De weg naar Little Dribbling

Foto door Tuur Tisseghem op Pexels.com

Lirian Leest, boek 23
De weg naar Little Dribbling. Een reis door Groot-Brittannië, Bill Bryson

Bill Brysons kennis over Groot-Brittannië ontwikkelde zich van ‘weet bijna niets’, naar ‘grondige vertrouwdheid’, tot ‘complete verbijstering: wat weet ik eigenlijk weinig’. Ineens realiseert Bryson zich namelijk dat hij in een land woont dat zich zo snel ontwikkelt dat het hem vreemd aandoet, een plek vol beroemdheden wier namen en talenten hij niet kan onderscheiden, acroniemen die hem moeten worden uitgelegd, gespreksonderwerpen die hij niet langer kan volgen. En precies op dat moment wordt Bryson opgeroepen om een test te doen voor het Brits staatsburgerschap. Twintig jaar na zijn eerste kennismaking met Groot-Brittannië, die hij uitgebreid heeft beschreven in Een klein eiland – een van de meest geliefde reisboeken van de afgelopen decennia – besluit hij tot een gloednieuwe reis om ‘zijn’ land te herontdekken. Wederom leidt dat tot hilarische anekdotes waarmee hij de typische kijk van de Engelsen op hun eiland schitterend tot uitdrukking weet te brengen. (Bron: achterflap boek)

@lirianartLeest

Als Engeland liefhebber verslind ik alle boeken over Groot-Brittannië, dus dit boek natuurlijk ook. Echter, De weg naar Little Dribbling is in 2015 verschenen en er zijn al veel recensies over te vinden. Ik beperk me daarom in deze post tot de stukjes in het boek die er echt uitspringen voor mij (nu waren er dat op zich teveel om hier allemaal aan te halen maar dat kan de pret niet drukken).

Zoals bijvoorbeeld direct al aan het begin van bladzijde 9 over een pijnlijke kennismaking met de automatische slagboom van een parkeerterrein. Lees maar mee:

Er zijn feitelijk maar twee manieren om een slagboom op je hoofd te krijgen. De ene is: onder een opgerichte slagboom gaan staan en willens en wetens toelaten dat hij op je neerdaalt. Dat is duidelijk de gemakkelijkste manier. De andere methode – waarbij je een heel eind komt met een licht verminderd geestelijk vermogen – is vergeten dat je zojuist een slagboom omhoog hebt zien gaan, in de aldus vrijgekomen ruimte stappen en daar met op elkaar geperste lippen blijven staan nadenken over je volgende stap, en dan volkomen verbouwereerd voelen dat de slagboom op je hoofd kwakt, als een moker op een spijker. Dat was de door mij verkozen methode.

Dit waargebeurde verhaal is om te beginnen eerst verschenen als een audio-download, i.s.m. audible.co.uk, in het kader van het zogeheten Love Hearts Appeal, een actie t.b.v. de afdeling cardiologie van het Great Ormond Street Hospital for Children.

Nog iets wat ik zeer waardeer aan, de weliswaar Amerikaanse, Bill Bryson is de onderkoelde Britse humor in zijn boeken. Neem een zin als deze bijvoorbeeld:

Puntje puntje ging na 11 maanden alweer scheiden. Ik had puistjes die het langer uithielden.’

Vakantie 2019 – De bossen van New Forest@lirianart

En via bladzijde 87 kwam ik weer in New Forest terecht:

‘Wat is het spannend om wakker te worden in een ander land.’ De weg naar Little Dribbling, bladzijde 335.

Het is een prachtig gebied. Als u uit een ander land komt, is het misschien goed om te weten dat het New Forest eigenlijk niet nieuw is en zelfs niet een en alleen bos… Forest verwees oorspronkelijk naar elk gebied dat gereserveerd was voor de jacht. Het kon bebost zijn maar was dat niet noodzakelijk zo. Bijna alle eens zo geweldige grote Forests – Sherwood Forest, Charnwood, Shakespeares Forest of Arden – zijn helemaal verdwenen of sterk ingekrompen. Alleen het New Forest heeft iets van zijn oude dimensies behouden.

Wat Bill Bryson zelf graag wilde zien tijdens zijn reis voor dit boek, was het eeuwenoude White Horse van Uffington, een gigantisch gestileerde afbeelding van een paard, ruim honderdtwintig meter lang uitgesneden in het onderliggende kalksteen van een met gras begroeide heuvel in Oxfordshire.

Sattelite view of the Uffington White Horse

Oh Engeland:

Er is geen landschap gunstiger gekneed, fraaier om te zien en prettiger om in te vertoeven is dan het landelijke gebied van Groot-Brittannië. Het is ’s werelds werelds grootste park, ’s werelds volmaaktste, niet als zodanig bedoelde tuin. Dit is in mijn ogen, misschien wel het meest glansrijke kunststuk van de Britse natie (Bladzijde 346).

Ja lezen in de boeken van Bill Bryson is alsof je samen met de auteur een wandelingetje maakt door de plaatsen en locaties die hij bezoekt en beschrijft in zijn boeken. Oh en hoe graag ik ook weer terug wil naar Engeland, dat gaat gezien het Corona tijdperk waarin we nu leven, plus de daarmee samenhangende risico’s, als ook code oranje op het moment van schrijven met daarbij de nodige quarantaine weken, nog even niet gebeuren.

Daarom. Dank, dank, dank voor boeken,
zij brengen ons nu meer dan ooit naar andere landen.

Keuze zat in ieder geval uit de boeken van Bill Bryson bij De SLegte

Tip: leesfragment

Tot slot, steun je lokale boekhandel, we kunnen niet zonder ze!
En voor nu en altijd, was je handen. Dank 🙂

Het Boek van de Stad der Vrouwen

Een nieuwe blog en vlog, dit keer over het boek:

Het Boek van de Stad der Vrouwen,
Christine de Pisan

Na het zien van een schilderij en het lezen van een korte levensbeschrijving van Christine de Pisan was mijn interesse gewekt. Dit resulteerde in een blog over haar bijzondere leven en op het YouTube kanaal van Lirian Leest nu ook een korte vlog over dit boek.

Het boek van de stad der vrouwen, een vertaalde novelle – Voor Lirian Leest, 50 boeken – 1 jaar

Over het boek
Het Boek van de Stad der Vrouwen is een allegorisch werk (een uitgewerkte metafoor: symbolische voorstelling van een idee die gedurende het gehele gedicht, verhaal of boek wordt volgehouden) werk van een Franse schrijfster uit de 15e eeuw (1364-ca. 1430); Christine de Pisan ( of Pizan).

De Pisan neemt in dit verhaal stelling tegen de in haar tijd heersende negatieve opvattingen, de vijftiende-eeuwse vooronderstellingen, jegens de vrouw.

Het boek is een bijzonder boek in meerdere opzichten, De Pisan was de eerste vrouw die wereldliteratuur schreef, en het boek is na zoveel honderd jaar nog steeds akelig actueel!

Over de schrijfster
Christine de Pisan begon met schrijven nadat ze op 25-jarige leeftijd weduwe was geworden. Ze werd daarmee een van de eerste vrouwen die een professionele literaire carrière begon en zo haar gezin en haar familie (na het overlijden van haar man en het verliezen van de status aan het koninklijke paleis dat ze genoten tijdens het leven van haar echtgenoot) kon onderhouden.

Citaat
‘Daarbij is haar boek een zeer vroeg stukje vrouwenstudie. De Pisan vertelt over de heldinnen uit legendes en uit de historie, die wijsheid en moed bezaten, maar die in de door mannen beschreven geschiedenis werden verzwegen of van wie een vals beeld werd gegeven. Tussen de bedrijven door rehabiliteert ze de zure Xantippe en de hekserige Medea, en vertelt vermakelijke verhalen over gevechten tussen ridders en Amazones.’

Recensie
‘Christine de Pisan heeft een betoverende, uitdagende, door en door twintigste eeuwse stem.’ New York Times

De kunst van het schrijven
En dat is helemaal waar, geen moment heb je het idee middeleeuwse wereldliteratuur te lezen en dat is toe te schrijven aan de tijdsoverstijgende gave van Christine de Pisan, de kunst van het schrijven dus.

Lirian Leest – het Boek van de Stad der Vrouwen

100.000 wegen

“Al leiden honderdduizend wegen
Allemaal naar een ander doel
Al zou ik niet weten wie je bent
Ik ben op weg om je te vinden”
Boudewijn de Groot – Wegen

En zo is het ook met onze wegen, die zich hier of daar: LirianArt Blogt Lirian Leest & op Lirian Leefstijl kunnen kruisen.

Ik hoop je snel waar dan ook te ontmoeten.
Warme groet, Anja

Van LIRiAn Art naar LiRiAn Part2

@LirianArt – Lirian.nl

Maar waar je ook gaat, always
Follow the sun

Pasen in Futureland

Voor tijden en meer, klik door naar Pasen in FutureLand | Haven van Rotterdam