na de rest van het museum bekeken te hebben gingen we naar het centrum van Arras, onderweg passeerden we de heuvel Vimy, een strategische locatie en om die reden ook een slagveld in wereldoorlog 1. In 1915 veroverden Marokkanen de heuveltop kortstondig terug op de Duitsers, daarna duurde het tot april 1917 tot de Duitsers definitief verdreven werden door de Canadezen. Honderd jaar later – op 9 april 2017 – vond er een grote Frans-Canadese herdenking plaats in aanwezigheid van de Franse president Hollande en de Canadese premier Trudeau en 28.000 Canadezen.

Arras

IMG_20180505_232501.jpg
The town hall of Arras | Foto @LiRiAn-Art

Arras dan, een mooi en slaperig stadje met zijn beroemde pleinen waar de handel in de 15e eeuw floreerden met wandtapijten, zilver en stoffen. In het stadhuis zagen we de reuzen Colas en Jacqueline, carnavalspoppen. Na een heerlijke lunch op het terras gingen we op zoek naar de Wellington Tunnels maar die konden we niet vinden, terrasjes en winkels deden hierdoor goede zaken.

Textielstad Amiens
Na een stevig ontbijt zat iedereen (dit keer :)) stipt op tijd in de bus en gingen we op weg naar Amiens. Door Frans werden we wederom verrast met koffie en verse koekjes… die hij woensdag op de heenreis vergeten was 😉 Het voorstel om de mensen in Amiens tijdens het boottochtje te trakteren op het repertoire van de Zangeres zonder Naam of van de Havenzangers haalde het helaas niet, lol.

Glas in lood raam cathedraal amiens.jpg
Glas in lood raam kathedraal, Amiens | Foto @LiRiAn-Art

Amiens is een boeiende stad, met ongeveer 133.000 inwoners en van oorsprong ook een textielstad. De ochtend hier was bestemd voor vrije tijd, Waar je niet omheen kon natuurlijk was de Notre-Dame van Amiens, de grootste gotische kerk van Frankrijk die in de tweede helft van de dertiende eeuw grotendeels voltooid werd. Deze kathedraal is 145 lang en 70 meter breed en een stijve nek van het omhoog staren meer dan waard. Ook de hoogste toren van Europa werd bewonderd. Het befaamde Jules Verne House ging jammer genoeg net dicht toen wij er arriveerde.

Na een lunch en nog een stadswandeling was het tijd voor de boottocht met een elektrische punter langs de drijvende tuinen van Amiens, symbolische eilandjes in het water.

IMG_20180504_161215.jpg
Boottocht bij de drijvende tuinen, Amiens | Foto: @LiRiAn-Art

De grond is hier erg vruchtbaar, alles groeit er als een tierelier, ook de cannabis, die werd aangezien voor bamboe 😉 De prijs voor een stukje grond hier ligt tussen de 5 en 20 euro per vierkante meter en dat is niet duur maar om hier te willen wonen of recreëren moet je wel een liefhebber van zelfvoorzienend leven zijn, er is geen water, sanitair, elektriciteit, er is niks. De tuinen zijn ook alleen per boot bereikbaar dus ga maar na als je hier iets wilt gaan bouwen.

Onderweg hadden we nog een aanvaring met iemand die er de vaart goed in had. Het had zo een scène uit een film of stripboek kunnen zijn, man knalt op andere boot, bedenkt zich geen moment en scheldt vrouw en hond de huid vol. De hond blafte direct terug, de vrouw iets later hoorde we van de groep die na ons kwam, haha.

Onze gondelier sprak trouwens heel goed Engels, bij navraag bleek hij een jaar in Engeland gewoond te hebben en hij gaf aan dat Fransen best goed Engels kunnen spreken, maar dat gewoon niet willen. Goh! En hadden we tijdens het boottochtje al steeds bordjes met ‘Eendenmuseum’ erop gepasseerd, ’s avonds in het hotel stond er eend op het menu en zo was de cirkel weer rond.

dig
De Notre-Dame van Amiens | @LiRiAn-Art

Het was goed en indrukwekkend om na een korte en mooie inleiding van Gerrit om 8 uur ’s avonds tijdens dodenherdenking 2018 met elkaar letterlijk stil te staan, uit respect en ter nagedachtenis van de doden die gevallen zijn in de tweede wereldoorlog en de oorlogen daarna.

Luik, Leuven, en Nederland dan weer

IMG_20180505_091627.jpg
Torso’s @NIN VAN NIN | Foto @LiRiAn-Art

De laatste dag alweer, wat gaat de tijd snel. Vroeg op en om 8 uur in de bus naar Chateau de Lassus (een voormalig kasteel in de Belgische provincie Luik, dat dateert uit 1550 en gesloopt werd in 1844). Na een zoektocht met een doodlopend weggetje en hilarisch, een bel die met touw en al naar beneden kwam, werden we hartelijk ontvangen door Nin Van Nin en Karel Hoffesommer, de nieuwe eigenaren van het jachtpaviljoen. Zij is kunstenares; schilder en beeldhouwer en hij ingenieur, tuinarchitect en gids in Brussel, en zij wonen hier als een God in Frankrijk (België) in dit kleine, nou ja, kleine, paradijsje op 5000m2 grond. We kregen een rondleiding door de tuin met veel verhalen erbij over de ontstaansgeschiedenis van het paviljoen, tuinieren en kunst, opgevolgd door verse koffie en heul veul gebak. De kunstcatalogus was aan mij goed besteed! En allee, op naar,

nin van nin
NIN VAN NIN EN HET BASISRITME VAN DE WERELD | Foto @LiRiAN-Art

Bierbrouwerij Domus in Leuven
Een kleine brouwerij die rechtstreeks verbonden is met het café. Hier wordt nog met kleinschalige apparatuur ambachtelijk goede bieren gebrouwen. De Con Domus, een licht biertje voor studenten, en de Nostra Domus, een hoog gistingsbiertje, kan men het hele jaar door drinken. De huisbieren smaakten voortreffelijk konden we constateren bij de ruime lunch die we daar ook kregen. De mannen waren blij te horen van de rap pratende en vrolijke gids die ons rondleidde dat bier voor 93 % uit water bestaat, daar kun je goed mee thuiskomen na een avondje doorzakken 🙂 En ook wat de gevolgen zijn van te veel water met hop drinken; iets met een bos hout voor de deur, ahum.

Na de lunch werden we opgesplitst in twee groepen voor een rondleiding door de stad met een gids. In een relatief korte tijd hoorde we over de geschiedenis en historie van de stad en de plaatselijke sagen en legenden. Waaronder die van Fiere Margriet, Margaretha van Leuven, die een standbeeld kreeg ter nagedachtenis en respect maar in de praktijk bleek het standbeeld meer uit te nodigen om te bevuilen met drank en etenswaren.

De andere groep hoorde het verhaal over de kotmadam van Leuven, zij is te bewonderen als een verrassend groot standbeeld midden op de markt en zij ziet eruit alsof ze zo met je aan wil pappen.

En de dag was nog niet ten einde, met iets minder praatjes toch wel gingen we nu richting Nederland waar nog een afscheidsdiner geserveerd zou worden. We kwamen hier een uur vroeger dan gepland aan en zo werd naar ik begreep de traditie van een terugreis met hindernissen verbroken. Moe en zeer voldaan nam iedereen halverwege de avond afscheid van elkaar. Het was een fantastische reis geweest!

Tip: Is autotechniek jouw vakgebied, of wil je je technische blik verruimen, wordt dan lid van de vereniging van Automobieltechnici ATC

  • Fotocredits reisverslag: @LiRiAn-Art
  • Fotocredits op de website van ATC: Jan Kooistra, Paul J. Dammes (bestuursleden ATC- afd. Rotterdam) en Anja Overduin (LiRiAn-Art)