Het hart van de familie, Zeruya Shalev

You’ve missed it again, you’ve gone wrong again, you thought you had time, you thought that even someone whose days were numbered would wait for you. That’s the kind of person you are, dozing while more opportunities pass you by (…)Zeruya Shalev

Boek 29- Lirian Leest – Het hart van de familie, Zeruya Shalev, 447 pagina’s. Uitgeverij Cossee. Uitgelezen tijdens tropische temperaturen buiten en binnen 😉 

Lirian Leest – Het hart van de familie, Zeruya Shalev

‘Het hart van de familie’ is de vierde roman van de Israëlische auteur Zeruya Shalev, waarvan de eerste drie boeken meteen internationale bestsellers werden.

Het verhaal begint bij Chemda Horowitz, moeder van een zoon en een dochter, die eenmaal oud geworden in het ziekenhuis belandt. Vanaf dat moment worden de verhoudingen in het leven van haar kinderen op scherp gezet. Kort door de bocht samengevat zijn, net zoals in het echte leven, de hoofdpersonen op zoek naar zichzelf, liefde en aandacht.

Het hart van de familie, Zeruya Shalev

Het was even wennen aan de schrijfstijl, vaak zonder komma’s of aanhalingstekens en de in elkaar overvloeiende levensverhalen (dat is eigenlijk ook wel weer zo des levens;)) maar al snel word je in hun geschiedenis meegezogen en dan vergaat het je zoals vele andere lezers voor je, je wilt doorlezen totdat je het boek uit hebt. 

Achterflap Het hart van de familie, Zeruya Shalev

Hoewel de eindplot enigszins afgeraffeld overkwam op mij is het wel knap van de auteur dat je tot aan het eind niet zeker weet hoe het af gaat lopen. En zoals dat gaat met een goed boek, ik vond het jammer dat het uit was. Gelukkig heb ik (winkelen in eigen huis :)) nog een boek van haar op de plank staan (Man en vrouw) dus ik kan nog even verder meeleven met de fascinerende levens ontsproten uit de pen van Zeruya Shalev.

Boekfragment Het hart van de familie – via Uitgeverij Cossee
~
Pijn’ is de laatst verschenen roman van Zeruya Shalev, deze staat nu ook op het nog te lezen lijstje van Lirian Leest.
~
‘In ‘Pijn’beschrijft Zeruya Shalev de ervaringen van vrouwen in haar land en hoe deze verweven zijn met de politieke structuur van haar land. Dit boek is waarschijnlijk haar meest persoonlijke tot nu toe: de heldin is de overlevende van een terroristische aanslag die jaren later nog steeds wordt gekweld door haar ervaringen. Zeruya Shalev overleefde in 2004 een zelfmoordaanslag.
Zeruya Shalev is een van Israëls meest prominente auteurs, haar romans zijn in meer dan 20 talen vertaald.’

Via: DW Books

Tot spoedig. Maak het goed

‘Tot spoedig. Maak het goed en succes met de zaken etc.’ Vincent van Gogh aan zijn broer Theo, woensdag 23 juli 1890

Uit De kunst van het woord
Zijn mooiste brieven
Bezorgd door
Leo Jansen, Hans Luijten en Nienke Bakker

Vincent van Gogh kon niet alleen prachtig schilderen, hij deed ook vele mooie uitspraken zoals deze bijvoorbeeld:
“I feel that there is noting more truly artistic than to love people.”

Het kan niet anders of van Gogh schilderde de wereld zoals hij deze waarnam en, zoals volgens mij, de wereld in werkelijkheid is…
Panta Rei – alles stroomt. Love it! Maar dat wil niet zeggen dat het makkelijk was, of is, voor niemand, om ‘mooie dingen’ te maken. Alles van waarde kost nu eenmaal vaak ook moeite;

IK KIJK ER ZO NAAR UIT MOOIE DINGEN TE MAKEN. MAAR MOOIE DINGEN BRENGEN MOEITE EN TELEURSTELLING EN DOORZETTINGSVERMOGEN MET ZICH MEE — VINCENT VAN GOGH

Op 29 juli 2020 is het 130 jaar geleden dat Vincent van Gogh overleed en er een einde kwam aan het leven van een begenadigd kunstenaar en aan een aangrijpende briefwisseling tussen Vincent van Gogh en zijn broer Theo. Zijn laatste woorden waren; ‘Aan het verdriet zal nooit een einde komen.’ Aan de waardering van zijn werk, al was het dan na zijn dood, evenmin.

Een greep uit de Van Gogh verzameling van An, van Lirian

Behalve zijn kunstwerken laat Van Gogh ons ook troost via het woord na, in de vorm van brieven die hij schreef aan zijn geliefde broer Theo.

‘Het beste medicijn tegen artistieke twijfel. Proza om je aan te laven- troostrijk en diep.’ Quote; Frank Westerman

Wil je de prachtige citaten en inspirerende quotes van Vincent van Gogh lezen? In het boek De kunst van het woord – de mooiste brieven van Vincent van Gogh, vind je 265 brieven van Van Gogh terug. In dit filmpje vertelt de auteur van het boek er meer over.

Op weg naar rust, Celine Heijboer

Celine Heijboer, Op weg naar rust ~ Mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostella

‘Kilometers loop ik over stijgende en dalende modderige paden, langs geurende eucalyptusbomen, vele dorpjes en barretjes. Meneer de hardloper rent voorbij. Enthousiast zwaaien we en roepen: ‘Bon Camino’. Op een lantaarnpaal staat een opvallende tekst geschreven: ‘Every day is your way.’ De stilte en eenvoud laten mij over deze zin nadenken en ik besef dat het leven net als ‘The way’ is. Een pad dat ieder als eigen individu, in zijn eigen tempo bewandelt. (Blz. 207) ~ Celine Heijboer

Oh wat een ontzettend fijn boek heb ik net uitgelezen! Namelijk Op weg naar rust, Celine HeijboerLirian Leest – boek 27

Ik kijk om mij heen en verdwaal in de tijd. Ik geniet van elke stap… Blauwe en witte kleine kleine kwetsbare vlindertjes vliegen voor me uit… Het is hier zo anders dan de afgelopen week, zoveel rustiger…’ (blz. 226) ~ Celine Heijboer

Het is frappant, zo zat ik op een middag na te denken over het gezegde dat de camino ieder geeft wat hij of zij nodig heeft, en zo botste ik even later op de fiets met een wielrenner die in een straf tempo voorbij geracet kwam. En waar we normaal gesproken allebei gevallen zouden zijn reden we beiden een halve meter zij aan zij op en vervolgden daarna, alsof er niets gebeurd was, onze weg. Later, bijkomend van de schrik met een alcoholvrij biertje in de tuin, kwam er een vlinder op mijn hand die een tijdje bleef zitten. 

Afb.: Alina Vilchenko

Deze gebeurtenis heeft misschien niet veel te maken met de post over dit boek zou je denken, maar aan de andere kant toch ook weer wel. Bijvoorbeeld wanneer je de betekenissen van een vlinder ziet in het licht van de camino die je geeft wat je nodig hebt, zo gaf de vlinder rust aan mijn geschrokken lijf 🙂

🦋 ‘In early Christianity, the butterfly was a symbol of the soul. In China, it was used as a symbol of conjugal bliss and joy.’ Bron: Butterfly Symbolism

Tijdens het lezen (nee, eigenlijk al toen ik de aankondiging van Celine’s boek las) kwam de rode draad van de LiRiAn zussen weer bovendrijven. Vanaf het begin tot nu is dat de Camino (film en boek WIld) en Vincent van Gogh geweest. Alleen, in tegenstelling tot Celine hebben wij (nog) niet de camino wandelschoenen aangetrokken maar ons slechts beperkt tot wat wandelingen in Nederland.

Tijdens onze wandelingen kwamen we mooie uitspraken van Van Gogh tegen op wandelstenen (zie foto’s) en onze inspiratie uit de film en het boek Wild hebben we verwerkt in een workshop. En je ziet, als je ervoor openstaat komen goede dingen samen.

Als je in de natuur bent bewandel je je eigen pad, het lijf krijgt de kans even uit het hoofd te komen. Zo’n wandeling duurt hopelijk heel je leven lang, in de zin van blijven groeien en blijven zoeken naar evenwicht tussen die twee, het hoofd en het lijf. Zoals Celine het zo mooi omschreef:

Ik ben stil, ik kan niks meer uitbrengen. Ik zit heerlijk in mijn eigen wereldje, in mijn eigen element. (blz, 279) ~ Celine Heijboer

Celine dankjewel, voor het schrijven van je boek en het delen van je ervaringen en emoties (als introvert persoon meende ik er veel in te herkennen). En, zoals het past bij bepaalde boeken, ook dit boek heb ik voornamelijk buiten gelezen. Het was een mooie boekenreis.

Wil jij ook het boek
Op weg naar rust.Mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostella, Celine Heijboer
lezen?
Klik dan door naar de Facebookpagina van Celine voor bestelinformatie.

En voor nu, lieve lezer,
Heb een mooie reis / Buen Camino / Have a good pilgrimage, of op zijn Iers: Go n-éirí an bóthar leat ~ May the road rise to meet you / Namaste

Het is oké (om je niet oké te voelen) – Abby K

Sinds ze zich kan herinneren werd de veelzijdige Amerikaanse zangeres en tekstschrijver Abby K al ondergedompeld in muziek. Opgegroeid in Kentucky, en na ruim twintig jaar in Chicago, Windy city, gewoond te hebben, verplaatste ze haar muzikale optredens naar Seattle, alwaar ze ook regelmatig optreedt. Zoals tijdens Seattle’s NW Folk Life Festival in 2017 en 2019.

Tekst loopt door onder de foto

@Abby K

“So much different than much of what the singer/songwriter genre has to offer to most people. Abby K proves she can do just about anything as she jumps from genre to genre seamlessly.”Jamie Robash, Divide and Conquer

Muzikale inspiratiebronnen die haar beïnvloeden, en waar Abby K uit put, zijn een beetje folkmuziek gemixt met een brok rockmuziek. Niet zo gek dus dat ze haar muziek zelf “Heart-Rock” muziek noemt.

Tekst loopt door onder de foto

@Abby K

In 2019 kwam haar album  ‘The Whole Truth‘ uit. Hierover zegt ze op haar Facebookpagina: “Melodic, authentic and raw, “The Whole Truth” is an album that unflinchingly stares down life’s messy parts. “When life throws you the unexpected, it’s the honest path, oftentimes the most painful path, will ultimately lighten your load.”

Tekst loopt door onder de video

Waarom Abby K’s muziek mij aantrok
Het eerste nummer dat ik van Abby K hoorde was, via twitter, met het nummer: It’s Okay (Not to Be Okay). Je voelt dat deze muziek, zoals hieronder ook te lezen is, uit haar hart komt. Vanuit een doorleefde beleving, eerlijk en open, zingt Abby K van hart tot hart.

Tekst loopt door onder de video

Muziek verbindt
Op de site van Abby K staat ook te lezen dat haar muziek ‘net zo groen, weelderig en dramatisch als de Pacific Northwest zelf is. Melodieus en helder van toon, open en direct, je voelt de verhalen achter de heldere muziek en deze raken je in je hart’.

En dat is wat me deed vallen voor haar muziek want muziek die uit het hart komt verbindt mensen.



Bronnen
https://abbykmusic.com/
https://open.spotify.com/artist/2jDwWJkX6uqKtbl6BlYyjh
https://americana-uk.com/album-preview-abby-k-the-whole-truth
https://www.youtube.com/channel/UC4R-16ExI3alg6ywPvBl46w?sub_confirmation=1

Geen dag zonder Maria

Jong geleerd,
oud gedaan

Bij de kalenderdag van 10 Juli 2020 – Maria met een lezende Jezus op schoot, Pieter Geraedits, ca. 1950 – 1960 Utrecht, Museum Catharijneconvent, RMCC s 300 ~Uit het boek Geen dag zonder Maria

Gisteren ontving ik het bestelde boek Geen dag zonder Maria, en het is een pracht boek om te zien, van binnen en van buiten, zoals je in het filmpje hieronder kunt zien.

@lirianart

Maria is van ons allemaal. In de religieuze geschriften is zij de moeder van Jezus, maar haar betekenis reikt verder. Zij is een wereldomvattend icoon voor vrouw-zijn, gezin- en moederliefde, vreugde en verdriet, troost en bescherming. Niet voor niets steken zoveel mensen, ongeacht hun cultuur of religie, een kaarsje op voor Maria als zij tijdens hun vakantie een kerk bezoeken. *

In Museum Catharijneconvent in Utrecht was in 2017 een grote tentoonstelling te zien over Maria, de meest afgebeelde vrouw ter wereld. Met een grote variëteit aan kunstvoorwerpen en objecten uit museale en particuliere – collecties uit binnen- en buitenland werd daar het verhaal verteld van Maria de Moeder Gods, van haar veelbewogen leven, haar wereldwijde verschijningen in vele gedaante. Bijbelse en apocriefe vertellingen, maar vooral ook de vele legendes en volksverhalen over Maria vormen een inspiratiebron voor kunstenaars door de eeuwen heen, van de tijd van het vroege christendom tot het heden. *

Geen dag zonder Maria ~boekomslag

De tentoonstelling Maria bleef ruim 6 maanden open om heel Maria-minnend Nederland de kans te geven haar te ontmoeten. Want ongeacht cultuur of religie, Maria is van alle tijden en van iedereen. Mooie en verrassende verbeeldingen van Maria in de kunst vertellen haar meer dan wonderlijke levensverhaal. U kon met Maria op een inspirerende reis door twee millennia, vol nieuwe kennis en inzichten over de meest invloedrijke en meest afgebeelde vrouw ter wereld. – Museum Catharijneconvent

Het boek Geen dag zonder Maria is een reis door het hele jaar, waarbij de lezer elke dag wordt verrast door Maria: met een feest of een legende, een mooi gedicht of gebed, een opmerkelijk weetje, een Maria-verschijning, een lach en een traan, een bijzonder recept. Het boek laat zien waar de wereldwijde verering van Maria vandaag komt en hoe Maria mensen tot op de dag van vandaag inspireert. *

De korte teksten, per kalenderdag ingedeeld, gaan vergezeld van prachtige illustraties, die reiken van oermoeders en godinnen via middeleeuwse beelden en manuscripten tot hedendaagse kunst en zelfs tatoeages. Juist die diversiteit maakt Geen dag zonder Maria bijzonder aantrekkelijk.*

* ~ Uit Geen dag zonder maria

~ Uit Geen dag zonder maria

#blijmee 🙂

Aardverschuiving

I took my love, I took it down
Climbed a mountain and I turned around
And I saw my reflection in the snow covered hills
‘Til the landslide brought me down

Landslide, Fleetwood Mac, Zang Stevie Nicks

Soms hoor je tig jaar later een nummer terug wat toen gewoon een leuk nummer was maar dat je nu ineens intrigeert. Dat had ik onlangs met het nummer Landslide, van Fleetwood Mac. Het liedje kwam in mijn mailbox via de gratis nieuwsbrief van Get Uked en het kwam daarmee ook weer terug in mijn hoofd.

Het nummer zingt als een ballade en heeft ook een diepere laag. Het gaat namelijk niet alleen over ouder worden en keuzes maken maar ook over het effect van bepaalde omstandigheden op je persoonlijke leven en je relaties.

Stevie Nicks schreef dit nummer in Aspen, ze werkte in die tijd nog als serveerster, wat keihard werken en weinig inkomsten betekende, en ze twijfelde of zij aan een studie zou gaan beginnen of niet. Haar vader werd ook nog eens ziek in deze periode en ze realiseerde zich dat ze op een kantelpunt was in haar leven was gekomen. Het moment waar alle zekerheden over elkaar tuimelde en er een landverschuiving plaats kon vinden, als in een sneeuwval:

 “Als je mijn spiegelbeeld in de met sneeuw bedekte heuvels ziet”

Door muziek te schrijven kon Stevie haar gedachten op een rijtje krijgen en een beslissing nemen, temeer nadat ze ook van Mick Fleetwood een uitnodiging kreeg om bij Fleetwood Mac te komen zingen. De kans om en muziek te kunnen maken en dat samen met Lindsey Buckingham te kunnen doen deed haar besluiten er helemaal voor te gaan, voor de muziek en de relatie. Hier zou ze later het volgende over vertellen in het online programma OWN, van Oprah Winfrey:

I wrote it (Landslide) for Lindsey – for him, about him. It’s dear to both of us because it’s about us. We’re out there singing about our lives. ~ Stevie Nicks Q Magazine, January 2004

Het geluk tussen Stevie en Lindsay was niet voor nu en nog eens, in 2003 zei Stevie hierover:

“I look at him now and just go Oh, Stevie, you made a mistake.”

I don’t even remember what the issues were; I just got to the point where I wanted to be by myself. It just wasn’t good anymore, wasn’t fun anymore, wasn’t good for either of us anymore. I’m just the one who stopped it….

Landslide, dat dus. Niemands leven is statisch en vloeiend en de dingen gaan vaak zoals ze gaan. En soms doen ze je met weemoed terugkijken en dat is niet erg, zolang je maar geen spijt hebt over de keuzes die je gemaakt hebt. Alles vormt je en helpt je te worden wie je bent.

En na veel moeite (want ik ben totaal a-ritmisch ;)) lukte het me om met de akkoorden uit de nieuwsbrief van Get Uked het nummer ook zelf te zingen en spelen op de ukelele. Zie een stukje daarvan via YouTube:

Bron:
In her Own Words
Wiki

De Gouden Draad

Hoe stoffen geschiedenis schrijven, Kassia St Clair (auteur van het boek “Het geheime leven van kleuren), 393 bladzijden. Uitgeverij J. M. Meulenhoff

Ik beken, De gouden draad heb ik puur en alleen op zijn mooie uitvoering gekocht! Goudkleurige draden op de boekomslag en goudkleurig aan de boven- en zijkanten wanneer het boek dicht is, het geheel is prachtig 🤩

Gelukkig is het ook nog eens net zo pakkend wanneer je gaat lezen, je wordt ondergedompeld in informatie en waant je in de besproken werelddelen of tijdperken uit de geschiedenis van textiel;

‘Van Egyptische mummies, zijderoutes en astronautenpakken, De Gouden Draad 🧵 is een intrigerend verhaal over de rol van textiel in de menselijke geschiedenis. Natuurlijk en door mensenhanden gemaakt textiel heeft onze wereld niet alleen veranderd maar ook bepaald en vormgegeven. De gouden draad onthult het verborgen rijke leven van stoffen, de rijke historie en de fascinerende verhalen. In dertien hoofdstukken beziet Kassia St Clair de beschaving en haar creativiteit: van de mummies uit het oude Egypte, de zijden mantels uit het Chinese keizerrijk en het katoen uit India dat de aanzet gaf tot de industriële revolutie (en tot meer dan één oorlog) en zelfs de in een laboratorium ontworpen vezels die het mogelijk maakten dat astronauten op de maan konden lopen. Aan de hand van stoffen vertelt ze een ongelooflijke en inspirerende geschiedenis van menselijk vernuft en daadkracht.’

Er iets uit kiezen wat het meest interessant was of iets wat ik nog niet wist, er is teveel om te kiezen. Maar een van de dingen die ik niet wist en nu wel 🙂 gaat over de sterrenmeter van Su Hui, gemaakt ergens in de vierde eeuw;

Tekst loopt door onder de afbeelding

‘Su Hui werd bekend door een belangrijk en ongebruikelijk gedicht. Dit werd in haar tijd beschreven als, geweven op brocade, bedoeld in een cirkel te worden gelezen, en bestaand uit 112 of 840 karakters. Het gedicht van 840 karakters is in de vorm van een 29 bij 29 raster en kan vooruit, achteruit, horizontaal, verticaal of diagonaal gelezen worden, maar ook binnen zijn met kleuren aangegeven rasters. De tekst van het gedicht ging voortdurend rond in middeleeuws China en nooit verloren. Maar gedurende de Song Dynastie werd het schaars. De 112 karakters versie kwam voor in de oudste bronnen. De eerste uitgave van de 840 karakters versie lijkt te dateren van een 10e eeuwse versie van Li Fang. Menige 13e eeuwse versie werd aan bekende vrouwen van de Song Dynastie toegeschreven, maar dat bleek onjuist. Tijdens de Ming Dynastie werd het gedicht erg populair en geleerden ontdekten 7.940 manieren om het te lezen. Het werd ook genoemd in het verhaal Bloemen in de Spiegel.’ Bron

Tekst loop door onder de foto

Lirian Leest De Gouden Draad, Kassia St Clair

De pers over De gouden draad

‘Een meeslepende geschiedenis die ons via de zijderoutes naar sportkleding en naar ruimtepakken brengt.’ Sunday Times

‘Fascinerend… Een aanrader.’ The Spectator

‘Je gaat anders naar stoffen kijken.’ Elle Decoration

‘Uitzonderlijk, aanstekelijk erudiet en heel aanlokkelijk.’ History Today

 

Mijn conclusie na het lezen van De gouden draad,
Dit boek is een van mijn mooiste aankopen, qua inhoud en omslag!
Echt een boek om op tafel te laten liggen, lang nadat je het uit hebt.

Lirian LEest De GOuden Draad, Kassia St Clair

Terug naar het strandhuis

Wist je dat:

Zeeschildpadden kunnen meer dan 100.000 kleine diertjes meedragen op hun rug! Bron: National Geographic 

Als kind had ik een landschildpad waar ik uren naar kon kijken omdat ik schildpadden nu eenmaal fascinerend vind. Als loper zit in team turtle, kort samengevat, ik hou van schildpadden en dat was precies de reden waarom ik dit boek graag wilde lezen.

Boek 24, Lirian Leest, Terug naar het strandhuis, Mary Alice Monroe

Lirian Loopt

Boek 24Duo lezend in twee boeken won Terug naar het strandhuis van Mary Alice Monroe het van De gouden draad (even fascinerend overigens maar meer informatief waardoor je het niet in een keer uit kan/wil lezen). In Terug naar het strandhuis wordt het hele proces van een nest maken tot en met het uitkomen van de eieren uitvoerig beschreven. In dit korte filmpje van WNF-Rangers zie je het hele gebeuren versneld voorbijkomen:

Mary Alice Monroe (1960) schrijft fictie en onderzoekt de fascinerende parallellen tussen de natuur en de menselijke natuur. Veel van haar boeken gaan over milieukwesties.

Terug naar het strandhuis is een zomerse roman met als rode draad het leven van een bedreigde schildpaddensoort, de onechte karetschildpad, en familieverhoudingen en liefdesperikelen. 

Boekbeschrijving via Karakter Uitgevers:
‘Een bijzonder en emotioneel relaas over familiebanden en een onverwerkt verleden: liefde, haat en vergeving.

De veertigjarige Caretta heeft al jaren geen contact meer met haar familie die in het zuiden van het land woont. Op een dag ontvangt ze een brief van haar moeder waarin zij haar dochter vraagt naar huis te komen. Omdat Caretta de controle over haar eigen leven aan het kwijtraken is, besluit ze terug te gaan naar het strandhuis op het mooie Carolina Lowcountry, waar zij opgroeide.
Al snel krijgt het eilandritme vat op haar: ze kan zich voor het eerst in lange tijd weer ontspannen en ziet dat het leven weer zin heeft. Het strand, de zee, haar thuis… Caretta gaat zich ontfermen over bedreigde schildpadden en haalt oude banden aan met mensen die zij dacht verloren te hebben. Haar belangrijkste levensles leert zij door het hernieuwde contact met haar moeder. Het is een les waarbij liefde zeker ook zijn offers zal vragen.’

Tip: leesfragment

&

Mary Alice Monroe op Instagram.

Anderen over Terug naar het strandhuis:

“I start my summer with Mary Alice Monroe’s enchanting novels…I’m a devoted fan.” Elin Hilderbrand, NYT Bestselling Author

“With its evocative, often beautiful prose and keen insights into family relationships, Monroe’s latest is an exceptional and heartwarming work of fiction.” Publishers Weekly starred review

“The Beach House is profoundly moving.” All About Romance 

Foto door Maria Isabella Bernotti op Pexels.com

De weg naar Little Dribbling

Foto door Tuur Tisseghem op Pexels.com

Lirian Leest, boek 23
De weg naar Little Dribbling. Een reis door Groot-Brittannië, Bill Bryson

Bill Brysons kennis over Groot-Brittannië ontwikkelde zich van ‘weet bijna niets’, naar ‘grondige vertrouwdheid’, tot ‘complete verbijstering: wat weet ik eigenlijk weinig’. Ineens realiseert Bryson zich namelijk dat hij in een land woont dat zich zo snel ontwikkelt dat het hem vreemd aandoet, een plek vol beroemdheden wier namen en talenten hij niet kan onderscheiden, acroniemen die hem moeten worden uitgelegd, gespreksonderwerpen die hij niet langer kan volgen. En precies op dat moment wordt Bryson opgeroepen om een test te doen voor het Brits staatsburgerschap. Twintig jaar na zijn eerste kennismaking met Groot-Brittannië, die hij uitgebreid heeft beschreven in Een klein eiland – een van de meest geliefde reisboeken van de afgelopen decennia – besluit hij tot een gloednieuwe reis om ‘zijn’ land te herontdekken. Wederom leidt dat tot hilarische anekdotes waarmee hij de typische kijk van de Engelsen op hun eiland schitterend tot uitdrukking weet te brengen. (Bron: achterflap boek)

@lirianartLeest

Als Engeland liefhebber verslind ik alle boeken over Groot-Brittannië, dus dit boek natuurlijk ook. Echter, De weg naar Little Dribbling is in 2015 verschenen en er zijn al veel recensies over te vinden. Ik beperk me daarom in deze post tot de stukjes in het boek die er echt uitspringen voor mij (nu waren er dat op zich teveel om hier allemaal aan te halen maar dat kan de pret niet drukken).

Zoals bijvoorbeeld direct al aan het begin van bladzijde 9 over een pijnlijke kennismaking met de automatische slagboom van een parkeerterrein. Lees maar mee:

Er zijn feitelijk maar twee manieren om een slagboom op je hoofd te krijgen. De ene is: onder een opgerichte slagboom gaan staan en willens en wetens toelaten dat hij op je neerdaalt. Dat is duidelijk de gemakkelijkste manier. De andere methode – waarbij je een heel eind komt met een licht verminderd geestelijk vermogen – is vergeten dat je zojuist een slagboom omhoog hebt zien gaan, in de aldus vrijgekomen ruimte stappen en daar met op elkaar geperste lippen blijven staan nadenken over je volgende stap, en dan volkomen verbouwereerd voelen dat de slagboom op je hoofd kwakt, als een moker op een spijker. Dat was de door mij verkozen methode.

Dit waargebeurde verhaal is om te beginnen eerst verschenen als een audio-download, i.s.m. audible.co.uk, in het kader van het zogeheten Love Hearts Appeal, een actie t.b.v. de afdeling cardiologie van het Great Ormond Street Hospital for Children.

Nog iets wat ik zeer waardeer aan, de weliswaar Amerikaanse, Bill Bryson is de onderkoelde Britse humor in zijn boeken. Neem een zin als deze bijvoorbeeld:

Puntje puntje ging na 11 maanden alweer scheiden. Ik had puistjes die het langer uithielden.’

Vakantie 2019 – De bossen van New Forest@lirianart

En via bladzijde 87 kwam ik weer in New Forest terecht:

‘Wat is het spannend om wakker te worden in een ander land.’ De weg naar Little Dribbling, bladzijde 335.

Het is een prachtig gebied. Als u uit een ander land komt, is het misschien goed om te weten dat het New Forest eigenlijk niet nieuw is en zelfs niet een en alleen bos… Forest verwees oorspronkelijk naar elk gebied dat gereserveerd was voor de jacht. Het kon bebost zijn maar was dat niet noodzakelijk zo. Bijna alle eens zo geweldige grote Forests – Sherwood Forest, Charnwood, Shakespeares Forest of Arden – zijn helemaal verdwenen of sterk ingekrompen. Alleen het New Forest heeft iets van zijn oude dimensies behouden.

Wat Bill Bryson zelf graag wilde zien tijdens zijn reis voor dit boek, was het eeuwenoude White Horse van Uffington, een gigantisch gestileerde afbeelding van een paard, ruim honderdtwintig meter lang uitgesneden in het onderliggende kalksteen van een met gras begroeide heuvel in Oxfordshire.

Sattelite view of the Uffington White Horse

Oh Engeland:

Er is geen landschap gunstiger gekneed, fraaier om te zien en prettiger om in te vertoeven is dan het landelijke gebied van Groot-Brittannië. Het is ’s werelds werelds grootste park, ’s werelds volmaaktste, niet als zodanig bedoelde tuin. Dit is in mijn ogen, misschien wel het meest glansrijke kunststuk van de Britse natie (Bladzijde 346).

Ja lezen in de boeken van Bill Bryson is alsof je samen met de auteur een wandelingetje maakt door de plaatsen en locaties die hij bezoekt en beschrijft in zijn boeken. Oh en hoe graag ik ook weer terug wil naar Engeland, dat gaat gezien het Corona tijdperk waarin we nu leven, plus de daarmee samenhangende risico’s, als ook code oranje op het moment van schrijven met daarbij de nodige quarantaine weken, nog even niet gebeuren.

Daarom. Dank, dank, dank voor boeken,
zij brengen ons nu meer dan ooit naar andere landen.

Keuze zat in ieder geval uit de boeken van Bill Bryson bij De SLegte

Tip: leesfragment

Tot slot, steun je lokale boekhandel, we kunnen niet zonder ze!
En voor nu en altijd, was je handen. Dank 🙂

Het Boek van de Stad der Vrouwen

Een nieuwe blog en vlog, dit keer over het boek:

Het Boek van de Stad der Vrouwen,
Christine de Pisan

Na het zien van een schilderij en het lezen van een korte levensbeschrijving van Christine de Pisan was mijn interesse gewekt. Dit resulteerde in een blog over haar bijzondere leven en op het YouTube kanaal van Lirian Leest nu ook een korte vlog over dit boek.

Het boek van de stad der vrouwen, een vertaalde novelle – Voor Lirian Leest, 50 boeken – 1 jaar

Over het boek
Het Boek van de Stad der Vrouwen is een allegorisch werk (een uitgewerkte metafoor: symbolische voorstelling van een idee die gedurende het gehele gedicht, verhaal of boek wordt volgehouden) werk van een Franse schrijfster uit de 15e eeuw (1364-ca. 1430); Christine de Pisan ( of Pizan).

De Pisan neemt in dit verhaal stelling tegen de in haar tijd heersende negatieve opvattingen, de vijftiende-eeuwse vooronderstellingen, jegens de vrouw.

Het boek is een bijzonder boek in meerdere opzichten, De Pisan was de eerste vrouw die wereldliteratuur schreef, en het boek is na zoveel honderd jaar nog steeds akelig actueel!

Over de schrijfster
Christine de Pisan begon met schrijven nadat ze op 25-jarige leeftijd weduwe was geworden. Ze werd daarmee een van de eerste vrouwen die een professionele literaire carrière begon en zo haar gezin en haar familie (na het overlijden van haar man en het verliezen van de status aan het koninklijke paleis dat ze genoten tijdens het leven van haar echtgenoot) kon onderhouden.

Citaat
‘Daarbij is haar boek een zeer vroeg stukje vrouwenstudie. De Pisan vertelt over de heldinnen uit legendes en uit de historie, die wijsheid en moed bezaten, maar die in de door mannen beschreven geschiedenis werden verzwegen of van wie een vals beeld werd gegeven. Tussen de bedrijven door rehabiliteert ze de zure Xantippe en de hekserige Medea, en vertelt vermakelijke verhalen over gevechten tussen ridders en Amazones.’

Recensie
‘Christine de Pisan heeft een betoverende, uitdagende, door en door twintigste eeuwse stem.’ New York Times

De kunst van het schrijven
En dat is helemaal waar, geen moment heb je het idee middeleeuwse wereldliteratuur te lezen en dat is toe te schrijven aan de tijdsoverstijgende gave van Christine de Pisan, de kunst van het schrijven dus.

Lirian Leest – het Boek van de Stad der Vrouwen