De weg naar huis

Gek genoeg heb ik de afgelopen dagen minder dan anders gelezen, uitgezonderd op wat oude bladen en kranten na.

Deze ongewone tijd is dan ook niet voor niets voor veel mensen een periode van bezinning en kijken naar wat er echt toe doet. We zijn min of meer even stilgezet.

Uitgezonderd de mensen in vitale beroepen dan, van vakkenvullers tot schoonmakers en van artsen tot verpleegkundigen (en vul maar in voor jezelf), en voor iedereen die thuis werkt, de thuiswerkende ouders die onderwijs geven, iedereen die afstand houdt.. voor jullie allemaal niets dan hulde en lof.

In ‘De weg naar huis’ las ik iets dat ik zeer slaat op deze tijd, waarin we ineens veel meer met elkaar delen dan hiervoor misschien wel het geval was.

Zoals in deze overpeinzing:
‘Over een paar maanden word ik veertig, maar hier, tussen de wanden van het ravijn, met haar dat stijf staat van het zilt en sproetjes op mijn schouder door de zon, voel ik me dit jaar voor het eerst jong. Ik denk aan iedereen van mijn leeftijd die een groter, mooier, huis wil, hoge hakken, een nieuw kapsel, de beste scholen. Ik wil alleen dit: mijn lichaam bewegen tot het moe is en vies, verhalen schrijven, buiten slapen en zo lang mogelijk en intens mogelijk houden van mijn meiden en Steve.’

Een andere passage viel mij op vanwege de herkenning die zus Ri en mij onze Lirian De reis deed starten; *

‘Jarenlang werd de dag dat mijn vader wegging en wat vlak daarna volgde doodgezwegen. Dat iets tegelijkertijd compleet vergeten kan worden en absoluut bepalend is, is de merkwaardigste vorm van afbakening.’

Een gebundelde versie van een aantal van onze blogposts, die geschreven zijn in de periode waar wij op zoek waren naar antwoorden vanuit onze ervaring met een vergelijkbaar zwijgen binnen onze familie, kun je binnenkort downloaden via Lirian.nl

Ons kadootje aan jullie in tijden waarin lezen nog belangrijker is dan ooit ervoor.