Rineke Dijkstra in De Pont

Rineke Dijkstra in De Pont
10 maart ­ 22 juli 2018

The Hasselblad Award, een van de meest prestigieuze internationale fotografieprijzen, ging in oktober 2017 voor het eerst naar een Nederlandse fotograaf: Rineke Dijkstra (Sittard,1959). De Pont is dan ook extra trots het werk van Dijkstra te kunnen tonen in
een grote overzichtstentoonstelling die 10 maart 2018 geopend werd.

Rineke Dijkstra_Sefton Park, Liverpool, June10, 2006_preview

Rineke Dijkstra | Sefton Park, Liverpool, June10, 2006 | Curtesy of the artist and Marian Goodman Gallery, New York, Paris and London; Galerie Max Hetzler, Berlin and Paris and Jean Mot, Bruxelles

De internationale jury roemde Dijkstra om haar “briljante studie van de identiteit,
kwetsbaarheid en waardigheid” en schreef over haar: “Ze slaagt erin mensen zo te
vangen dat ze op een verbazingwekkende manier aanwezig zijn, op precies dat ene
moment. Hoewel ze absoluut modern zijn, tijdloos zelfs, doet haar portretwerk denken aan de grote meesters van de Gouden Eeuw van de Nederlandse kunst.”

RinekeDijkstra_Kolobrzeg, Poland, July 26, 1992_preview

RinekeDijkstra | Kolobrzeg, Poland, July 26, 1992 | Courtesy of the artist and Marian Goodman Gallery, New York, Paris and London; Galerie Max Hetzler, Berlin and Paris and Jean Mot, Bruxelles

Dijkstra werd zo’n twintig jaar geleden wereldberoemd met haar indringende
strandportretten, waar verschillen en overeenkomsten tussen de geportretteerden
en hun culturele achtergrond subtiel aan het licht treden. In andere series, zoals
Jonge moeders en Stierenvechters, strijden tegengestelde emoties als uitputting,
opwinding en trots om voorrang. De fraaie, haarscherp gedetailleerde foto’s geven de
toeschouwer bijna het idee oog in oog te staan met de geportretteerden. Tegelijk
verliezen ze door het seriële karakter deels hun individualiteit. Als kijker identificeer je
je vooral met de algemeen menselijke gevoelens die zij tonen, zoals verlegenheid of
ongemak.

Deze diashow vereist JavaScript.

Rineke Dijkstra, Emma, Lucy, Cécile (Three sisters 2008 – 2014), 2008
Rineke Dijkstra, Emma, Lucy, Cécile (Three sisters 2009 – 2014), 2012
Courtesy of the artist and Marian Goodman Gallery, New York, Paris and London; Galerie Max Hetzler, Berlin and Paris and Jean Mot, Bruxelles

Dijkstra maakt ook video’s, waarvan De Pont er in 2010 een aankocht:
I See a Woman Crying Hierin is te zien en te horen hoe een groep schoolkinderen op ernstige toon discussieert over de betekenis van Picasso’s schilderij The Weeping Woman.

Andere fotografen die in het verleden de prestigieuze Hasselblad Award wonnen en vertegenwoordigd zijn in de vaste collectie van De Pont, zijn Stan Douglas (2016),
Sophie Calle (2010) en Jeff Wall (2002). Ook van hen is momenteel werk te zien in
het museum.

De overzichtstentoonstelling van Rineke Dijkstra, waarin ruim tachtig werken
worden getoond, is een samenwerking met het Deense Louisiana museum, waar de
tentoonstelling tot eind december 2017 te zien was.

Sean Scully in De Pont

21 april – 26 augustus 2018
Solotentoonstelling Sean Scully in De Pont

Internationaal geldt Sean Scully (Dublin, 1945) als een van de meest toonaangevende abstracte kunstenaars. Met zijn solotentoonstelling bij De Pont maakt hij zijn debuut in Nederland. Scully’s schilderijen, werken op papier en foto’s zijn hier niet alleen voor het eerst te zien, de tentoonstelling heeft nog een andere verrassing in petto – een recente serie figuratieve schilderijen.

Landline Burgundy 2017 © Sean Scully_Courtesy of the artist_preview

Landline Burgundy 2017 | Courtesy / ©Sean Scully | TIF De Pont (De Pont museum)

In de serie Landlines onderzoekt Sean Scully de scheidslijn tussen land, water en lucht. De schilderijen zijn opgebouwd uit brede horizontale stroken in gedempte aardkleuren, afgewisseld met groen en blauw. De verf is vloeiend opgebracht, waardoor de kleurbanen niet monochroom of strak van elkaar gescheiden zijn. Veel van de werken zijn op aluminium geschilderd, een relatief nieuwe ontwikkeling in Scully’s oeuvre. Volgens de kunstenaar ‘verzet’ dit materiaal zich als je erop schildert. De stroken zijn niet alleen gebaseerd op kleur, textuur en vorm, maar ook op gewicht en dichtheid. Zo worden de stoffelijke eigenschappen van lucht, water en land zichtbaar gemaakt.

 

 

Bezoekers van de tentoonstelling in De Pont hebben de vrijheid Scully’s schilderijen zowel abstract als figuratief te ‘lezen’. Zo is de serie Doric, begonnen in 2008, gewijd aan Griekenland en de architectuur. Het is een ode aan wat de Griekse oudheid de mensheid heeft gebracht, vertaald in abstracte composities. Scully noemde de serie eens een openlijke ‘pro-westerse stellingname’. De werken zijn opgebouwd uit korte horizontale en verticale stroken in sobere grijze, bruine en zwarte tinten. Samen vormen ze een dicht patroon van rechthoekige blokken. Van de drie Griekse zuilenordes – Dorisch, Ionisch en Korinthisch – is de Dorische de eenvoudigste. De wat plompe verhoudingen zijn bepalend voor het uiterlijk en de afmetingen van de Dorische tempel. Ook de schilderijen in deze serie ogen hecht en robuust.

Doric Proteus 2013 © Sean Scully. Courtesy of the artist_preview

Doric Proteus 2013 | Courtesy  / ©Sean Scully | TIF De Pont (De Pont museum)

 

Eleuthera 3.12.17 2017 © Sean Scully_Courtesy of the artist_preview

Eleuthera 3.12.17 2017 | Courtesy / ©Sean Scully | TIF De Pont (De Pont museum)

 Een opvallende ontwikkeling in zijn recentere werk is de terugkeer van de figuratie. Op de tentoonstelling laat een kleine selectie werken uit de jaren zestig zien hoe kleurig en figuratief Scully aan het begin van zijn carrière schilderde. In de serie Eleuthera pakt hij die draad weer op. Reeksen foto’s van zijn zoontje Oisín spelend op het strand van Eleuthera, een van de Bahama’s, vormden zijn directe inspiratiebron. De sprankelende kleuren herinneren aan Van Gogh en Matisse. Op sommige werken omcirkelen kleurbanen als een soort bescherming het kind dat helemaal opgaat in zijn spel. De paradijselijke wereld van het spelende kind is een terugkerend motief de moderne kunst. De kunstenaar schildert een nostalgisch beeld van onbezorgde vrolijkheid, van spontane creativiteit, die de volwassene verloren is. ‘Het kost veel tijd om jong te worden’, merkte Picasso al op.

 

Over de kunstenaar:
Geboren in Dublin groeide Sean Scully op in een arbeiderswijk in Zuid-Londen. De schilderijen die hij ontdekte in een lokale katholieke kerk waren samen met rhythm & blues muziek bepalend voor zijn verdere leven. In de jaren zeventig vestigde Scully zich in New York en in 1983 werd hij Amerikaans staatsburger, hetzelfde jaar waarin zijn negentienjarige zoon Paul door een auto-ongeluk overleed. Tegenwoordig woont hij deels in de Verenigde Staten en deels op een boerderij in Beieren.
Gebeurtenissen in zijn privéleven keren, samen met de meest uiteenlopende historische en culturele invloeden, in zijn werk terug. Scully voelt zich daarnaast sterk verbonden met hedendaagse politieke en maatschappelijke ontwikkelingen, met de wereld waarin we leven.