Categorie archief: Kunst

Nieuw onderzoek naar Meisje met de parel van Vermeer

Standaard
Nieuw onderzoek naar Meisje met de parel van Vermeer

Op maandag 26 februari 2018 start het Mauritshuis met Het Meisje in de schijnwerper: een diepgaand onderzoeksproject naar het Meisje met de parel (1665) van Johannes Vermeer. Het beroemdste schilderij van het museum is voor het laatst onderzocht in 1994, tijdens de toenmalige restauratie.

Hoewel een nieuwe behandeling voorlopig niet nodig is, zijn de onderzoekstechnieken de afgelopen 25 jaar enorm ontwikkeld. Het Mauritshuis hoopt meer te weten te komen over de manier waarop Vermeer het Meisje met de parel schilderde en de materialen die hij gebruikte. Het onderzoek dat gebruik maakt van de nieuwste technieken duurt twee weken en wordt uitgevoerd voor de ogen van het publiek in de Gouden Zaal van het Mauritshuis.

Research_Girlwithapearl_2 Photographer: © Ivo Hoekstra Credits: Mauritshuis, The Hague

Speciaal ingericht atelier

Om het onderzoek aan het Meisje met de parel zichtbaar te maken voor bezoekers is in het museum een speciaal uit glas opgetrokken atelier gebouwd. Van maandag 26 februari tot en met zondag 11 maart 2018 wordt het schilderij daar intensief onderzocht. In dezelfde ruimte is een speciaal ingerichte multi-media presentatie waarin Mauritshuis-restaurator en onderzoeksleider Abbie Vandivere door middel van video en blog posts toelichting geeft op wat zich binnen het glazen paviljoen afspeelt.

Onderzoeksvragen

Het Meisje met de parel spreekt als schilderij enorm tot de verbeelding: haar blik, Vermeers kleurgebruik en de uitmuntende manier waarop hij in het werk heeft gespeeld met licht. Ook wetenschappers zijn enorm gefascineerd door het kunstwerk, eens te meer omdat er nog veel vragen onbeantwoord zijn. De belangrijkste zijn: hoe schilderde Vermeer dit iconische kunstwerk en welke materialen gebruikte hij daarvoor? Met het project Het meisje in de schijnwerper hoopt het Mauritshuis dichter bij de antwoorden te komen. Met de nieuwste technieken wordt opnieuw gekeken naar aspecten als doek, penseelvoering, pigmenten en andere materialen die hij gebruikte voor dit wereldberoemde schilderij.

State-of-the-art onderzoek

Het onderzoeksproject Het meisje in de schijnwerper wordt op initiatief van het Mauritshuis uitgevoerd door een team van internationaal erkende specialisten in het kader van het Netherlands Institute for Conservation, Art and Science (NICAS).

Research Girlwithapearl_1.jpg
Mauritshuis-restaurator en onderzoeksleider Abbie Vandivere bestudeert het Meisje met de parel. | Photographer: © Ivo Hoekstra Credits: Mauritshuis, The Hague

De NICAS-Partners zijn Rijksmuseum Amsterdam, TU Delft en Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Tot de andere betrokken instellingen behoren Shell Technology Centre Amsterdam (STCA), Maastricht University, Universiteit Antwerpen, National Gallery of Art Washington en Hirox Europe. Onderzoeksleider Abbie Vandivere: “We zijn er trots op dat we met zo’n cluster van top wetenschappers kunnen samenwerken. Zij introduceren voor dit onderzoek de meest state-of-the-art technieken en apparatuur. Zo wordt het museum voor twee weken één van de meest geavanceerde onderzoekscentra ter wereld.” Onder meer MA-XRF scanning, röntgen en digitale microscopie worden toegepast. Na de onderzoeksperiode van twee weken behoort het zeventiende-eeuwse schilderij tot de best gedocumenteerde kunstwerken ooit.

Dichterbij dan ooit

Voor bezoekers is het project Het meisje in de schijnwerper een unieke kans om wetenschappelijk onderzoek aan een wereldberoemd schilderij van dichtbij mee te maken. Bezoekers moeten er wel rekening mee houden dat het schilderij zelf niet altijd even goed zichtbaar is gedurende deze twee weken. Een door Océ-Technologies gemaakte hightech 3D reproductie hangt eveneens in de Gouden Zaal, zodat bezoekers nog steeds foto’s kunnen maken. Op zaterdag 10 maart vinden om 11.00 uur (in het Engels) en om 14.00 uur (in het Nederlands) publiekslezingen plaats over het project. Vanaf maandag 12 maart hangt het Meisje met de parel weer op haar vertrouwde plek in zaal 15. Het werk van het onderzoeksteam gaat dan een nieuwe fase in: de analyse van de gegevens. Definitieve resultaten kunnen pas na deze analyse bekend worden gemaakt.

Creditline:

Het onderzoeksproject Het meisje in de schijnwerper is een initiatief van het Mauritshuis en wordt onder leiding van restaurator Abbie Vandivere uitgevoerd door een team van internationaal erkende specialisten in het kader van het Netherlands Institute for Conservation, Art and Science (NICAS).

De volgende NICAS-partners zijn actief betrokken bij het onderzoek: Rijksmuseum, TU Delft en Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE). Daarnaast wordt medewerking verleend door Shell Technology Centre Amsterdam (STCA), Maastricht University, Universiteit Antwerpen, National Gallery of Art Washington en Hirox Europe. Genoemde instellingen stellen hun apparatuur, expertise en/of onderzoekstijd ter beschikking ten behoeve van dit project.

NICAS is een interdisciplinair onderzoekscentrum op initiatief van NWO-CEW, waarin kunstgeschiedenis, conservering & restauratie en natuurwetenschappen samenkomen.

Dit project wordt mede mogelijk gemaakt door steun van Stichting de Johan Maurits Compagnie.

Brieven uit Parijs van Konstantin Kacev

Standaard

It takes two to write a letter as much as it takes two to make a quarrel.” Elizabeth Drew.
‘Letters from Paris,

Painting by Konstantin Kacv

Konstantin Kacev
De Russische kunstenaar Konstantin Kacev werd in 1967 geboren in Taschent. In 1983 verliet hij zijn geboortestad om te gaan studeren aan de universiteit voor Schone Kunsten, in Skopje (de hoofdstad van Macedonië, door sommige ook wel de meest unieke hoofdstad van Europa genoemd maar Skopje is ook de stad die de twijfelachtige eer heeft om een van de meest vervuilde steden van Europa genoemd te worden).

300fb66c7758b93c9f576f5104805c21

Letters from Paris, painting by Konstantin Kacev – Fotobron: Pinterest

Specialiteit; conservering en restauratie
Aan de universiteit voor Schone Kunsten leerde Konstantin Kacev alle ins en outs van de schilderkunst kennen en hij specialiseerde zich op het gebied van conservering en restauratie. Kacev stuurde in 1995 af en ging werken op het departement voor cultuur en instandhouding van de Republiek en als freelance conservator voor muurschilderingen. De verantwoordelijkheden in deze baan waren voor hem een ​​kans om zijn vaardigheden verder aan te scherpen en om zo een nog efficiëntere kunstenaar te worden.

Erkenning als artiest
Zijn harde werken werd in 1999 beloond toen hij zijn werk in heel Macedonië begon te vertonen. Kacev nam deel aan veel tentoonstellingen in Macedonië, als ook aan verschillende onafhankelijke tentoonstellingen in Parijs en New York. Voor langere tijd was Konstantin Kacev een onbekend kunstenaar maar aan het einde van de jaren ’90 begon zijn naam dan toch echt door te breken.

Trouw aan Skopje
In 2005 deed Konstantin mee verschillende onafhankelijke tentoonstellingen in Parijs en New York. Hij bleef echter in Skopje wonen en werken omdat hij zich diep verbonden weet met deze plek waar hij zijn talent ontdekte en waar hij zichzelf tot kunstenaar zag groeien.

Gesprek met grootvader, Konstantin Kacev – 2002

“It is very important that we feel an emotion, a real fluid. We must have a feeling that we are present here and now, and not just like some electronic cell, but like real human beings that are spiritually connected. Nature created us all with a purpose to leave better things behind, for those that will come after, until the time abandons us.” Konstantin Kocev

Veelzijdig kunstenaar
Konstantin Kacev maakt portretten, beeldhouwwerk, naakten en tekeningen en is met name bekend geworden dankzij zijn wonderlijke, levendige stillevens. Het lukt hem om een perfecte balans te vinden tussen kleur en geen kleur, en het leven in al zijn facetten beter weer te geven dan wie dan ook. Konstantin Kacev is een veelzijdig, visionair kunstenaar en een heuse kenner van de werkelijkheid en hij beschouwt deze presentaties dan ook als zijn ware roeping.

Gebruikte bronnen:
http://www.konstantinkacev.com/
http://viola.bz/letters-from-paris-by-konstantin-kacev/

https://www.artgalaxie.com/index.php/konstantin-kacev

NB Fotocredits: het intellectuele eigendom van de getoonde afbeeldingen die in deze post wordt weergegeven komt toe aan wie ze zijn toegewezen. Het enige doel van deze blogsite is om de kennis van schilders die ik bewonder te delen met anderen en om van te genieten bij het overdenken van hun werk. Fotobron via embedden op Pinterest.

Museumnacht 2018 NIGHT of COOL

Standaard
Museumnacht 2018 NIGHT of COOL

Logo_MuseumRotterdam

PERSBERICHT – Op zaterdag 3 maart 2018 vindt de jaarlijkse Museumnacht plaats in Rotterdam. Museum Rotterdam transformeert deze avond naar een retro versie van danspaleis Pschorr; hét symbool van het vooroorlogse uitgaansleven in Rotterdam. Bij Museum Rotterdam is deze avond van alles te doen, te beluisteren en te zien! 

In samenwerking met SUPERWOW Agency (de creatieve koppen achter NOW&WOW) presenteert Museum Rotterdam ‘NIGHT of COOL’. Een avond met poëzie, fijne deuntjes, onvergetelijke performances en een COOL exhibition.

Bezoek de tentoonstelling COOLSINGEL in het avondlicht; een unieke belevenis! Stadsdichter Derek Otte draagt voor uit zijn nieuwe bundel TOFLOF en COOL food en drinks zijn verkrijgbaar bij THOMS Underground Bar. Dansen in het museum? Ook dat kan! Voetjes van de vloer met DJ (en partygoeroe) Ted Langenbach en Jeff Solo. Van toppers van toen tot hits van nu; deze bekende Rotterdammers zorgen voor een onvergetelijke party night.

NIGHT of COOL; een feest voor alle partypeople uit het verleden, heden en de toekomst!


De avond start om 20:00 uur en eindigt om 01:00 uur.

Aan de balie van Museum Rotterdam kunnen geen tickets worden gekocht. Tickets zijn enkel te koop via https://www.museumnacht010.nl Wel is Museum Rotterdam omwisselpunt.

Houd de website en socials van Museum Rotterdam in de gaten voor actuele informatie.

Museum Rotterdam ’40-’45 NU doet niet mee aan Museumnacht.
Alleen de locatie aan de Rodezand 26 is geopend tijdens Museumnacht.

DRIE TOPSTUKKEN VAN FRANS HALS NA VIER JAAR WEER TE ZIEN

Standaard
DRIE TOPSTUKKEN VAN FRANS HALS NA VIER JAAR WEER TE ZIEN

Persbericht Frans Hals Museum | Haarlem, 17 januari 2018

Na een onderzoeks- en restauratieproces van vier jaar in het atelier van het Frans Hals Museum zijn de wereldberoemde regentenportretten van Frans Hals voor het eerst weer alle drie te bewonderen. De laatst gedocumenteerde restauratie aan de stukken dateerde van zo’n 100 jaar terug. Onder de titel Zo goed als nieuw? zijn de werken van 18 januari tot en met 18 maart te zien. Van het jarenlange restauratietraject is een documentaire gemaakt die bij de werken wordt getoond en door de AVROTROS wordt uitgezonden.

Zo goed als nieuw?
Het betreft de Regenten van het St. Elisabeths Gasthuis (1641), de Regenten van het Oudemannenhuis en de Regentessen van het Oudemannenhuis (beide ca. 1664). De schilderijen worden de komende twee maanden elk in een aparte ruimte tentoongesteld. Zo is er alle aandacht voor het schilderij, als een eerbetoon aan meesterschilder Frans Hals. Een begeleidende audio bij elk werk, ingesproken door de restauratoren, verdiept voor de bezoeker de kijkervaring. In de eerste zaal wordt een documentaire getoond, die informatie geeft over het onderzoek en het restauratieproces.

PolaNorm-Montage

Foto René Gerritsen – De Regenten van het St. Elisabeths Gasthuis (1641)

De laatste keer dat de drie werken volledige restauraties ondergingen is een kleine 100 jaar geleden. De recente restauratie was noodzakelijk voor het behoud van de kunstwerken voor de toekomst, maar ook vanwege de slechte esthetische toestand. Gele vernislagen, oude verkleurde retouches en overschilderingen werden verwijderd, het doek werd verstevigd en beschadigingen geretoucheerd. Door de restauratie zijn de compositie en de verfstreken van Frans Hals weer beter zichtbaar. Hierdoor wordt de bezoeker uitgenodigd tot een hernieuwde kennismaking met de bijzondere artistieke kwaliteiten van deze kunstenaar.

Nieuwe inzichten over de meesterschilder
Het onderzoek heeft tijdens de recente restauratie veel nieuwe inzichten gegeven in de werkwijze van Frans Hals, in de oorspronkelijke verschijningsvorm van de schilderijen en in de mate waarin ze in de loop der tijd veranderd zijn. Zo bleken bijvoorbeeld de tafelkleden en gordijnen in de Regenten en Regentessen van het Oudemannenhuis sterk verkleurd. Oorspronkelijk waren ze grijs-groen. De restauratoren hebben samengewerkt met diverse onderzoekers uit binnen- en buitenland. Er volgt nog een wetenschappelijke publicatie over het onderzoek in het kader van het op te richten kenniscentrum van het museum.

Regentessen-116

Foto René Gerritsen – De regentessen van het Oudemannenhuis (ca. 1664)

Documentaire
Documentairemakers Marcel van der Velden en Krista Arriëns hebben het team van restauratoren gedurende meerdere jaren gevolgd en hebben er de documentaire Dichterbij Halsover gemaakt. Deze wordt op 28 januari om 17.40 uur uitgezonden door de AVROTROS tijdens Kunstuur op NPO2.

Nieuw: Extra ‘vrolijke noot’ bij De kunst van het lachen. Humor in de Gouden Eeuw
Vanaf 18 januari voegt kunstenaar Nedko Solakov een extra vrolijke en hedendaagse noot toe aan de tentoonstelling De kunst van het lachen. Humor in de Gouden Eeuw. Hiermee geeft het museum uiting aan zijn visie om oude kunst en hedendaagse kunst te verbinden. Nedko Solakov (Bulgarije, 1957) studeerde traditionele muurschilderingtechnieken aan de academie van Sofia en combineert deze ‘klassieke’ achtergrond met een meer conceptuele praktijk en een sterke zin voor het absurde. Vanuit die invalshoek zorgt Solakov voor een eigentijdse kwinkslag en knipoog die de humor van de meesters uit de Gouden Eeuw met het hier en nu verbindt.

 

De restauratie en het onderzoek werd mogelijk gemaakt dankzij de BankGiro Loterij, Vrienden van het Frans Hals Museum | De Hallen Haarlem, Mondriaan Fonds en hetPrins Bernhard Cultuurfonds dankzij zijn Atelierpraktijkenfonds. Het Elisabeth van Thüringenfonds heeft in 2011 het schilderij Regenten van het Sint Elisabeth’s Gasthuis geschonken aan de collectie van het Frans Hals Museum.

Museale solotentoonstelling van Feiko Beckers

Standaard
Museale solotentoonstelling van Feiko Beckers

Persbericht | Leeuwarden, 3 januari 2018

Absurdistische performancekunstenaar Feiko beckers te zien in fries museum
Van 26 januari tot en met 29 april 2018 is in het Fries Museum de eerste museale solotentoonstelling van Feiko Beckers (Witmarsum, 1983) te zien. Met video, performance, installaties en tekst probeert hij oplossingen te vinden voor alledaagse problemen en sociale ongemakken. De eigenzinnige kunstenaar toont vier absurdistische werken in Feiko Beckers: Bearable. Daarnaast geeft Beckers een aantal workshopachtige performances in het Fries Museum.

Feiko Beckers, A conversation is a risk to lose your own opinion, 2015, installatie

Feiko Beckers, A conversation is a risk to lose your own opinion, 2015, installatie. Tot stand gebracht met ondersteuning van Le CAP Saint-Fons en het Mondriaan Fonds.

Ongevoelig voor de hypes van de veelal serieuze kunstwereld, is Feiko Beckers een opvallende verschijning. Met zijn onnavolgbare logica en atypische decors, kostuums en rekwisieten zijn Beckers’ performances op zijn minst vervreemdend te noemen. Voor triviale problemen verzint hij hilarische oplossingen die hun doel veelal voorbij schieten.

Absurdisme
In het werk van Beckers komen filosofie, droge humor en vertelkunst samen. De kunstenaar haalt graag de Franse filosoof Albert Camus aan, die schreef dat het absurde ‘het gat is tussen wat we willen en daadwerkelijk kunnen bereiken’. Met zijn werk probeert Beckers dit gat te dichten.

Feiko Beckers, A conversation is a risk to lose your own opinion, 2015, kostuums

Feiko Beckers, A conversation is a risk to lose your own opinion, 2015, kostuums. Tot stand gebracht met ondersteuning van Le CAP Saint-Fons en het Mondriaan Fonds.

Live workshops
Op zaterdag 3 maart en zaterdag 7 april 2018 geeft Beckers live performances in het open atelier van het Fries Museum. De performances, die Beckers liever workshops noemt vanwege hun leerzame karakter, bieden een kijkje in de hersenspinsels van de kunstenaar.

Primeur
Beckers studeerde in 2006 af aan kunstacademie Minerva in Groningen en was in 2010 en 2011 resident bij de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. In 2013 was hij resident bij Le Pavillion, Palais de Tokyo in Parijs. Zijn werk is onder andere te zien geweest in filmmuseum EYE en Cultuurhuis De Brakke Grond in Amsterdam. Na vele groepstentoonstellingen wordt de expositie in het Fries Museum Beckers’ eerste museale solotentoonstelling. Daarnaast is Beckers genomineerd voor de Volkskrant Beeldende Kunst-prijs 2018 wegens zijn ‘imposante oeuvre’ waarin ‘de a-natuurlijk-ervaring een gevoel van ‘ehhh pardon?’ ontmoet’.

Het Fries Museum wordt mede gefinancierd door de Ir. Abe Bonnema Stichting, de Provincie Fryslân, het Samenwerkingsverband Noord-Nederland, EZ/Kompas, de BankGiro Loterij en Aegon.

HET CENTRAAL MUSEUM PRESENTEERT GROOTSE TENTOONSTELLING OVER PYKE KOCH

Standaard
HET CENTRAAL MUSEUM PRESENTEERT GROOTSE TENTOONSTELLING OVER PYKE KOCH

Vanaf 18 november wijdt het Centraal Museum een grootse tentoonstelling aan Pyke Koch (1901-1991). Pyke (Pieter Frans Christiaan) Koch is een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het neo- of magisch realisme in Nederland. In de tentoonstelling De wereld van Pyke Koch worden het werk en het leven van de Utrechtse kunstenaar vanuit een contemporaine context belicht. Het is de grootste tentoonstelling over de schilder in meer dan 20 jaar.

Zelfportret met zwarte band 1937

Koch, Pyke (Beek 1901 – Den Haag 1991) Zelfportret met zwarte band 1937- olieverf op tempera op paneel 34.5 x 32.5 cm ; met lijst 52 x 49 cm Collectie Centraal Museum, Utrecht; schenking 1938 Image & copyrights CMU/Ernst Moritz

Een eigen voorstellingswereld
Kochs schilderijen van vervaarlijke vrouwen baarden opzien: met Mercedes de Barcelona (1930), Bertha van Antwerpen (1931) en De schiettent (1931) vestigde Koch zijn naam als kunstenaar die met een perfecte techniek een heel eigen voorstellingswereld wist te creëren, sinister, en bijtend ironisch. Zijn Nocturne (1930) veroorzaakte een schandaal. Het tempeltje bij nacht, op een pleintje ingeklemd tussen schaars aangelichte gevels, is immers een urinoir, een beruchte homo-ontmoetingsplek.

In de context van zijn tijd
In de tentoonstelling De wereld van Pyke Koch wordt Kochs werk getoond in de context van dat van zijn tijdgenoten – niet alleen van Nederlandse kunstenaars als Carel Willink, Raoul Hynckes en Charley Toorop, maar ook van Georg Grosz, Anton Räderscheidt en Christian Schad, als vertegenwoordigers van de Neue Sachlichkeit in Duitsland. Daarnaast schetsen korte documentaires, samengesteld door Ad van Liempt, tijdsbeelden.

Op deze manier beoogt de tentoonstelling een dieper inzicht te geven, zowel in Kochs kunstenaarschap als in de politieke complexiteit van het Interbellum, de periode tussen de beide Wereldoorlogen. En daarmee ook Kochs bekentenis tot het fascisme in perspectief te zetten en bij te dragen aan de nuancering van het debat over ‘goed’ of ‘fout’ dat sinds 1945 niet is verstomd. Nu bovendien overal in Europa het rechts-populisme groeit en de antidemocratische stem steeds luider wordt, heeft een terugblik op het Interbellum aan urgentie gewonnen.

Vrouwenportret

Koch, Pyke (Beek 1901 – Wassenaar 1991) Vrouwenportret (portret van H.M. Koch-de Geer) 1940- olieverf op paneel h 230.5 x b 130.2 cm h 234.5 x b 134 cm (met lijst) Collectie Centraal Museum, Utrecht; aankoop 1971 Image & copyrights CMU/ Ernst Moritz

Een indrukwekkend oeuvre
Koch werd na de oorlog veroordeeld voor zijn fascistische sympathieën en mocht een jaar niet exposeren. Maar zijn vrienden en collega’s bleven hem trouw. In 1950 vertegenwoordigde hij met een paar collega’s Nederland op de 25ste Biënnale van Venetië. En in 1955 kreeg hij van Willem Sandberg, oud-verzetsman en directeur van het Amsterdamse Stedelijk Museum, een solo-presentatie. Inmiddels was hij nieuwe wegen in zijn werk aan het verkennen; hij schilderde een reeks portretten en voorstellingen die sterk refereren aan Piero della Francesca, een van de grote meesters van de vroege Italiaanse Renaissance. Ook revitaliseerde hij zijn voorliefde voor de zogeheten ‘naïeve’ kunst van Henri Rousseau. Diens Slapende zigeunerin (1897) vormde de inspiratiebron voor zijn Rustende slaapwandelaarster, waarvan hij tussen 1959 en 1971 vier versies schilderde.

Koch bleef actief als kunstenaar tot 1980. Zijn laatste schilderij, De koorddanser III (1980), kan gezien worden als een metaforisch zelfportret, waarmee hij de balans opmaakte van zijn leven en werk. In een kale afgetakelde kamer met twee deuren, waarachter trappen naar beneden en naar boven leiden, balanceert een man met doek over zijn hoofd op het koord. Een desolate scène én een ontroerende finale van een indrukwekkend oeuvre.

Bart Rutten, artistiek directeur Centraal Museum: “Het werk van en de persoon Pyke Koch blijven tot op de dag van vandaag fascineren. We zijn dan ook enorm trots dat we meer dan zestig werken van hem kunnen laten zien, aangevuld met nog eens veertig schilderijen van tijdgenoten waaronder werk van grootmeesters als Otto Dix, George Grosz, Henri Rousseau en een persoonlijke favoriet Christian Schad, om er vast een paar te noemen. Het belooft een prachtig afwisselende tentoonstelling te worden.”

9200000079830056
Publicatie
Bij de tentoonstelling verschijnt in samenwerking met W books de publicatie De wereld van Pyke Koch, waarin het leven en werk van Koch in een brede cultuurhistorische context worden geplaatst. Het rijk geïllustreerde boek bevat bijdragen van Andreas Koch, Roman Koot, Mieke Rijnders en conservator Marja Bosma. De publicatie is vanaf november te koop voor €24,95 in onder meer de museumwinkel van het Centraal Museum.

De tentoonstelling De wereld van Pyke Koch is te bezoeken van 18 november 2017 tot en met 18 maart 2018.

 

Omvangrijke schenking werk Ad Gerritsen

Standaard
Omvangrijke schenking werk Ad Gerritsen

Museum Arnhem ontvangt een schenking met sleutelwerken van de Arnhemse kunstenaar Ad Gerritsen (1940-2015). Gerritsen was een zeer productieve kunstenaar. Hij maakte schilderijen, tekeningen, keramiek en beeldhouwwerken. Sinds 1965 heeft Gerritsen een oeuvre opgebouwd waarmee hij een eigen en zeer herkenbare positie in de Nederlandse kunst heeft verworven. Een groot deel van zijn werk is door de jaren heen aangekocht door musea, particuliere verzamelaars en bedrijfscollecties. Gerritsen was een geliefd kunstenaar vanwege zijn eigenzinnige beeldtaal.

Nalatenschap Ad Gerritsen
Op verzoek van de erven heeft Stichting Plaatsmaken een selectie gemaakt uit de nalatenschap met als doel deze onder te brengen in diverse collecties. Aan Museum Arnhem als grootste verzamelaar werd een genereus aanbod gedaan. Met de schenking van twee grote schilderijen (EngelandLondon uit 2006 en familie F. uit 2011), en de gehele serie Dictators (gemengde techniek op papier, 2008) heeft Museum Arnhem nu de meest complete en uitgebreide collectie Ad Gerritsen in Nederland.

GM_2017.041.jpg
Ad Gerritsen, Familie F, olieverf op doek, 2011. Collectie Museum Arnhem

Meest complete collectie Ad Gerritsen
Met meer dan 120 werken biedt Museum Arnhem een goed inzicht in de ontwikkeling van zijn werk, zoals ook te zien was in zijn laatste solotentoonstelling Berichten van de spotvogel in 2015. Een van de vroegste schilderijen in de collectie is Grote afvoer grote aanvoer uit 1968 en verbeeldt figuren wier hoofden zijn vervormd tot buizen, slangen en gekke toeters. Het zijn symbolen waarmee Gerritsen ironische toespelingen maakte op de ‘werking’ van de consumptiemaatschappij. Toch ging het de kunstenaar nooit om de uitbeelding van algemene maatschappelijke verhoudingen. De normen, die de maatschappij als middelmaat, als maat heeft gesteld, interesseren me niet. Wat me wel interesseert is hoe je je opstelt tegenover het individu, aldus Gerritsen.

Hij richtte zich vanaf de jaren zeventig op menselijk gedrag, in het bijzonder op de uitersten van menselijk gedrag. Grensoverschrijdend gedrag staat niet buiten de maatschappij, maar maakt er deel van uit. Misdadigers, criminelen, terroristen: ze hebben hun eigen werkelijkheden, die de kunstenaar wilde laten zien. In elk werk stelde Gerritsen de zaak op scherp, overigens zonder zelf een oordeel te vellen. Wat is goed, wat is slecht? Maar vooral ook: Verschillen wij wel zoveel van ‘de ander’ als wij denken? Maatschappelijke conventies geven een zeer eenzijdig beeld van de werkelijkheid. Gerritsens oeuvre onderzoekt dit beeld en toont ons de beperkingen ervan. Ook uit de recente genereuze blijkt opnieuw Gerritsens fascinatie voor maatschappelijke thema’s.

In de recente aanwinst Engeland, London komt ons een groep mensen van diverse pluimage tegemoet. De groep maakt een geagiteerde indruk. Is het een demonstratie, of vluchten ze weg van iets? Gerritsen liet zich voor dit werk inspireren door een krantenfoto van een groep mensen die geëvacueerd wordt na de aanslag op de Londense metro in 2005. Het schilderij familie F. toont als een ‘gewoon’ familieportret; het blijkt een gezin te zijn dat in de Tweede Wereldoorlog joden aangaf. Het is niet zozeer de scheiding tussen goed en kwaad die Gerritsen fascineerde, als wel het feit dat we die scheiding met behulp van beelden denken te kunnen zien en te kunnen onderbouwen.

Openbaar onderdak
Naast de schenking aan Museum Arnhem verwierven Gemeentemuseum Den Haag, AKZO Nobel Art Foundation, Museum Zutphen en Twijnstra Gudde diverse kunstwerken van Ad Gerritsen. De nalatenschap van Ad Gerritsen is hiermee tot grote tevredenheid van de familie verzekerd van een mooi en grotendeels openbaar onderdak.

Ad_Gerritsen_Londen_Engeland_olieverf_op_doek_2006._Collectie_Museum_Arnhe

Ad Gerritsen, Londen Engeland, olieverf op doek, 2006. Collectie Museum Arnhem