Tagarchief: Expositie

MVRDV ontwerpt paviljoen voor BredaPhoto Festival

Standaard
MVRDV ontwerpt paviljoen voor BredaPhoto Festival

MVRDV ontwerpt paviljoen voor BredaPhoto Festival

Architectonische ingreep op Chassé Promenade als foto-expositie ruimte

Van 5 september t/m 21 oktober vindt de achtste editie plaats van het toonaangevende internationale BredaPhoto Festival. Ruim vijfenvijftig gevestigde namen en toptalenten exposeren op vijftien binnen- en buitenlocaties in het historische centrum van Breda en het hippe Belcrumgebied. In samenwerking met het Rotterdamse architectenbureau MVRDV bouwt BredaPhoto een foto-expositie-paviljoen op de Chassé Promenade. Bezoekers kunnen The Infinity Path bewandelen en van verschillende kanten de fotografie in het paviljoen bekijken.

1888-2d8fde22abb86a30c8815d93e457b18e

BredaPhoto en samenhang met andere kunstvormen

Het tweejaarlijkse BredaPhoto Festival toont het beste van de internationale, hedendaagse fotografie. Gerenommeerde kunstenaars exposeren zij aan zij met een nieuwe generatie. Het thema van de achtste editie is To Infinity and Beyond. Maar het festival wil op een artistiek innovatieve en uitdagende manier fotografie ook presenteren in samenhang met andere kunstvormen. Meest recente voorbeeld hiervan is een door MVRDV ontwikkelde landmark op het Chassé parkeerdek.

MVRDV

Het Chassé parkeerdek is al jarenlang het centrum van het festival met hoge steigerconstructies waarin XXL-foto’s werden gespannen. Dit centrum krijgt een opvallende make-over waarmee het Chassé parkeerdek nog meer dan voorheen het spraakmakende middelpunt van het festival wordt.

BredaPhoto zocht hiervoor de samenwerking met het architectenbureau MVRDV. Een van de grootste bureaus van Nederland met een stevige internationale trackrecord, dat elke vraagstelling steeds weet te vertalen in een origineel spraakmakend ontwerp, denk aan de Markthal in Rotterdam, de Skygarden in Seoul en de Tianjin Binhai Library.

The Infinity Path

MVRDV ontwierp The Infinity Path. Een tijdelijk openluchtmuseum, een architectonisch commentaar en een tijdelijk landmark voor Breda. The Infinity Path beslaat de hele omvang van het plein op de Chassé Promenade. De open structuur – het paviljoen heeft geen dak – geeft met zijn wanden ruimte aan de fotografie van het festival. Totaal wordt de installatie zo’n 500 meter lang; het hoogste punt is 6 meter. Daarmee is The Infinity Path ook een echte attractie: een uitkijkpost waar het publiek op kan lopen om de werken vanuit een heel ander perspectief te bekijken. MVRDV deed dat eerder met De Trap bij het Centraal Station in Rotterdam, wat tot een stormloop leidde van bezoekers. De installatie in Breda maakt de bijzondere architectuur van het plein zichtbaar, door de patronen en glooiing van het plein te volgen. MVRDV voegt als het ware een derde dimensie toe aan het lijnenspel van het oorspronkelijke ontwerp van het plein, gemaakt door West 8. Normaal gesproken is dit patroon van lijnen alleen zichtbaar als je van bovenaf op het plein neerkijkt, maar nu wordt het ontwerp letterlijk opgetild en zichtbaar gemaakt. De lijnen vormen hierdoor de wanden van een tijdelijk Bredaas fotomuseum zonder dak.

Breda Brengt het samen

BredaPhoto festival is een internationaal gerespecteerd festival en het grootste fotofestival van de Benelux. Het wordt door de gemeente Breda gezien als een van de parels van Cultureel Breda. City Marketing is voornemens het festival in de internationale profilering van Breda een vooraanstaande plaats te geven. The Infinite Path laat zien dat stad, bedrijfsleven en culturele organisaties gezamenlijk werken aan een Breda dat kwaliteit én toegankelijkheid, nationaal én internationaal, innovatie én traditie, top én talent samenbrengt en verbindt,

Partners

Naast de gemeente Breda is het Rotterdamse architectenbureau MVRDV één van de partners in het project. Bij de realisatie is Via Latus betrokken; de Bredase bouw gerelateerd netwerkorganisatie. Ook Projectontwikkelaar Synchroon en Heijmans – onderneming in vastgoed, woningbouw, utiliteit en infra – zullen een substantiële bijdrage leveren. Daarnaast is een beroep gedaan op het bedrijfsleven in Breda en Brabant. Met hun steun aan dit project zal het internationale en innovatieve profiel van BredaPhoto én Breda een stevige impuls krijgen.

EXPOSITIE ‘NAAR VAN GOGH’

Standaard
EXPOSITIE ‘NAAR VAN GOGH’

Beelden van Van Gogh (iconen uit de kunstgeschiedenis) gereproduceerd in de hedendaagse kunst, maar op totaal andere wijze en met een compleet andere betekenis.

Dat laat de tentoonstelling ‘Naar Van Gogh’ zien aan de hand van het werk van zes uiteenlopende (inter)nationale kunstenaars. De expositie in het Zundertse Vincent van GoghHuis prikkelt de zintuigen. Niets is wat het lijkt. Met werk van Suat Ogüt, Matthew Day Jackson, Raul Ortega Ayala, Niek Hendrix, Stijn Peeters en Vik Muniz. Te zien van 3 juni 2018 tot en met 6 januari 2019.

Wie de expositie in het Van GoghHuis bezoekt, denkt in eerste instantie werken van Van Gogh te zien. Het zijn echter allemaal hernemingen van Van Goghs door hedendaagse kunstenaars, die zodoende Van Gogh actualiseren. Hun manipulaties zetten de kijker bewust op het verkeerde been.

Zo toont Suat Ogüt (Turkije, 1986) in de reeks ‘Van Gogh Museum/Collection of Missing Titles’ vijf schilderijen van Van Gogh die verloren zijn geraakt door brand tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er zijn van deze werken echter wel zwart-wit foto’s bewaard gebleven. Om deze verdwenen schatten uit de kunstgeschiedenis weer zichtbaar te maken voor het publiek heeft Ogüt ze in grijstinten nageschilderd. De wand waarop ze worden gepresenteerd is ook grijs, waardoor het historische karakter wordt geaccentueerd. De installatie in de ruimte is een exacte kopie van de expositieruimte in het Amsterdamse Van Gogh Museum.

Uit dezelfde reeks verloren Van Goghs, maar op heel andere wijze uitgewerkt zijn de werken van Matthew Day Jackson (USA, 1974). Hij heeft het werk van Van Gogh dat tijdens Wereldoorlog II is verbrand ruimtelijk nagemaakt als object in de verstilling van het moment van verbranding tot verkoling. In het zwartgeblakerde hout is het reliëf van de voorstelling ‘Het park in Arles met de ingang gezien door de bomen’ scherp afgetekend.

Een ander stuk, dat eveneens een verdwenen Van Gogh laat zien, is van Raul Ortega Ayala (Mexico, 1973), Still Life with Meadow Flowers and Roses (After Vincent van Gogh). Hij onthult in dit werk de onderschildering van een bloemstuk van Van Gogh uit de collectie van het Kröller Müller Museum: twee worstelaars geschilderd op de academie in Antwerpen. Dit werk maakt deel uit van de serie From the Pit of Et Cetera, waarmee Ortega Ayala ingaat op Social Amnesia (naar de Amerikaanse historicus Russell Jacoby). Voor de totstandkoming van dit werk maakte de kunstenaar gebruik van een röntgenopname uit het archief van het museum om het ‘onbekende schilderij’ weer poignant zichtbaar te maken.

Stijn Peeters (Nederland, 1957) heeft in december 2017 deelgenomen aan het Van Gogh AiR programma. In het gastatelier in Zundert heeft hij met grafische technieken reproducties vervaardigd naar werken van Van Gogh. Peeters heeft gekozen voor afbeeldingen waarin Vincents mededogen voor de lijdende mens centraal staat. Het zijn spitters, houtdragers en zakkendragende mijnwerkersvrouwen (‘The bearers of the burden’). Vervolgens heeft hij de personages van Van Gogh omgevormd tot hedendaagse asielzoekers die (ook vaak zwaar bepakt) tegenwoordig ons landschap kleuren en mededogen behoeven. Aan de hand van deze serie brengt Peeters een speciaal nummer uit van zijn eigen kunsttijdschrift Ezel. Deze publicatie zal gepresenteerd worden bij gelegenheid van deze tentoonstelling.

Niek Hendrix (Nederland, 1985) vervaardigde onder andere een ongefixeerde reproductie van een kindertekening van Van Gogh in houtskool, voor de collectie van het Van GoghHuis. De vergankelijkheid van een dergelijk jeugdwerk (dat zich tot op heden in een onbekende particuliere collectie bevindt) wordt geaccentueerd door het bewust niet fixeren van de tekening. Ook deze nieuwe versie is volgens Hendrix niet voor de eeuwigheid. Een tweede werk laat een herinnering zien aan Vincents 1ste atelier in Etten (NBr). Het is een reproductie (in trompe l’oeil) van een prent van De Zaaier van Millet, die Van Gogh in Etten natekende. Tot slot schilderde Hendrix in grijstonen een kopie van ‘De groene papegaai’. Het bedrieglijke van dit werk is dat Van Gogh het schilderde naar een opgezette vogel.

Fotograaf Vik Muniz (Brazilië, 1961) is bekend van voorstellingen waarin hij de westerse kunstgeschiedenis kopieert met gebruik van onwaarschijnlijke materialen zoals papiersnippers, afval of planten. Niet met de bedoeling om de beschouwer te misleiden, maar om aan te zetten tot reflectie over de mate waarin het beeld betrouwbaar is. Door middel van zijn foto’s dwingt hij ons het proces van zien en waarnemen te ervaren.

“Ik wil de slechtst mogelijk illusies maken die toch nog de ogen van de gemiddelde persoon kunnen overtuigen … Illusies zo slecht als die van mij maken mensen bewust van de bedrieglijkheid van visuele informatie en van het plezier dat hieruit geput kan worden. Deze illusies zijn gemaakt om de architectuur van ons concept van waarheid te ontmantelen. Daardoor zijn ze meta-illusies”.

Hiermee vat Muniz treffend de opzet en intentie van de expositie ‘Naar Van Gogh’ samen. Twee grote fotoprints van hem worden geëxposeerd: Irissen en Vaas met zonnebloemen.

Vik Muniz – Van Gogh in dahlia’s

Zundert is bekend vanwege het jaarlijkse dahliacorso. Aan Studio Vik Muniz is gevraagd om speciaal in Zundert tijdens het corso in september 2018 een nieuw werk naar Van Gogh te vervaardigen uit dahlia’s. Dit zal plaatsvinden in de tuin van het Van GoghHuis, waar een veld beschikbaar is van circa 10 x 20 meter. Voor de uitvoering van het kunstwerk wordt een beroep gedaan op het enthousiaste team van vrijwilligers van het Van GoghHuis. Hieronder zijn ervaren corsobouwers. De performance van Vik Muniz voegt een extra activiteit toe aan de tentoonstelling. Bezoekers kunnen vooraf de totstandkoming volgen en tijdens het corso het dahliatableau bekijken vanaf de speciale (projectie)toren die in de Van Goghtuin wordt gebouwd. Het werk blijft liggen van 1 tot en met 16 september. De resultaten van dit project (fotoprints) zullen daarna worden toegevoegd aan de expositie.

Neo Rauch – Ik droom, dus ik ben

Standaard

 “For me, painting means the continuation of dreaming by other means.”
– Neo Rauch, 2007

P1000089 Ik had er weken naar uitgekeken en afgelopen vrijdag was het dan zover, de perspreview in Museum de Fundatie in Zwolle. Art bloggers, fotografen, journalisten en kunsthistorici werden in de gelegenheid gesteld de tentoonstelling als eerste te bekijken en het interview van museum directeur Ralph Keuning met Europa’s meest succesvolle hedendaagse kunstenaar Neo Rauch bij te wonen en we werden in de gelegenheid gesteld foto’s te maken en vragen te stellen. De veelzijdig kunstenaar bleek niet alleen een begenadigd schilder te zijn maar ook een rasverteller. Als Neo Rauch creëert, dan kijk je ademloos toe, als Neo Rauch spreekt, dan luister je en laat je je meenemen naar een andere wereld, in een andere taal.

800px-Rauch_neo_bruehl_maxernstmuseum_281007_06 ‘Neo Rauch vult zijn schilderijen met zijn droombeelden, visioenen, begeleiders en reisgenoten. Zijn schilderijen verbinden hun dynamiek met ons levensgevoel. Zij worden onderdeel van ons, huisgenoten, alsof ze ademen, die iedere dag denkimpulsen kunnen geven door hun indringende aanwezigheid of troost brengen. In het werk van Neo Rauch wordt de kracht van de kunst gevierd en het schilderen en het kijken naar schilderijen als levensnoodzaak geproclameerd.

Bron Persbericht Museum de Fundatie, Zwolle
Fotocredit Hans Peter Schaefer, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia

Die Kontrolle, 2010 Die Kontrolle, 2010, olieverf op doek, 300 x 420 cm, privécollectie Basel. © Neo Rauch / VG Bild-Kunst, Bonn. (Foto: Uwe Walter, Berlijn).

Neo Rauch – Dromos schilderijen 1993-2017
De tentoonstelling Neo Rauch – Dromos schilderijen 1993-2017 is de grootste expositie ooit gehouden in de Museum de Fundatie, in Zwolle. Er was een tussentijdse sluiting noodzakelijk om plaats te kunnen maken voor de 65 veelal grote en mysterieuze schilderijen van deze bejubelde en gepassioneerde hoogromantische kunstenaar; Neo Rauch. Volgens museumdirecteur Ralph Keuning is er zowel Rauch in Rembrandt en een Rembrandt in Rauch te ontdekken; schilderijen als spiegel van onze tijd, met een opdracht van de kunstenaar aan de kijker van het kunstwerk? P1000053 Zustrom, Neo Rauch 2016

Een extreem gevoelig mens
Neo Rauch, 57 jaar, werd geboren op 18 april 1960 in Leipzig. Vanaf de leeftijd van slechts 4 weken jong groeide hij verder op met zijn grootouders nadat hij zijn ouders had verloren na een tragisch treinongeluk. “Hij heeft die leegte zijn hele leven gevoeld,” merkte televisiejournalist en regisseur Nicola Graef  ooit op; “Omdat hij zo’n extreem gevoelig persoon is wordt al die emotie blootgelegd en dat zie je terug in zijn werk’.” Bron

“Voor Rauch is de schilderkunst een humeurige dienares die een leven lang, dag en nacht, bediend wil worden.”  -Arno Rink, overleden in 2017, bij leven een invloedrijk lid van de Leipzig School.

Een geboren schilder
Neo Rauch is een geboren schilder zoals je zelden meer ziet. Rauch kreeg tekenles van Arno Rink tijdens zijn studiejaren aan de Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig en kreeg van hem de liefde voor figuratieve kunst mee. Het is ook dankzij Arno Rink dat er een nieuwe generatie figuratieve schilders ontstond in Leipzig; De, vanaf de jaren negentig bijzonder succesvolle, Neuen Leipziger Schule.

“His heroes are men who work and even fight with resignation and without purpose, and yet have their own strange dignity. Neo Rauch’s works in their colors, which is nostalgically industrial in its tonality, in their drawing and compositional ambition, seem to hover caught between dream and reality.”

-Norman Rosenthal, Neo Rauch, 1997
in ‘Ateliergeheimen, over de werkplaats van Neo Rauch.

Realistische romanticus
Ondanks dat Neo Rauch de meest belangrijke kunstschilder van deze tijd is, is hij ook zeer nuchter gebleven. Rauch is iemand die leeft vanuit het gevoel dat het morgen ook zo weer voorbij kan zijn met alle aandacht, eer, en naamsbekendheid. Zijn naamsbekendheid verkreeg Rauch nadat Hollywood beroemdheid Brad Pitt in 2009 het schilderij ‘Etappe’ van Neo Rauch voor 1 miljoen dollar kocht tijdens de Art BaselArt Basel is een grote, prestigieuze kunstbeurs voor hedendaagse kunstbeurs.

KunstenaarsPaar Neo Rauch en Rosa Loy 
Tijdens de perspreview was Neo Rauch in het gezelschap van zijn vrouw, de evenzeer geprezen en gelouterde kunstenares, Rosa Loy. De tentoonstelling kent dan ook een intiem karakter en toont tevens het werk van Rauch’s echtgenote; Rosa Loy.
Schoonheid is nooit volledig glad, altijd met een splinter waaraan je je kunt steken – Rosa Loy.jpgRosa Loy
Het werk van Rauch’s echtgenote, Rosa Loy is even belangrijk en imposant als dat van Neo Rauch. Zie bijvoorbeeld mijn eerdere blogpost: ‘Rosa Loy – Oh, schilder je ook.’ Wanneer je Rosa Loy’s werk zou willen samenvatten kom je uit bij begrippen als; ‘sprookjesachtig, kracht, verbeelding en schoonheid.’ Maar beter kijk je goed naar haar werk, langzaam en aandachtig. Zoals trouwens ook bij voorkeur bij Neo Rauch’s werk in het bijzonder, en elk kunstwerk in het algemeen.

Lezing
In de serie Te Gast in het Drents Museum geeft Mirjam Westen (conservator Museum Arnhem) op zondag 28 januari 2018 een lezing bij de tentoonstelling Bilder Bergen van de Duitse kunstenaar Rosa Loy en zal daarin o.a. ingaan op het verhalende karakter binnen Loy’s oeuvre.

Tekst loopt door onder de video (Duitstalig, Engelse ondertiteling)

‘Kunst is een heel groot domein en kunst is echt van iedereen. Ik vind dat je de breedte moet laten zien en niet de toegespitste smaak van een elite.’  Ralph Keuning,
directeur van Museum De Fundatie in Zwolle.

De tentoonstelling 
De retrospectieve tentoonstelling beslaat 25 jaar schilderkunst – van 1993 tot 2017 – uit Rauch’s imponerende kunstenaarscarrière, en toont 65 (quote Ralph Keuning; ‘Ik had er heel graag 66 willen hebben’) surrealistische, hoogromantische en figuratieve werken afkomstig uit internationale kunstverzamelingen, uit Europa, de VS en Azië. Bezoek de tentoonstelling en dwaal met Neo Rauch over de Dromos, de door sfinxen geflankeerde weg naar de tempel.

P1000056 Das Gehege -Neo Rauch, 2016 -Foto LiRiAn Art

“We kunnen pogingen doen om de schilderijen van Neo Rauch te interpreteren maar we moeten niet denken dat hij ons verhalen wil vertellen of illustreren… Zijn schilderijen, met een enorme helderheid, lijken de kijker houvast te bieden, om deze daarna stap voor stap weer weg te nemen.” – Ralph Keuning

P1000051 Gewitterfront, 2016, olieverf op doek, 150 x 100 cm, Collectie Museum de Fundatie, Zwolle en Heino/Wijhe. -Foto LiRiAn Art

Tromgeroffel
Ik zou in al zijn werk eindeloos kunnen verdwijnen in een poging tot zoeken en duiden van wat ik zie. Zijn werk grijpt je vast en laat niet meer los.  Zijn idiosyncratische stijl is zowel raadselachtig, sprookjesachtig fantasierijk als ook griezelig soms. Maar voor mij persoonlijk is Gewitterfront een van zijn indrukwekkendste schilderijen. Het waarom hiervoor ligt misschien wel verscholen in het Trumpiaanse tijdperk waarin wij nu leven, een tijd waarin hufterigheid de nieuwe norm lijkt te zijn voor een zittende Amerikaanse president, in een Europa dat zuchtend zoekt naar een nieuw evenwicht.

“Een schilderij dat de Europagezinden (het Europa van nu, tussen vallen en opstaan) onder ons aanzet tot het aanmoedigen van de tamboer: sta op, roer je trom en voer ons aan naar een zonnige toekomst!'”

Ralph Keuning in een essay over Neo Rauch en Gewitterfront

Gewitterfront is een middelgroot olieverfschilderij van Neo Rauch, aangekocht door Museum de Fundatie voor 400 duizend euro en hiermee het tweede schilderij dat Nederland rijk is van deze beroemde Duitse kunstenaar. 

Tip, rondleidingen
1 maart, 14 en 27 april 2018 geeft
Olivia Lankhorst- van Veen een rondleiding ter gelegenheid van de tentoonstelling: Neo Rauch Dromos in Museum de Fundatie in Zwolle. Zie ook de agenda van de Vrije Academie.

P1000069.JPG

Foto @LiRiAn Art

Over het museum
Museum De Fundatie in Zwolle ligt op de grens van een middeleeuwse binnenstad en een 19e-eeuwse parklandschap. Dit museum voor beeldende kunst werd in 2013 uitgebreid met een wolk, ofwel een opzienbarend volume, op het dak. Lees hier meer over de bijzondere architectuur en de gewonnen extra expositieruimte op het dak van Museum de Fundatie in Zwolle.

Rotterdam International Art Fair 2016

Standaard
FB_IMG_1472813573927

9 en 10 sept. 2016 ~ Kunstbeurs in de Grote of Sint-Laurenskerk in Rotterdam

Voor in de agenda; 9 september (gereserveerd voor de VIP voorbezichtiging) en 10 september (11.00 uur – 18.00 uur, entree gratis) de 2e editie van het Rotterdam International Art Fair RIAF. In de imposante Grote of Sint-Laurenskerk (afgekort ook wel ‘de Laurenskerk’ genoemd) zijn tijdens deze dagen tal van bekende en aanstormende kunstenaars met hun werk aanwezig op de beurs. Hiermee is de RIAF een van de zeer weinige kunstbeurzen waar veelal direct contact mogelijk is tussen de koper en kunstenaar. Vertegenwoordigt zijn meer dan 150 exposanten uit 30 landen en hiermee dus een unieke kans om kunst zowel kunst te kopen als te investeren in hedendaagse werken.