Een leven gewijd aan de kunst en familie

Standaard
Een leven gewijd aan de kunst en familie

Engelina (Engelien) Reitsma-Valença (Amsterdam, 3 mei 1889 – Doorn, 11 juli 1981) was een Nederlandse kunstenares van Joodse komaf.

0000161089
Zelfportret Engelien Reitsma-Valença, 1966 | Via RKD – Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis, Den Haag| Engelien Reitsma-Valença Self-Portret, 1966 – The Hague, RKD – Netherlands Institute for Art

Geboren als de dochter van een diamantbewerker ging Engelina op 14-jarige leeftijd het diamantkloven (bewerken en slijpen van diamanten) leren. In 1904 startte zij met tekenlessen aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Deze tekenlessen vonden overigens plaats in de ochtend en de avond want de middagen waren ingepland voor het diamantkloven. Na vier jaar jaar koos zij voor de graveerklas.

0000161083

Portret van Engelien Reitsma-Valenca, ’n kleine vrouw, ’n grote kunstenares’, Margriet, 25 maart 1950 | Via RKD – Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis, Den Haag|

Hier kreeg zij les van Pieter Dupont, leraar aan de Tekenschool voor Kunstambachten van 1891 tot 1896) en vanaf 1902 hoogleraar in de grafische kunst aan de Rijksakademie te Amsterdam. Dupont was niet de minste persoon om les van te krijgen, in zijn cv staat te lezen dat hij aquarellist, graficus, schilder,  tekenaar, pastellist, ontwerper tekenleraar en hoogleraar was. Engelina Reitsma kreeg ook les van Johannes Aarts, van wie zij de meeste grafische technieken leerde.

Maria-Tesselschade-Roemers-Visscher-Zomerzegel-1938-307

Maria Tesselschade Visscher,  door Engelien Reitsma- Valença

Engelien Reitsma-Valença schilderde, tekende en maakte prenten in hoog-, diep- en vlakdruk en maakte exlibris (letterlijk vertaald als ‘uit de boeken’), boekjes met een kenmerk erin. Dit kenmerk kon bestaan uit de naam van de eigenaar van het boek, een figuratieve afbeelding (monogram, familiewapen of een voorstelling naar keuze die terug te herleiden was tot de eigenaar), een motto en/of een spreuk van de hand van de maker.

In 1924 ontwierp Engelina Reitsma-Valença een etspers die zij zelf ook in gebruik nam, zij ontwierp boekbanden en graveerde in opdracht van de PTT een groot aantal postzegels met portretten van historische personen. Waaronder o.a. Koning Willem III, Prins Hendrik, Koningin Wilhelmina, Syb Talma, Aagje Deken en Piet Hein en Maria Tesselschade-Visscher (dichteres, zangeres en glasgraveerster).

Engelien Reitsma-Valença was een groot kunstenaar en kopergraveur.
Na haar overlijden stond te lezen in de rouwadvertentie dat;
‘zij leefde voor de kunst en haar familie’.

Tip
Onder andere in Boijmans van Beuningen, Rotterdam en het Teylers Museum, Haarlem is (online) werk van Engelina Reitsma te bewonderen.

Gebruikte bronnen
WikimediaCommons en RKD

De vrouwen van Willem van Oranje

Standaard
De vrouwen van Willem van Oranje

Afgelopen woensdag 13 juni 2018 werd in Historisch Museum Den Briel de tentoonstelling:
De Vrouwen van Willem van Oranje. Vier echtgenotes, een dochter en een zus
officieel geopend.

beeldmerktentoonstelling vrouwen van willem klDe vrouwen van Willem van Oranje
De belangrijkste vrouwen in het leven van Willem van Oranje waren zijn echtgenotes Anna van Egmond, Anna van Saksen, Charlotte de Bourbon en Louise de Coligny, zijn dochter Maria van Nassau en zijn zus Catharina van Nassau. Met Charlotte de Bourbon trouwde Willem op 12 juni 1575 in de Brielse Sint-Catharijnekerk.

Geschilderde portretten niet eerder samen 
Voor de tentoonstelling ontvangt het museum vier geschilderde portretten in tijdelijk bruikleen van Stichting het Weeshuis te Buren/Marechausseemuseum Buren, het Haags Historisch Museum te Den Haag en Koninklijke Verzamelingen, Den Haag. Deze geschilderde portretten van Willem, Charlotte en Maria waren niet eerder gezamenlijk voor het publiek te zien. Het Streekarchief Voorne-Putten is een belangrijke bruikleengever van gedrukte portretten uit de collectie Verhuell.

Geurstation
Een heel bijzonder onderdeel van de tentoonstelling wordt gevormd door drie geuren die kunst- en geurhistoricus Caro Verbeek ontwikkelde en die geassocieerd kunnen worden met een bevalling van Charlotte de Bourbon, de doop van een van de dochters van Willem en Charlotte en de balseming van Willem.

Publicatie
Bij de tentoonstelling verschijnt van de hand van dr. Erik Swart een rijk en in kleur geïllustreerde publicatie. Prijs € 3,-
Bezoek en ontdek
De invloed die de zes vrouwen op Willem van Oranje hebben gehad en wat hun politieke rol was in de context van de 16de eeuw.
Adresgegevens
Historisch Museum Den Briel, Markt 1, 3231 AH Brielle; 0181-475475
http://www.historischmuseumdenbriel.nl; http://www.80jaaroorlog.nl

Dode vissen, uien, bierglazen en meisjes

Standaard
Dode vissen, uien, bierglazen en meisjes

Why should I paint dead fish, onions and beer glasses? Girls are so much prettier, Marie Laurencin

Marie_Laurencin,_c.1912,_Paris

Franse schilder Marie Laurencin (1853-1956) c.1912, Parijs

Nadat ik het prachtige werk van Marie Laurencin
ontdekt had (via Twitter) plaatste ik niet lang daarna geïnspireerd door haar werk een collagefoto met werk van Marie Laurencin op Instagram, en nu deze blogpost over haar. Deze kunstenares verdient absoluut meer naamsbekendheid en eer dan nu nog het geval is.

Er is geen twijfel over mogelijk, vrouwelijke kunstenaars zijn er altijd geweest! Toch zijn ze nog steeds niet standaard opgenomen in de canon van de kunstgeschiedenis.” – Karin Haanappel, via Herstory onderzoek

Marie Laurencin (Parijs 1883 – Parijs 1956) was een Franse kunstschilderes 🎨 die behoorde tot de avant-garde van de kring rond Pablo Picasso in het Parijs aan het begin van de twintigste eeuw. Je kunt ronduit stellen dat zij de kunstwereld op zijn kop heeft gezet en eraan meegeholpen heeft om moderne kunst over de hele wereld vorm te geven.

Het begon ermee dat dat de jonge Marie Laurencin in 1901 door haar moeder naar een school in Sèvres gestuurd, tijdens deze periode leerde zij porselein schilderen.

Paris_Montmartre,_Le_Boulevard_de_Clichy_et_le_Moulin-Rouge

Parijs Montmartre , ca.1900, Le Boulevard de Clichy en le Moulin-Rouge , 18e arrondissement van Parijs . De Académie de La Palette , 104 Bld de Clichy, zou zich in het midden van de foto bevinden.

Later, aan de Humbert-academie, leerde Marie Laurencin Georges Braque kennen en niet veel later ontmoette zij Guillaume Apollinaire en Picasso [ zie mijn eerdere blog op LiRiAn Art over ‘Kijken als Picasso‘ ].

IMG_20180609_202203

Apollinaire and His Friends, Marie Laurencin, 1909

Haar discussies met Picasso en Apollinaire over kunst leidde uiteindelijk tot het ontstaan van het kubisme waarvan Marie Laurencin, onder andere samen met Sonia Terk-Delaunay en Robert Delaunay, een unieke benadering van abstractie kunst ontwikkelde en een van de grondleggers van het kubisme werd.

Het werk van Laurencin toont veel lyrische motieven als sierlijke, dromerige jonge meisjes in pastelkleuren met zachte schaduwen. Tevens vind je de invloed van de Perzische miniatuurschilderkunst en de Rococo-kunst terug in haar werken.

IMG_20180612_192824.jpg

In 1907 debuteerde Marie Laurencin in de “Salon des Indépendants“(een genootschap van aanvankelijk alleen Franse kunstenaars, opgericht in 1884 door een groep schilders die bekend stonden als Les Indépendants, de onafhankelijken).

Natalie_Barney_and_Renee_Vivien.jpg

Natalie Barney (rechts) en haar geliefde Pauline Tarn (dichteres Renée Vivien). Foto via: Otto Studio

Marie Laurencin werd ook lid van salon van Natalie Clifford Barney, de toneel- en romanschrijfster en dichteres. Natalie Barney was de dochter van [ zie mijn eerdere blog; ‘Artistieke activist; Alice Barney-Pike ]. Er wordt van haar verteld dat zij een groot verleidster was.

De salon, die Natalie Barney gedurende 60 jaar zou leiden, was gelegen aan de linkeroever van Parijs en kunstenaars uit de hele wereld kwamen hier bijeen. Barney wijdde zich aan het promoten van vrouwelijke schrijvers door een vrouwenacademie op te richten als reactie op de bestaande, en volledig mannelijke, Franse Academie. Klik hier om meer te lezen

IMG_20180609_202310

Marie Laurencin’s bohemian/gypsie chic interior

over Natalie Clifford-Barney (Engelstalig).

In 1912 exposeerde Marie Laurencin met een grote tentoonstelling in Galerie Barbazanges en in 1920 in de P. Rosenberg galerie. Vanaf 1924 werkte zij ook aan toneelontwerpen en illustreerde boeken; ‘La Tentative Amoureuse’ van André Gide en ‘Alice in Wonderland’ van Lewis Caroll.

Paris_department_land_cover_location_map.svg

Galerie Barbazanges is located in Paris. By Eric Gaba, via: Wikimedia Commons user Sting

Na haar scheiding in 1920 van de Duitse Baron Otto von Waëtjen (met wie zij in 1914 getrouwd was) keerde Marie terug naar Parijs.

In Parijs zou Marie financieel succesvol blijken als kunstenares, tot de economische depressie van de jaren dertig aanvangt. Tijdens de crisisjaren werkte zij als kunstlerares op een privéschool en zij woonde verder tot haar dood in haar geboortestad; Parijs.

En o la la, Parijs, de stad die zoveel kunstenaars gelokt en geïnspireerd heeft.[ zie ook mijn blogpost over Paula Modersohn-Becker; ‘Verliefd op Parijs en schilderen‘ ].

“An artist has no home in Europe except in Paris.” -Friedrich Nietzsche

Bronvermelding onder de video

Geraadpleegde bronnen:

Een grote vlakte in de duinen

Standaard
Een grote vlakte in de duinen

Voor mij gaat een schilderij of kunstwerk pas echt leven als ik er meer van af weet. Zoals bijvoorbeeld bij het toch wel enigszins sombere werk ‘Nettenboetsters in de duinen‘ van Vincent van Gogh.

Dit werk van Van Gogh was geschat op een waarde van 3 tot 5 miljoen euro maar bracht onlangs op een veiling in Parijs meer dan 7 miljoen op!

dav

Vincent van Gogh, Een leven in brieven Foto: @LiRiAn-Art

Vincent schreef over het tot stand komen van dit schilderij (en nog twee andere doeken) aan zijn broer Theo op 20 aug. 1882 het volgende:

…Iets wat ik op Scheveningen zag,
Een grote vlakte in de duinen, ’s morgens na de regen; het gras is betrekkelijk zeer groen en daarop de zwarte netten uitgespreid in enorme cirkels, waardoor tonen ontstaan op de grond van een diep roodachtig, zwart, groen, grijs…
Op die sombere grond zaten of stonden of liepen als zonderlinge donkere schimmen, vrouwen met witte mutsen, en mannen, die de netten uitspreidden of repareerden…
Boven het landschap een eenvoudige grijze lucht met lichte streep door de horizon.”

Bron: Vincent van Gogh, Een leven in brieven

(En, gaat weer verder met lezen :))

Vincent van Gogh, Een leven in brieven

Vincent van Gogh, Een leven in brieven | Foto: @LiRiAn-Art

 

 

Nettenboetsters in de duinen levert 7 miljoen op

Standaard
Nettenboetsters in de duinen levert 7 miljoen op

“Toen ik voor dat brok grond een tijd had zitten teekenen kwam er een onweer met geduchten plasregen […] Daar ik begonnen was vòòr den storm met een lagen horizon op mijn knieën moest ik nu op mijn knieën in den modder gaan zitten.” Vincent van Gogh, 20-08-1882, in een brief aan zijn broer Theo van Gogh

Een vroeg werk van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh is geveild in Parijs
Women Mending Nets in the Dunes‘ bereikte afgelopen maandag een veilingprijs die ruim boven de geschatte waarde lag.

“A large expanse in the dunes in the morning after rain — the grass is very green, relatively speaking, and the black nets are spread out on it in huge circles, creating tones on the ground of a deep, reddish black, green, grey. Sitting, standing or walking on this sombre ground like strange dark ghosts were women in white caps, and men who spread out or repaired the nets.” 20 aug. 1882, Vincent van Gogh –  

Women_Mending_Nets_in_the_Dunes (1)

By Van Gogh – VG Gallery , via Wikimedia Commons

Women Mending Nets in the Dunes‘ een vroeg werk (1853 tot 1890) van de Nederlandse Vincent van Gogh werd maandag (4 juni 2018) op ​​een veiling in Parijs verkocht voor meer dan € 7 miljoen ($ 8,2 miljoen), aldus het veilinghuis Artcurial.

Bruno Joubert over ‘Women Mending Nets in the Dunes’:
“Dit landschap is een werk uit de eerste periode van Vincent van Gogh. Ze is meer dan uitzonderlijk; het vertegenwoordigt een essentiële mijlpaal in de artistieke vorming van de kunstenaar. Het draagt daarmee het begin van de picturale revolutie van de kunstenaar met de aanwezigheid van voorspellende gronden, zoals kraaien, velden, hemel en dynamische verwerking in zich. Bovendien is het de enige landschap van Van Gogh op dit moment als gevolg van zijn bewondering voor de School van Den Haag met Anton Mauve of het pre-impressionistische, waaronder Jean-François Millet en Charles-François Daubigny. Op deze manier zijn we getuige van de geboorte van een groot schilder.” Bron: Artcurial

Japanse prenten. De collectie van Vincent van Gogh

Standaard
Japanse prenten. De collectie van Vincent van Gogh

Amsterdam, 4 juni 2018

Het vandaag verschenen boek Japanse prenten. De collectie van Vincent van Gogh geeft een overzicht van Van Goghs beroemde Japanse prentencollectie, die circa 660 prenten bevatte. Aan de hand van nieuw onderzoek stellen de auteurs het bestaande beeld van Van Gogh bij: hij kocht de prenten in Parijs niet uit liefhebberij, zoals steeds wordt aangenomen, maar verwierf ze met het doel om ermee te gaan handelen. Ook tonen de auteurs aan dat de kleurrijke Japanse houtsneden van kunstenaars als Hiroshige, Kuniyoshi en Kunisada een van de meest krachtige, creatieve inspiratiebronnen achter Van Goghs werk werden en van cruciale invloed waren op de richting die hij als kunstenaar insloeg.
Naast het boek lanceert het Van Gogh Museum een online overzicht van de volledige collectie. Spectaculair onderdeel zijn verdwenen, nooit eerder tentoongestelde werken uit Van Goghs verzameling Japanse prenten: circa 50 werken uit privé- en museale collecties zijn door het Van Gogh Museum opgespoord en virtueel herenigd met de verzameling. De prenten zijn als hoogwaardige kleurenafbeeldingen in hoge resolutie gratis te downloaden.
Het boek en de website vormen een verdieping van de tentoonstelling Van Gogh & Japan (te zien t/m 24 juni) waarin aan de hand van meer dan 100 kunstwerken de invloed van Japanse kunst op het leven en werk van Van Gogh wordt getoond.

9200000093002737

JAPANSE PRENTEN – De collectie van Vincent van Gogh

Nieuw onderzoek
Het boek Japanse prenten. De collectie van Vincent van Gogh – geschreven door Chris Uhlenbeck, Louis van Tilborgh en Shigeru Oikawa – gaat gedetailleerd in op Van Goghs verzameling, analyseert de samenstelling en kwaliteit ervan en toont een ruime selectie van bijna 150 prenten die Van Gogh in zijn bezit had. Van Tilborgh beschrijft hoe Van Gogh de Japanse prenten verwierf en op welke wijze hij ze gebruikte. Hij kocht de prenten in Parijs niet uit liefhebberij, zoals steeds werd aangenomen, maar verwierf ze met het doel om ermee te handelen. En al behoorden de prenten die Van Gogh bij kunsthandelaar Siegfried Bing aankocht niet tot het neusje van de zalm, toen de verkoop niet van de grond kwam, raakte Van Gogh er diep aan verknocht en liet hij zich erdoor inspireren in zijn eigen kunst. De ongebruikelijke, kleurrijke en vrolijke motieven boden de kunstenaar naast inspiratie ook troost.
Specialist in Japanse prenten Chris Uhlenbeck analyseert de geschiedenis en samenstelling van de collectie: de kwaliteit van de kleurenhoutsneden, welke kunstenaars goed in de verzameling vertegenwoordigd zijn – naast onbekende kunstenaars zijn dat bijvoorbeeld Hiroshige, Kuniyoshi en Kunisada – en welke juist ontbreken, en de fascinatie voor bepaalde motieven. Shigeru Oikawa beschrijft de westerse interesse in crépons, felgekleurde prenten op gekreukeld papier – een specifiek soort kleurenhoutsnede waar Van Gogh zeer van gecharmeerd was. Oikawa onderzoekt hoe de crépons werden gemaakt en welke zich in Van Goghs verzameling bevonden.
Japanse prenten. De collectie van Vincent van Gogh is een uitgave van het Van Gogh Museum i.s.m. uitgeverij Tijdsbeeld en verschijnt in het Nederlands en het Engels. Het boek is mede tot stand gekomen dankzij de bijdrage van de Turing Foundation en de Japan Foundation. De Engelse co-editie wordt uitgegeven door Thames & Hudson (London/New York). Prijs: € 35.

Website: alle prenten van Van Gogh & verdwenen werken
Vanwege lichtgevoeligheid en omvang is het onmogelijk de Japanse prentencollectie van Van Gogh in zijn volledigheid en permanent tentoon te stellen. Internet biedt hierin een uitkomst: tegelijk met het verschijnen van het boek Japanse prenten. De collectie van Vincent van Gogh lanceert het Van Gogh Museum een volledig online overzicht van de verzameling Japanse prenten. Hierin is de collectie permanent te bewonderen, de prenten in het beheer van het Van Gogh Museum zijn gratis en in hoge resolutie te downloaden.
Spectaculair onderdeel van de website zijn de ‘verdwenen’ werken uit Van Goghs verzameling Japanse prenten. Van Gogh gaf regelmatig prenten weg aan familie of ruilde ze met bevriende kunstenaars. Zo zijn deze werken verspreid geraakt over de hele wereld. Circa 50 van deze werken zijn door het Van Gogh Museum opgespoord en binnenkort op de website met de verzameling herenigd.
De prenten op de website zijn voorzien van allerlei trefwoorden die de collectie meer reliëf geven. Zo wordt bijvoorbeeld in één klik zichtbaar dat Van Gogh veel prenten met vrouwelijk schoon uitkoos, dat hij opvallend veel prenten met bomen had en dat hij vaak viel voor de relatief nieuwe, felgekleurde prenten uit de latere Meiji-periode. Door de belangrijkste trefwoorden en de voornaamste kunstenaars van verklarende teksten te voorzien wordt extra context gegeven aan de collectie. Ook bijzonder zijn de dwarsverbanden die gelegd worden tussen de Japanse prenten en de werken van Vincent van Gogh. Het is daarmee voor de bezoeker mogelijk om vanuit een prent direct door te klikken naar bijvoorbeeld de kopie die Van Gogh ervan maakte of naar het geschilderde portret waar het werk op de achtergrond te zien is.

vangoghmuseum-s0176V1962-1920

Amandelbloesem, Vincent van Gogh (1853 – 1890), Saint-Rémy-de-Provence, februari 1890 – Credits: Van Gogh Museum, Amsterdam (Vincent van Gogh Stichting)

Symposium
In het kader van de tentoonstelling Van Gogh & Japan organiseert het Van Gogh Museum een symposium op 6 en 7 juni. Onderzoekers van 19de-eeuwse westerse kunst gaan in gesprek met specialisten op het gebied van Japanse kunst over onderwerpen als japonisme, primitivisme en Van Goghs Japanse prentencollectie. Zie hier voor het volledige programma.

Van Gogh & Japan
De collectie Japanse prenten van Vincent van Gogh is eigendom van de Vincent van Gogh Stichting en in permanente bruikleen in de collectie van het Van Gogh Museum. In de groot opgezette tentoonstelling Van Gogh & Japan toont het museum een brede selectie. Van Gogh & Japan laat aan de hand van meer dan 100 kunstwerken zien hoe verstrekkend de invloed van Japanse kunst op het werk van Van Gogh was. Ter gelegenheid van Van Gogh & Japan is het Van Gogh Museum elke zaterdagavond geopend tot 21 uur, de tentoonstelling loopt t/m 24 juni.

vangoghmuseum-s0195V1962-1920

Boomwortels – Vincent van Gogh (1853 – 1890), Auvers-sur-Oise, juli 1890 – Van Gogh Museum, Credits: Van Gogh Museum, Amsterdam (Vincent van Gogh Stichting )

EXPOSITIE ‘NAAR VAN GOGH’

Standaard
EXPOSITIE ‘NAAR VAN GOGH’

Beelden van Van Gogh (iconen uit de kunstgeschiedenis) gereproduceerd in de hedendaagse kunst, maar op totaal andere wijze en met een compleet andere betekenis.

Dat laat de tentoonstelling ‘Naar Van Gogh’ zien aan de hand van het werk van zes uiteenlopende (inter)nationale kunstenaars. De expositie in het Zundertse Vincent van GoghHuis prikkelt de zintuigen. Niets is wat het lijkt. Met werk van Suat Ogüt, Matthew Day Jackson, Raul Ortega Ayala, Niek Hendrix, Stijn Peeters en Vik Muniz. Te zien van 3 juni 2018 tot en met 6 januari 2019.

Wie de expositie in het Van GoghHuis bezoekt, denkt in eerste instantie werken van Van Gogh te zien. Het zijn echter allemaal hernemingen van Van Goghs door hedendaagse kunstenaars, die zodoende Van Gogh actualiseren. Hun manipulaties zetten de kijker bewust op het verkeerde been.

Zo toont Suat Ogüt (Turkije, 1986) in de reeks ‘Van Gogh Museum/Collection of Missing Titles’ vijf schilderijen van Van Gogh die verloren zijn geraakt door brand tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er zijn van deze werken echter wel zwart-wit foto’s bewaard gebleven. Om deze verdwenen schatten uit de kunstgeschiedenis weer zichtbaar te maken voor het publiek heeft Ogüt ze in grijstinten nageschilderd. De wand waarop ze worden gepresenteerd is ook grijs, waardoor het historische karakter wordt geaccentueerd. De installatie in de ruimte is een exacte kopie van de expositieruimte in het Amsterdamse Van Gogh Museum.

Uit dezelfde reeks verloren Van Goghs, maar op heel andere wijze uitgewerkt zijn de werken van Matthew Day Jackson (USA, 1974). Hij heeft het werk van Van Gogh dat tijdens Wereldoorlog II is verbrand ruimtelijk nagemaakt als object in de verstilling van het moment van verbranding tot verkoling. In het zwartgeblakerde hout is het reliëf van de voorstelling ‘Het park in Arles met de ingang gezien door de bomen’ scherp afgetekend.

Een ander stuk, dat eveneens een verdwenen Van Gogh laat zien, is van Raul Ortega Ayala (Mexico, 1973), Still Life with Meadow Flowers and Roses (After Vincent van Gogh). Hij onthult in dit werk de onderschildering van een bloemstuk van Van Gogh uit de collectie van het Kröller Müller Museum: twee worstelaars geschilderd op de academie in Antwerpen. Dit werk maakt deel uit van de serie From the Pit of Et Cetera, waarmee Ortega Ayala ingaat op Social Amnesia (naar de Amerikaanse historicus Russell Jacoby). Voor de totstandkoming van dit werk maakte de kunstenaar gebruik van een röntgenopname uit het archief van het museum om het ‘onbekende schilderij’ weer poignant zichtbaar te maken.

Stijn Peeters (Nederland, 1957) heeft in december 2017 deelgenomen aan het Van Gogh AiR programma. In het gastatelier in Zundert heeft hij met grafische technieken reproducties vervaardigd naar werken van Van Gogh. Peeters heeft gekozen voor afbeeldingen waarin Vincents mededogen voor de lijdende mens centraal staat. Het zijn spitters, houtdragers en zakkendragende mijnwerkersvrouwen (‘The bearers of the burden’). Vervolgens heeft hij de personages van Van Gogh omgevormd tot hedendaagse asielzoekers die (ook vaak zwaar bepakt) tegenwoordig ons landschap kleuren en mededogen behoeven. Aan de hand van deze serie brengt Peeters een speciaal nummer uit van zijn eigen kunsttijdschrift Ezel. Deze publicatie zal gepresenteerd worden bij gelegenheid van deze tentoonstelling.

Niek Hendrix (Nederland, 1985) vervaardigde onder andere een ongefixeerde reproductie van een kindertekening van Van Gogh in houtskool, voor de collectie van het Van GoghHuis. De vergankelijkheid van een dergelijk jeugdwerk (dat zich tot op heden in een onbekende particuliere collectie bevindt) wordt geaccentueerd door het bewust niet fixeren van de tekening. Ook deze nieuwe versie is volgens Hendrix niet voor de eeuwigheid. Een tweede werk laat een herinnering zien aan Vincents 1ste atelier in Etten (NBr). Het is een reproductie (in trompe l’oeil) van een prent van De Zaaier van Millet, die Van Gogh in Etten natekende. Tot slot schilderde Hendrix in grijstonen een kopie van ‘De groene papegaai’. Het bedrieglijke van dit werk is dat Van Gogh het schilderde naar een opgezette vogel.

Fotograaf Vik Muniz (Brazilië, 1961) is bekend van voorstellingen waarin hij de westerse kunstgeschiedenis kopieert met gebruik van onwaarschijnlijke materialen zoals papiersnippers, afval of planten. Niet met de bedoeling om de beschouwer te misleiden, maar om aan te zetten tot reflectie over de mate waarin het beeld betrouwbaar is. Door middel van zijn foto’s dwingt hij ons het proces van zien en waarnemen te ervaren.

“Ik wil de slechtst mogelijk illusies maken die toch nog de ogen van de gemiddelde persoon kunnen overtuigen … Illusies zo slecht als die van mij maken mensen bewust van de bedrieglijkheid van visuele informatie en van het plezier dat hieruit geput kan worden. Deze illusies zijn gemaakt om de architectuur van ons concept van waarheid te ontmantelen. Daardoor zijn ze meta-illusies”.

Hiermee vat Muniz treffend de opzet en intentie van de expositie ‘Naar Van Gogh’ samen. Twee grote fotoprints van hem worden geëxposeerd: Irissen en Vaas met zonnebloemen.

Vik Muniz – Van Gogh in dahlia’s

Zundert is bekend vanwege het jaarlijkse dahliacorso. Aan Studio Vik Muniz is gevraagd om speciaal in Zundert tijdens het corso in september 2018 een nieuw werk naar Van Gogh te vervaardigen uit dahlia’s. Dit zal plaatsvinden in de tuin van het Van GoghHuis, waar een veld beschikbaar is van circa 10 x 20 meter. Voor de uitvoering van het kunstwerk wordt een beroep gedaan op het enthousiaste team van vrijwilligers van het Van GoghHuis. Hieronder zijn ervaren corsobouwers. De performance van Vik Muniz voegt een extra activiteit toe aan de tentoonstelling. Bezoekers kunnen vooraf de totstandkoming volgen en tijdens het corso het dahliatableau bekijken vanaf de speciale (projectie)toren die in de Van Goghtuin wordt gebouwd. Het werk blijft liggen van 1 tot en met 16 september. De resultaten van dit project (fotoprints) zullen daarna worden toegevoegd aan de expositie.