Categorie archief: Kunst

ATC busreis Noord-Frankrijk en België

Standaard
ATC busreis Noord-Frankrijk en België

Deze blogpost wordt ook gepubliceerd op de website van ATC- afd. Rotterdam
en gedeeld via ‘de site van de zussen’ LiRiAn Part2

Ledenreis ATC -Rotterdam naar Noord-Frankrijk
IMG-20180502-WA0012  Twee weken geleden ging Anja, als partner van een ATC- lid mee naar Noord-Frankrijk en België, hieronder mijn persoonlijke verslag van de rondleidingen en museumbezoeken.

Ik vond het spannend van tevoren want dit zou onze eerste reis worden met een groep die elkaar al heel lang kent. De spanning duurde niet lang want ook al was het nog vroeg, de grappen en grollen vlogen al snel door de bus. Een bak verse koffie volgde al even rap en nog voor half tien maakte we een tussenstop in Zeeland bij partycentrum De Geveltjes. Het was alsof je in een Oudhollands museum terechtkwam en wie van spulletjes van vroeger houdt kan hier zijn hart ophalen. Ook wie van een heerlijk groot stuk gebak houdt overigens!

Monument De Menenpoort, in Ieper

ieper

De Menenpoort in Ieper

Met een gevulde maag gingen we verder naar Ieper, in België. Wat een mooie stad, prachtige architectuur en dankzij het middeleeuwse verleden kun je er schitterende plaatjes schieten. Zeer indrukwekkend was het monument De Menenpoort, met ongeveer 54.900 namen van vermiste soldaten, onderofficieren en officieren van het Britse Gemenebest. In de poort stond in een nisje herinneringssymbolen voor twee broers, (zie foto). Het gezicht op het portretje bij het kruisje, met poppy, is van Frederick Lelliott en zijn broer Basil Lelliott. Op deze Engelstalige pagina kun je lezen wat er allemaal gebeurde op de dag dat Basil kwam te overlijden. Onder de indruk ging de reis weer verder.

IMG_20180504_170446_039.jpg

Menenpoort, Ieper Foto @LiRiAN-Art

Memorial Museum Passchendaele 1917
Na een goddelijke lunch van o.a. voedzaam bruin brood met een kruidig karakter dankzij de hop, gingen we naar het Memorial Museum Passchendaele 1917. Wel, als de Menenpoort al indrukwekkend was dan was dit museum dat nog meer. Lopend ging je terug in de tijd en de hele tijd kon ik maar een ding denken, dit is de waanzin ten top, al dat bloedvergieten voor een stukje modderige aarde, onbegrijpelijk! Wat een zegen dat wij nu in vrede kunnen leven. Er was ook een vitrine gevuld met foto’s over de rol die vrouwen speelde in de moeder aller oorlogen, WO1. Zij zorgden voor de voedselvoorziening, namen de plaats in van mannen in fabrieken, trams & kantoren, gingen verkleed als man de loopgraven in, of waren spion voor het leger of verpleegster, én brachten ondertussen ook de kinderen groot.

IMG_20180502_142711.jpg

Memorial Museum Passchendaele 1917, vrouwen in WO1 | Foto @LiRiAn-Art

Tegen half vier gingen we richting het hotel, Lensotel in Lens. We kregen een eigen eetruimte toegewezen, wat best slim was van de hoteleigenaar want zo hoefde niemand zich te storen aan dit bonte reisgezelschap 🙂

IJs dessert

IJS dessert Lensotel, Lens Foto @LiRiAn-Art

Het eten in het hotel was alle dagen even heerlijk en ook het was het goed slapen na een enerverende dag.

Historisch Mijnmuseum, LewardeHistorisch Mijnmuseum in Lewarde
De tweede dag gingen we naar het Historisch Mijnmuseum in Lewarde. Onderweg hadden we al verscheidene terrils, bergen die opgebouwd zijn uit mijnafval, gezien en nu gingen we meer horen en zien over het mijnverleden in Noord-Frankrijk.

De mijn ingaan tijdens de excursie was trouwens nog een belevenis op zich! We noemen geen namen 😉 maar niet iedereen had trek om met de lift ondergronds te gaan, de mijn lag vroeger 450 meter diep moet je weten. Maar dat was geen probleem iemand van het museum kwam ons ophalen en na een korte wandeling ontmoetten we de rest van de groep weer ‘onder in de mijn’, dachten we.

IMG_20180503_112439.jpg

Historisch Mijnmuseum, Lewarde | Foto @LiRiAn-Art

Aan het eind van de rondleiding hoorde we dat we ons bovengronds bevonden en dat het gangenstelsel waar wij doorliepen een kopie was van dat wat vroeger diep onder de grond lag. De rondleiding was super interessant, in de mijn zagen we gereedschappen waarmee kolen werden losgemaakt om via een paard, en later een treinwagon, naar boven te worden gebracht om gebruikt te worden als energiebron voor verwarming of stoommachines. Respect voor de mijnwerkers van weleer die geen keuze hadden om dit werk wel of niet te willen doen, werk dat veel risico’s en gezondheidsproblemen met zich mee bracht.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vimy
Na de rest van het museum bekeken te hebben gingen we naar het centrum van Arras, onderweg passeerden we de heuvel Vimy, een strategische locatie en om die reden ook een slagveld in wereldoorlog 1. In 1915 veroverden Marokkanen de heuveltop kortstondig terug op de Duitsers, daarna duurde het tot april 1917 tot de Duitsers definitief verdreven werden door de Canadezen. Honderd jaar later – op 9 april 2017 – vond er een grote Frans-Canadese herdenking plaats in aanwezigheid van de Franse president Hollande en de Canadese premier Trudeau en 28.000 Canadezen.

Arras

IMG_20180505_232501.jpg

The town hall of Arras | Foto @LiRiAn-Art

Arras dan, een mooi en slaperig stadje met zijn beroemde pleinen waar de handel in de 15e eeuw floreerden met wandtapijten, zilver en stoffen. In het stadhuis zagen we de reuzen Colas en Jacqueline, carnavalspoppen. Na een heerlijke lunch op het terras gingen we op zoek naar de Wellington Tunnels maar die konden we niet vinden, terrasjes en winkels deden hierdoor goede zaken.

Textielstad Amiens
Na een stevig ontbijt zat iedereen (dit keer :)) stipt op tijd in de bus en gingen we op weg naar Amiens. Door Frans werden we wederom verrast met koffie en verse koekjes… die hij woensdag op de heenreis vergeten was 😉 Het voorstel om de mensen in Amiens tijdens het boottochtje te trakteren op het repertoire van de Zangeres zonder Naam of van de Havenzangers haalde het helaas niet, lol.

Glas in lood raam cathedraal amiens.jpg

Glas in lood raam kathedraal, Amiens | Foto @LiRiAn-Art

Amiens is een boeiende stad, met ongeveer 133.000 inwoners en van oorsprong ook een textielstad. De ochtend hier was bestemd voor vrije tijd, Waar je niet omheen kon natuurlijk was de Notre-Dame van Amiens, de grootste gotische kerk van Frankrijk die in de tweede helft van de dertiende eeuw grotendeels voltooid werd. Deze kathedraal is 145 lang en 70 meter breed en een stijve nek van het omhoog staren meer dan waard. Ook de hoogste toren van Europa werd bewonderd. Het befaamde Jules Verne House ging jammer genoeg net dicht toen wij er arriveerde.

Na een lunch en nog een stadswandeling was het tijd voor de boottocht met een elektrische punter langs de drijvende tuinen van Amiens, symbolische eilandjes in het water.

IMG_20180504_161215.jpg

Boottocht bij de drijvende tuinen, Amiens | Foto: @LiRiAn-Art

De grond is hier erg vruchtbaar, alles groeit er als een tierelier, ook de cannabis, die werd aangezien voor bamboe 😉 De prijs voor een stukje grond hier ligt tussen de 5 en 20 euro per vierkante meter en dat is niet duur maar om hier te willen wonen of recreëren moet je wel een liefhebber van zelfvoorzienend leven zijn, er is geen water, sanitair, elektriciteit, er is niks. De tuinen zijn ook alleen per boot bereikbaar dus ga maar na als je hier iets wilt gaan bouwen.

Onderweg hadden we nog een aanvaring met iemand die er de vaart goed in had. Het had zo een scène uit een film of stripboek kunnen zijn, man knalt op andere boot, bedenkt zich geen moment en scheldt vrouw en hond de huid vol. De hond blafte direct terug, de vrouw iets later hoorde we van de groep die na ons kwam, haha.

Onze gondelier sprak trouwens heel goed Engels, bij navraag bleek hij een jaar in Engeland gewoond te hebben en hij gaf aan dat Fransen best goed Engels kunnen spreken, maar dat gewoon niet willen. Goh! En hadden we tijdens het boottochtje al steeds bordjes met ‘Eendenmuseum’ erop gepasseerd, ’s avonds in het hotel stond er eend op het menu en zo was de cirkel weer rond.

dig

De Notre-Dame van Amiens | @LiRiAn-Art

Het was goed en indrukwekkend om na een korte en mooie inleiding van Gerrit om 8 uur ’s avonds tijdens dodenherdenking 2018 met elkaar letterlijk stil te staan, uit respect en ter nagedachtenis van de doden die gevallen zijn in de tweede wereldoorlog en de oorlogen daarna.

Luik, Leuven, en Nederland dan weer

IMG_20180505_091627.jpg

Torso’s @NIN VAN NIN | Foto @LiRiAn-Art

De laatste dag alweer, wat gaat de tijd snel. Vroeg op en om 8 uur in de bus naar Chateau de Lassus (een voormalig kasteel in de Belgische provincie Luik, dat dateert uit 1550 en gesloopt werd in 1844). Na een zoektocht met een doodlopend weggetje en hilarisch, een bel die met touw en al naar beneden kwam, werden we hartelijk ontvangen door Nin Van Nin en Karel Hoffesommer, de nieuwe eigenaren van het jachtpaviljoen. Zij is kunstenares; schilder en beeldhouwer en hij ingenieur, tuinarchitect en gids in Brussel, en zij wonen hier als een God in Frankrijk (België) in dit kleine, nou ja, kleine, paradijsje op 5000m2 grond. We kregen een rondleiding door de tuin met veel verhalen erbij over de ontstaansgeschiedenis van het paviljoen, tuinieren en kunst, opgevolgd door verse koffie en heul veul gebak. De kunstcatalogus was aan mij goed besteed! En allee, op naar,

nin van nin

NIN VAN NIN EN HET BASISRITME VAN DE WERELD | Foto @LiRiAN-Art

Bierbrouwerij Domus in Leuven
Een kleine brouwerij die rechtstreeks verbonden is met het café. Hier wordt nog met kleinschalige apparatuur ambachtelijk goede bieren gebrouwen. De Con Domus, een licht biertje voor studenten, en de Nostra Domus, een hoog gistingsbiertje, kan men het hele jaar door drinken. De huisbieren smaakten voortreffelijk konden we constateren bij de ruime lunch die we daar ook kregen. De mannen waren blij te horen van de rap pratende en vrolijke gids die ons rondleidde dat bier voor 93 % uit water bestaat, daar kun je goed mee thuiskomen na een avondje doorzakken 🙂 En ook wat de gevolgen zijn van te veel water met hop drinken; iets met een bos hout voor de deur, ahum.

Na de lunch werden we opgesplitst in twee groepen voor een rondleiding door de stad met een gids. In een relatief korte tijd hoorde we over de geschiedenis en historie van de stad en de plaatselijke sagen en legenden. Waaronder die van Fiere Margriet, Margaretha van Leuven, die een standbeeld kreeg ter nagedachtenis en respect maar in de praktijk bleek het standbeeld meer uit te nodigen om te bevuilen met drank en etenswaren.

De andere groep hoorde het verhaal over de kotmadam van Leuven, zij is te bewonderen als een verrassend groot standbeeld midden op de markt en zij ziet eruit alsof ze zo met je aan wil pappen.

En de dag was nog niet ten einde, met iets minder praatjes toch wel gingen we nu richting Nederland waar nog een afscheidsdiner geserveerd zou worden. We kwamen hier een uur vroeger dan gepland aan en zo werd naar ik begreep de traditie van een terugreis met hindernissen verbroken. Moe en zeer voldaan nam iedereen halverwege de avond afscheid van elkaar. Het was een fantastische reis geweest!

Tip: Is autotechniek jouw vakgebied, of wil je je technische blik verruimen, wordt dan lid van de vereniging van Automobieltechnici ATC

  • Fotocredits reisverslag: @LiRiAn-Art
  • Fotocredits op Weebly : Anja Overduin (LiRiAn-Art) en Paul J. Dammes (bestuurslid ATC- afd. Rotterdam)
  • Fotocredits op de website van ATC: Jan Kooistra, Paul J. Dammes (bestuursleden ATC- afd. Rotterdam) en Anja Overduin (LiRiAn-Art)

Marmer dat tot leven kwam en de beitels van de kunstenaar deed blinken

Standaard
Marmer dat tot leven kwam en de beitels van de kunstenaar deed blinken
Ivanov_Vittoria_Caldoni_1834

Portret van Vittoria Caldoni (1834) door Aleksandr Ivanov

Vittoria Candida Rosa Caldoni (1805-1872?) was een Italiaans schildersmodel. Ze genoot begin 19e eeuw grote populariteit bij Duitse en Russische kunstschilders en beeldhouwers die werkten en woonden in Rome, en vooral bij de Nazareners (een kunstenaarsgenootschap uit de eerste helft van de negentiende eeuw die gerekend werd tot de Duitse romantiek) was zij zeer populair. 

Josef_Settegast_Vittoria_Caldoni_big

Josef Settegast, Portret van Vittoria Caldoni, 1842. Foto: Stadtmuseum Simeonstift Trier

Een klassieke schoonheid
Vittoria Caldoni was rustig en beleefd, en een klassieke schoonheid. Dit maakte van haar een gewild model. De Duitse gezant en minister Franz Ludwig Wilhelm von Reden nodigde Caldoni uit in zijn huis Villa Malta in Rome om te poseren voor een aantal kunstenaars, waaronder Bertel Thorvaldsen*.

Madonna
Veel schilderijen waar Vittoria model voor heeft gezeten zijn vernietigd tijdens de Tweede Wereldoorlog maar meer dan honderd kunstwerken met haar beeltenis, veelal madonna’s, zijn bewaard gebleven.

“Alles in haar doet denken aan de oudheid toen het marmer tot leven kwam en de beitels van de kunstenaar blonken”, aldus de Russische schrijver Gogol

Festa della donna: Albano dedica una strada a Vittoria Caldoni
Vijf jaar geleden werd er op 8 maart (Internationale Vrouwendag) 2013 een trap naar Vittoria Caldoni genoemd omdat zij haar geboortestad Albano beroemd heeft gemaakt.

vittoria caldoni-2  (Foto Arnaldo Molinari voor gem. Albano)

Het begin van haar modellenbestaan
Vittoria Caldoni was de zesde van negen kinderen uit een wijnbouw familie, en een van de vijf die de volwassen leeftijd bereikte. Op de leeftijd van vijftien jaar werd ze ‘ontdekt’ door August Kestner en zij ging in Rome als model werken. Hier werd de familie financieel zoveel wijzer van dat zij al snel naar een groter verblijf konden verhuizen en ook kamers konden gaan verhuren aan reizigers; meestal kunstenaars.

IMG_20180515_091629 (1) De Duitse kunstschilder Friedrich Overbeck (een van de oprichters van de Luke Confederation, die later de Nazareners werden) was ook zeer onder de indruk van Caldoni’s schoonheid. Van hem is dit portret van Vittoria Caldoni uit 1821.

Everbody loves Vittoria Caldoni! (Markus Theodor Rehbenitz)

9200000054469670 Vittoria & Grigory
Een van hun huurders was de aspirant-Oekraïense schilder Grigory Ignatevich Lapchenko. Vittoria huwde Grigory in 1839 en zij emigreerden naar Rusland. Grigory werd ernstig ziek en zijn gezichtsvermogen werd hier dusdanig door beïnvloed dat hij zijn plannen om schilder te worden op moest geven en ging werken als overheidsfunctionaris.

Vittoria’s leven in Rusland
Er wordt verondersteld dat haar leven in Rusland alledaags was en dat het gezin (bekend is dat zij tenminste een kind, een zoon, hebben gekregen) het financieel moeilijk hadden. Het leven van Vittoria in Rusland is niet goed gedocumenteerd gebleken en zo is er geen betrouwbare informatie over de datum en plaats van haar overlijden.

Vittoria_Caldoni_-_Bertel_Thorvaldsen

* Borstbeeld van Vittoria Caldoni door Bertel Thorvaldsen (1821)

Gebruikte bronnen:
Het Thorvaldsensmuseum
Pinakothek.de
Wikimedia

Sean Scully in De Pont

Standaard
Sean Scully in De Pont

21 april – 26 augustus 2018
Solotentoonstelling Sean Scully in De Pont

Internationaal geldt Sean Scully (Dublin, 1945) als een van de meest toonaangevende abstracte kunstenaars. Met zijn solotentoonstelling bij De Pont maakt hij zijn debuut in Nederland. Scully’s schilderijen, werken op papier en foto’s zijn hier niet alleen voor het eerst te zien, de tentoonstelling heeft nog een andere verrassing in petto – een recente serie figuratieve schilderijen.

Landline Burgundy 2017 © Sean Scully_Courtesy of the artist_preview

Landline Burgundy 2017 | Courtesy / ©Sean Scully | TIF De Pont (De Pont museum)

In de serie Landlines onderzoekt Sean Scully de scheidslijn tussen land, water en lucht. De schilderijen zijn opgebouwd uit brede horizontale stroken in gedempte aardkleuren, afgewisseld met groen en blauw. De verf is vloeiend opgebracht, waardoor de kleurbanen niet monochroom of strak van elkaar gescheiden zijn. Veel van de werken zijn op aluminium geschilderd, een relatief nieuwe ontwikkeling in Scully’s oeuvre. Volgens de kunstenaar ‘verzet’ dit materiaal zich als je erop schildert. De stroken zijn niet alleen gebaseerd op kleur, textuur en vorm, maar ook op gewicht en dichtheid. Zo worden de stoffelijke eigenschappen van lucht, water en land zichtbaar gemaakt.

 

 

Bezoekers van de tentoonstelling in De Pont hebben de vrijheid Scully’s schilderijen zowel abstract als figuratief te ‘lezen’. Zo is de serie Doric, begonnen in 2008, gewijd aan Griekenland en de architectuur. Het is een ode aan wat de Griekse oudheid de mensheid heeft gebracht, vertaald in abstracte composities. Scully noemde de serie eens een openlijke ‘pro-westerse stellingname’. De werken zijn opgebouwd uit korte horizontale en verticale stroken in sobere grijze, bruine en zwarte tinten. Samen vormen ze een dicht patroon van rechthoekige blokken. Van de drie Griekse zuilenordes – Dorisch, Ionisch en Korinthisch – is de Dorische de eenvoudigste. De wat plompe verhoudingen zijn bepalend voor het uiterlijk en de afmetingen van de Dorische tempel. Ook de schilderijen in deze serie ogen hecht en robuust.

Doric Proteus 2013 © Sean Scully. Courtesy of the artist_preview

Doric Proteus 2013 | Courtesy  / ©Sean Scully | TIF De Pont (De Pont museum)

 

Eleuthera 3.12.17 2017 © Sean Scully_Courtesy of the artist_preview

Eleuthera 3.12.17 2017 | Courtesy / ©Sean Scully | TIF De Pont (De Pont museum)

 Een opvallende ontwikkeling in zijn recentere werk is de terugkeer van de figuratie. Op de tentoonstelling laat een kleine selectie werken uit de jaren zestig zien hoe kleurig en figuratief Scully aan het begin van zijn carrière schilderde. In de serie Eleuthera pakt hij die draad weer op. Reeksen foto’s van zijn zoontje Oisín spelend op het strand van Eleuthera, een van de Bahama’s, vormden zijn directe inspiratiebron. De sprankelende kleuren herinneren aan Van Gogh en Matisse. Op sommige werken omcirkelen kleurbanen als een soort bescherming het kind dat helemaal opgaat in zijn spel. De paradijselijke wereld van het spelende kind is een terugkerend motief de moderne kunst. De kunstenaar schildert een nostalgisch beeld van onbezorgde vrolijkheid, van spontane creativiteit, die de volwassene verloren is. ‘Het kost veel tijd om jong te worden’, merkte Picasso al op.

 

Over de kunstenaar:
Geboren in Dublin groeide Sean Scully op in een arbeiderswijk in Zuid-Londen. De schilderijen die hij ontdekte in een lokale katholieke kerk waren samen met rhythm & blues muziek bepalend voor zijn verdere leven. In de jaren zeventig vestigde Scully zich in New York en in 1983 werd hij Amerikaans staatsburger, hetzelfde jaar waarin zijn negentienjarige zoon Paul door een auto-ongeluk overleed. Tegenwoordig woont hij deels in de Verenigde Staten en deels op een boerderij in Beieren.
Gebeurtenissen in zijn privéleven keren, samen met de meest uiteenlopende historische en culturele invloeden, in zijn werk terug. Scully voelt zich daarnaast sterk verbonden met hedendaagse politieke en maatschappelijke ontwikkelingen, met de wereld waarin we leven.

27 April 2018, Koningsdag

Standaard
27 April 2018, Koningsdag

Ter gelegenheid van vijf jaar Koningschap heeft de Rijksvoorlichtingsdienst nieuwe staatsiefoto’s foto’s van het gezin ter beschikking gesteld. De foto’s zijn gemaakt door Erwin Olaf in het Koninklijk Paleis Amsterdam, maart 2018.

koning-willem-alexander-koningin-maxima-prinses-van-oranje-prinses-alexia-en-prinses-ariane---erwin-olaf---2018---liggend

Amsterdam, maart 2018: (v.l.n.r.) Prinses Ariane, Prinses Alexia, de Prinses van Oranje in het Koninklijk Paleis Amsterdam. Beeld: © RVD – Erwin Olaf

gold-3125306_1920 HIEP HIEP HIEP… HOERA gold-3125306_1920 

🎈 27 april 2018 april viert Z.K.H. koning Willem Alexander (Claus George Ferdinand, Koning der Nederlanden, Prins van Oranje-Nassau, Jonkheer van Amsberg) zijn 51’e verjaardag 🎉

koning-willem-alexander-in-mozeszaal---2018---erwin-olaf---liggend.jpg

Amsterdam, maart 2018: Koning Willem-Alexander, in de Mozeszaal in het Koninklijk Paleis Amsterdam. Beeld: © RVD – Erwin Olaf

Koningsdag
Sinds 2013 vieren we Koningsdag in plaats van Koninginnedag, een nationale feestdag in alle delen van het Koninkrijk der Nederlanden. Deze feestdag is er een ter ere van het staatshoofd en voor de meeste werknemers geldt deze dag als een vrije dag.

Kleedjesmarkt
Koningsdag is een dag waarop veel Nederlanders traditiegetrouw ‘ouwe meuk’ gaan scoren op kleedjesmarkten. Maar wist je dat de Oranjes een tegenovergestelde traditie hebben? Zij ‘ontzamelen’ in plaats van te verzamelen!

Hoe dat zit, en nog een paar mooie levenswijsheden, lees je in
een eerder geplaatste blogpost (d.d. 27-04-2017).

LEES VERDER DOOR OP ONDERSTAANDE TITEL TE KLIKKEN:
Een mens van vlees en bloed‘ 

Stilleven van Vincent van Gogh naar ’s‑Hertogenbosch

Standaard
Stilleven van Vincent van Gogh naar ’s‑Hertogenbosch

Het Noordbrabants Museum verwerft derde Van Gogh in drie jaar tijd

Het Noordbrabants Museum in ’s-Hertogenbosch heeft enkele dagen geleden het schilderij Stilleven met flessen en schelp verworven. Dit uit 1884 daterende werk van Vincent van Gogh (1853-1890)  bevond zich tot op heden in buitenlands particulier bezit. Na de aquarel Tuin van de pastorie te Nuenen (in 2016) en het schilderij Collse watermolen (in 2017) is dit het derde werk van Van Gogh dat het museum in drie jaar tijd heeft aangekocht. Het werk werd verworven voor een bedrag van 2,5 miljoen euro.

Van Gogh schilderde het Stilleven met flessen en schelp in de herfst van 1884 toen hij in Nuenen woonde. Het werk wordt beschouwd als een van de beste stillevens uit zijn Brabantse periode. Na een kleine restauratie zal het schilderij vanaf het najaar te zien zijn in Het Noordbrabants Museum. Daar krijgt het een ereplaats in de reeds aanwezige presentatie over Van Goghs vroege, Brabantse periode.

vanGogh_Still_Life_1884_achtergrond_wit_Slideshow afbeelding

Vincent van Gogh, Stilleven met flessen en schelp, 1884. Het Noordbrabants Museum, ‘s-Hertogenbosch

Steun bij aankoop

Museumdirecteur Charles de Mooij is verguld met de aankoop: “We staan er zelf ook van te kijken: drie zulke geweldige aanwinsten in zo’n korte tijd. Dat is dan ook alleen mogelijk dankzij de steun die we keer op keer krijgen van de provincie Noord-Brabant, fondsen, bedrijven en particulieren. We zijn er ons zeer bewust van dat zo’n ruimhartige steun niet vanzelfsprekend is.”
Het schilderij kon worden verworven dankzij een lening van de provincie Noord-Brabant van 1,5 miljoen. Het resterende bedrag is afkomstig van de jaarlijkse bijdrage van de BankGiro Loterij, een legaat van de in 2012 overleden Th.M.J.A. Verstappen en Het Noordbrabants Museum Fonds. Dit fonds is in 2017 opgericht om de aankoop van bijzondere kunstwerken, restauraties en projecten mogelijk te maken. De bijdragen in dit fonds zijn afkomstig van zakelijke en particuliere partners van het museum. Het museum is bij de aankoop geadviseerd door Heron Legal te Eindhoven.

Studie in compositie en proportie

Vanaf eind 1883 woonde Vincent van Gogh bijna twee jaar in het Brabantse Nuenen. Tussen november 1884 en april 1885 schilderde hij negen stillevens, waaronder Stilleven met flessen en schelp. Op dit schilderij zien we – van links naar rechts – twee flessen, een tijger-kaurischelp, een houten cilinder op een koperen basis, een rookstel en een (kruit)hoorn. Daarbij vormden zowel de textuur van de af te beelden voorwerpen als hun plaatsing en verhouding een uitdaging voor de kunstenaar. Dat gold ook voor de afgebeelde tijger-kaurischelp. Schelpen als deze werden al in de zeventiende eeuw door kunstenaars afgebeeld: zij vormden een uitdagend object om na te tekenen en schilderen vanwege hun bolling en glanzend gevlekte huid. In het najaar van 1884 gaf Van Gogh les aan drie amateurschilders, waaronder de Eindhovense goudsmid Antoon Hermans. Hermans bezat een collectie antieke voorwerpen die Van Gogh bijzonder aansprak. Enkele van de op het stilleven afgebeelde voorwerpen had Van Gogh van Hermans geleend.

Ambities Het Noordbrabants Museum

Na het succes van de tentoonstelling Jheronimus Bosch – Visioenen van een genie heeft Het Noordbrabants Museum in 2016 het voornemen geuit de komende jaren de collectie te versterken door de verwerving van topwerken. Dit voornemen sluit aan bij de wens permanent een representatief overzicht van de Brabantse periode van Vincent van Gogh te tonen. In dat kader toont het museum reeds bruiklenen van het Van Gogh Museum, de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, het Rijksmuseum Amsterdam, een particuliere verzameling, alsmede het in 1984 aangekochte schilderij Spittende boerin. Ter versterking van de collectie werden recent enkele belangrijke aankopen gedaan. Eind 2016 kocht het museum via de kunsthandel de aquarel Tuin van de pastorie te Nuenen (1885), waarna eind 2017 op een veiling bij Sotheby’s New York het schilderij Collse watermolen (1884) werd verworven. Met de aankoop van het schilderij Stilleven met flessen en schelp (1884) heeft Het Noordbrabants Museum in slechts drie jaar de collectie weten uit te breiden met drie belangwekkende werken van de Brabantse meester.

Van Gogh tentoonstelling in 2019

Ook in de programmering van wisseltentoonstellingen besteedt Het Noordbrabants Museum sinds de heropening in 2013 speciale aandacht aan de wereldberoemde Brabantse kunstenaar. Momenteel wordt gewerkt aan een tentoonstelling over de relaties die Van Gogh onderhield met familie, vrienden, modellen en medekunstenaars. Deze expositie, met de titel Van Gogh’s Intimate Circle, zal in Het Noordbrabants Museum te zien zijn van 21 september 2019 t/m 12 januari 2020.

Icoon voor Brabant

Van Gogh is de afgelopen jaren steeds meer uitgegroeid tot een icoon voor Brabant. Sinds 2008 werken de provincie Noord-Brabant, Van Gogh Brabant, VisitBrabant en Het Noordbrabants Museum nauw samen bij het vergroten van aandacht voor deze Brabantse kunstenaar in de regio waar hij werd geboren en waar zijn kunstenaarschap in belangrijke mate werd gevormd. In Van Gogh Brabant hebben vijf erfgoedinstellingen in Brabant (Van Gogh Village in Nuenen, Vincents Tekenlokaal in Tilburg, de Van Goghkerk in Etten-Leur, het Vincent van Goghhuis in Zundert en Het Noordbrabants Museum in ’s-Hertogenbosch) de krachten gebundeld om de culturele erfenis van Van Gogh in Brabant te behouden en te delen. Hierin wordt in toenemende mate samengewerkt met Van Gogh Europe, een internationaal samenwerkingsverband tussen diverse instellingen in Nederland, België en Frankrijk dat zich inzet voor het behoud en de collectieve promotie van Van Goghs erfgoed.

 

Wil jij ook buitengewoon zijn?

Standaard
Wil jij ook buitengewoon zijn?

Self-Portrait_in_Front_of_the_Easel17 IK KIJK ER ZO NAAR UIT MOOIE DINGEN TE MAKEN. MAAR MOOIE DINGEN BRENGEN MOEITE EN TELEURSTELLING EN DOORZETTINGSVERMOGEN MET ZICH MEE  – VINCENT VAN GOGH

En we weten, terugkijkend op de geschiedenis, dat moeite en teleurstellingen Van Gogh bepaald niet bespaard zijn gebleven. En toch, en toch en toch, weerhield dat van Gogh er niet van om toe te geven aan zijn drang mooie dingen te maken. Gelukkig maar voor ons.

Vincent van Gogh was een bijzonder getalenteerd en gepassioneerd mens. Er was er maar een zoals hij. Net zoals er maar een ‘jij’ is;

“Today you are You, that is truer than true. There is no one alive who is Youer than You.” – Dr. Seuss

En dat is een waarheid als een koe. Jij bent uniek.
Maar weet je ook wat jou, jou maakt? Wat jou bijzonder maakt?
En wil jij ook graag buitengewoon zijn in iets?

Ik denk dat bijna iedereen dat wel wil. En ik denk dat iedereen dat ook kan.
Maar…

Hoe kun je nu weten wat dat is, waar jij goed in bent?”
vraagt Alexis, de dochter van ‘tv papa’ Richard Castle zich af.
Hoe kan ik buitengewoon worden in iets, als ik niet weet wat mijn passie is?”

Vader Castle (Nathan Fillion) antwoordt daarop:

“Geloof me, je vind je passie wel. Of anders vindt hij jou en op een dag kijk je achterom en zul je beseffen dat alle ervaringen, alle ogenschijnlijke fouten die je hebt gemaakt, en alle doodlopende wegen, eigenlijk in een rechte lijn leidde. Namelijk naar,
de persoon die je uiteindelijk moest zijn.”

magicEn zo ligt de wijsheid soms gewoon voor het oprapen. Van het tv-scherm in dit geval. Maar je moet het wel willen vinden;

‘The Magic Is Not Far, Magic Is Inside You 
Because if you don’t even believe in the possibility of magic, you will never ever find it.
Richard Castle

Een ode aan de schoonheid in kunst

Standaard
Een ode aan de schoonheid in kunst
Rembrandt_Harmensz._van_Rijn_-_Portret_van_een_paar_als_oudtestamentische_figuren,_genaamd_'Het_Joodse_bruidje'_-_Google_Art_Project

Rembrandt Harmensz. van Rijn – Portret van een paar als oudtestamentische figuren, genaamd ‘Het Joodse bruidje’ – Aangemaakt: ca. 1665-1669

Soms is het liefde op het eerste gezicht en dat kan ook in de kunst. Rembrandts Joods bruidje is zo’n kunstwerk waar ik direct verliefd op was. Deze twee mensen praten zonder woorden, teder is de blik waarop hij naar haar kijkt. Intiem de manier waarop zij naar hem toe buigt. Hun kleding, hun houding en uitstraling, alles is zo verfijnd op dit prachtige doek.

In mijn liefde voor dit schilderij ben ik in goed gezelschap. Iemand die ook diep onder de indruk was van Rembrandt’s ‘Het joodse bruidje’ was Vincent van Gogh;

‘Geloof je nu wel, en dat meen ik oprecht, dat ik tien jaren van mijn leven wilde geven, als ik hier voor dit schilderij veertien dagen nog kon blijven zitten met een korst droog brood voor voedsel.’

In oktober 1885 schreef hij aan zijn broer Theo: ‘Wat een intiem, wat een oneindig sympathiek schilderij’.


HET JOODS BRUIDJE

Ik heb het Rood van ’t Joodse bruidje lief,
van toen ik het zag voor het eerst
en ik nog niet begreep,
welk een verkering ik die dag begon.
Ik kwam er ook op dagen zonder zon,
of dat haar licht zich even maar verhief
en vloeide weg in een wankele streep,
dan zocht ik de nuance, die het teerst
en toch nooit diep genoeg
mij lang te blijven vroeg.
Ik zag het Bruidje met de linkerhand
piano spelen op de rechter- van
haar door de tijd bedeesde man
en ik werd niet jaloers. Dat was hún band.
Ik kwam niet door hun minne-schikking treden,
het is mij om het Rood van haar kleed en
anders niets te doen,
ook niet om de entourage in goudig-groen.
Alleen díe kleur zien als een kleur van heden,
of Rembrandt naast mij er mee speelde
binnen de bronzen van de achtergrond
en welke kleuren hij er nog penseelde,
er toch die kleur voor alle tijden vond.
Ontstond zij met of zonder schilderstok,
het is zijn Rood, waarin hij zong Bruidjes rok;
het is mijn Rood, rondom haar rechterhand,
neen, geen juwelen, franjes of kant,
het is maar rood, het Rood, dat ik aanbid,
vooral als ik in de zon naast Rembrandt zit.