Het hart van de familie, Zeruya Shalev

You’ve missed it again, you’ve gone wrong again, you thought you had time, you thought that even someone whose days were numbered would wait for you. That’s the kind of person you are, dozing while more opportunities pass you by (…)Zeruya Shalev

Boek 29- Lirian Leest – Het hart van de familie, Zeruya Shalev, 447 pagina’s. Uitgeverij Cossee. Uitgelezen tijdens tropische temperaturen buiten en binnen 😉 

Lirian Leest – Het hart van de familie, Zeruya Shalev

‘Het hart van de familie’ is de vierde roman van de Israëlische auteur Zeruya Shalev, waarvan de eerste drie boeken meteen internationale bestsellers werden.

Het verhaal begint bij Chemda Horowitz, moeder van een zoon en een dochter, die eenmaal oud geworden in het ziekenhuis belandt. Vanaf dat moment worden de verhoudingen in het leven van haar kinderen op scherp gezet. Kort door de bocht samengevat zijn, net zoals in het echte leven, de hoofdpersonen op zoek naar zichzelf, liefde en aandacht.

Het hart van de familie, Zeruya Shalev

Het was even wennen aan de schrijfstijl, vaak zonder komma’s of aanhalingstekens en de in elkaar overvloeiende levensverhalen (dat is eigenlijk ook wel weer zo des levens;)) maar al snel word je in hun geschiedenis meegezogen en dan vergaat het je zoals vele andere lezers voor je, je wilt doorlezen totdat je het boek uit hebt. 

Achterflap Het hart van de familie, Zeruya Shalev

Hoewel de eindplot enigszins afgeraffeld overkwam op mij is het wel knap van de auteur dat je tot aan het eind niet zeker weet hoe het af gaat lopen. En zoals dat gaat met een goed boek, ik vond het jammer dat het uit was. Gelukkig heb ik (winkelen in eigen huis :)) nog een boek van haar op de plank staan (Man en vrouw) dus ik kan nog even verder meeleven met de fascinerende levens ontsproten uit de pen van Zeruya Shalev.

Boekfragment Het hart van de familie – via Uitgeverij Cossee
~
Pijn’ is de laatst verschenen roman van Zeruya Shalev, deze staat nu ook op het nog te lezen lijstje van Lirian Leest.
~
‘In ‘Pijn’beschrijft Zeruya Shalev de ervaringen van vrouwen in haar land en hoe deze verweven zijn met de politieke structuur van haar land. Dit boek is waarschijnlijk haar meest persoonlijke tot nu toe: de heldin is de overlevende van een terroristische aanslag die jaren later nog steeds wordt gekweld door haar ervaringen. Zeruya Shalev overleefde in 2004 een zelfmoordaanslag.
Zeruya Shalev is een van Israëls meest prominente auteurs, haar romans zijn in meer dan 20 talen vertaald.’

Via: DW Books

Terug naar het strandhuis

Wist je dat:

Zeeschildpadden kunnen meer dan 100.000 kleine diertjes meedragen op hun rug! Bron: National Geographic 

Als kind had ik een landschildpad waar ik uren naar kon kijken omdat ik schildpadden nu eenmaal fascinerend vind. Als loper zit in team turtle, kort samengevat, ik hou van schildpadden en dat was precies de reden waarom ik dit boek graag wilde lezen.

Boek 24, Lirian Leest, Terug naar het strandhuis, Mary Alice Monroe

Lirian Loopt

Boek 24Duo lezend in twee boeken won Terug naar het strandhuis van Mary Alice Monroe het van De gouden draad (even fascinerend overigens maar meer informatief waardoor je het niet in een keer uit kan/wil lezen). In Terug naar het strandhuis wordt het hele proces van een nest maken tot en met het uitkomen van de eieren uitvoerig beschreven. In dit korte filmpje van WNF-Rangers zie je het hele gebeuren versneld voorbijkomen:

Mary Alice Monroe (1960) schrijft fictie en onderzoekt de fascinerende parallellen tussen de natuur en de menselijke natuur. Veel van haar boeken gaan over milieukwesties.

Terug naar het strandhuis is een zomerse roman met als rode draad het leven van een bedreigde schildpaddensoort, de onechte karetschildpad, en familieverhoudingen en liefdesperikelen. 

Boekbeschrijving via Karakter Uitgevers:
‘Een bijzonder en emotioneel relaas over familiebanden en een onverwerkt verleden: liefde, haat en vergeving.

De veertigjarige Caretta heeft al jaren geen contact meer met haar familie die in het zuiden van het land woont. Op een dag ontvangt ze een brief van haar moeder waarin zij haar dochter vraagt naar huis te komen. Omdat Caretta de controle over haar eigen leven aan het kwijtraken is, besluit ze terug te gaan naar het strandhuis op het mooie Carolina Lowcountry, waar zij opgroeide.
Al snel krijgt het eilandritme vat op haar: ze kan zich voor het eerst in lange tijd weer ontspannen en ziet dat het leven weer zin heeft. Het strand, de zee, haar thuis… Caretta gaat zich ontfermen over bedreigde schildpadden en haalt oude banden aan met mensen die zij dacht verloren te hebben. Haar belangrijkste levensles leert zij door het hernieuwde contact met haar moeder. Het is een les waarbij liefde zeker ook zijn offers zal vragen.’

Tip: leesfragment

&

Mary Alice Monroe op Instagram.

Anderen over Terug naar het strandhuis:

“I start my summer with Mary Alice Monroe’s enchanting novels…I’m a devoted fan.” Elin Hilderbrand, NYT Bestselling Author

“With its evocative, often beautiful prose and keen insights into family relationships, Monroe’s latest is an exceptional and heartwarming work of fiction.” Publishers Weekly starred review

“The Beach House is profoundly moving.” All About Romance 

Foto door Maria Isabella Bernotti op Pexels.com

De weg naar Little Dribbling

Foto door Tuur Tisseghem op Pexels.com

Lirian Leest, boek 23
De weg naar Little Dribbling. Een reis door Groot-Brittannië, Bill Bryson

Bill Brysons kennis over Groot-Brittannië ontwikkelde zich van ‘weet bijna niets’, naar ‘grondige vertrouwdheid’, tot ‘complete verbijstering: wat weet ik eigenlijk weinig’. Ineens realiseert Bryson zich namelijk dat hij in een land woont dat zich zo snel ontwikkelt dat het hem vreemd aandoet, een plek vol beroemdheden wier namen en talenten hij niet kan onderscheiden, acroniemen die hem moeten worden uitgelegd, gespreksonderwerpen die hij niet langer kan volgen. En precies op dat moment wordt Bryson opgeroepen om een test te doen voor het Brits staatsburgerschap. Twintig jaar na zijn eerste kennismaking met Groot-Brittannië, die hij uitgebreid heeft beschreven in Een klein eiland – een van de meest geliefde reisboeken van de afgelopen decennia – besluit hij tot een gloednieuwe reis om ‘zijn’ land te herontdekken. Wederom leidt dat tot hilarische anekdotes waarmee hij de typische kijk van de Engelsen op hun eiland schitterend tot uitdrukking weet te brengen. (Bron: achterflap boek)

@lirianartLeest

Als Engeland liefhebber verslind ik alle boeken over Groot-Brittannië, dus dit boek natuurlijk ook. Echter, De weg naar Little Dribbling is in 2015 verschenen en er zijn al veel recensies over te vinden. Ik beperk me daarom in deze post tot de stukjes in het boek die er echt uitspringen voor mij (nu waren er dat op zich teveel om hier allemaal aan te halen maar dat kan de pret niet drukken).

Zoals bijvoorbeeld direct al aan het begin van bladzijde 9 over een pijnlijke kennismaking met de automatische slagboom van een parkeerterrein. Lees maar mee:

Er zijn feitelijk maar twee manieren om een slagboom op je hoofd te krijgen. De ene is: onder een opgerichte slagboom gaan staan en willens en wetens toelaten dat hij op je neerdaalt. Dat is duidelijk de gemakkelijkste manier. De andere methode – waarbij je een heel eind komt met een licht verminderd geestelijk vermogen – is vergeten dat je zojuist een slagboom omhoog hebt zien gaan, in de aldus vrijgekomen ruimte stappen en daar met op elkaar geperste lippen blijven staan nadenken over je volgende stap, en dan volkomen verbouwereerd voelen dat de slagboom op je hoofd kwakt, als een moker op een spijker. Dat was de door mij verkozen methode.

Dit waargebeurde verhaal is om te beginnen eerst verschenen als een audio-download, i.s.m. audible.co.uk, in het kader van het zogeheten Love Hearts Appeal, een actie t.b.v. de afdeling cardiologie van het Great Ormond Street Hospital for Children.

Nog iets wat ik zeer waardeer aan, de weliswaar Amerikaanse, Bill Bryson is de onderkoelde Britse humor in zijn boeken. Neem een zin als deze bijvoorbeeld:

Puntje puntje ging na 11 maanden alweer scheiden. Ik had puistjes die het langer uithielden.’

Vakantie 2019 – De bossen van New Forest@lirianart

En via bladzijde 87 kwam ik weer in New Forest terecht:

‘Wat is het spannend om wakker te worden in een ander land.’ De weg naar Little Dribbling, bladzijde 335.

Het is een prachtig gebied. Als u uit een ander land komt, is het misschien goed om te weten dat het New Forest eigenlijk niet nieuw is en zelfs niet een en alleen bos… Forest verwees oorspronkelijk naar elk gebied dat gereserveerd was voor de jacht. Het kon bebost zijn maar was dat niet noodzakelijk zo. Bijna alle eens zo geweldige grote Forests – Sherwood Forest, Charnwood, Shakespeares Forest of Arden – zijn helemaal verdwenen of sterk ingekrompen. Alleen het New Forest heeft iets van zijn oude dimensies behouden.

Wat Bill Bryson zelf graag wilde zien tijdens zijn reis voor dit boek, was het eeuwenoude White Horse van Uffington, een gigantisch gestileerde afbeelding van een paard, ruim honderdtwintig meter lang uitgesneden in het onderliggende kalksteen van een met gras begroeide heuvel in Oxfordshire.

Sattelite view of the Uffington White Horse

Oh Engeland:

Er is geen landschap gunstiger gekneed, fraaier om te zien en prettiger om in te vertoeven is dan het landelijke gebied van Groot-Brittannië. Het is ’s werelds werelds grootste park, ’s werelds volmaaktste, niet als zodanig bedoelde tuin. Dit is in mijn ogen, misschien wel het meest glansrijke kunststuk van de Britse natie (Bladzijde 346).

Ja lezen in de boeken van Bill Bryson is alsof je samen met de auteur een wandelingetje maakt door de plaatsen en locaties die hij bezoekt en beschrijft in zijn boeken. Oh en hoe graag ik ook weer terug wil naar Engeland, dat gaat gezien het Corona tijdperk waarin we nu leven, plus de daarmee samenhangende risico’s, als ook code oranje op het moment van schrijven met daarbij de nodige quarantaine weken, nog even niet gebeuren.

Daarom. Dank, dank, dank voor boeken,
zij brengen ons nu meer dan ooit naar andere landen.

Keuze zat in ieder geval uit de boeken van Bill Bryson bij De SLegte

Tip: leesfragment

Tot slot, steun je lokale boekhandel, we kunnen niet zonder ze!
En voor nu en altijd, was je handen. Dank 🙂

Boekenvlog

Nieuw
Lirian Leest op YouTube

Met korte reviews, bevindingen of aanbevelingen, gedichten of quotes.
De aftrap is met een boek over een voor mij geliefd onderwerp,

Engeland;

MInd The Gap, van Titia Ketelaar

Tekst loopt door onder de video

Lirian Leest – Boek 19 – Mind the Gap, Titia Ketelaar

En waar mijn liefde voor Engeland nu vandaan komt? Die was er eigenlijk altijd al, via boeken en series en documentaires over Engeland. En na een bijzondere vakantie in Engeland (leestip! :)) wilde ik het liefst zo snel mogelijk weer terug naar ‘England’ (maar aangezien ik in werkelijkheid niet zo heel reislustig ben en we nu in een corona tijdperk verkeren, kan dat nog wel even duren vrees ik).

Lirian Leest in Engeland

Of misschien is het wel vanwege de vele kleine boekenwinkels-, liefdadigheidsboekwinkels en antiquariaten die Engeland herbergt.

Door Cees Buddingh’, 1918 – 1985 (Nederlands dichter en prozaïst) in Engelse zondagen werd het zo verwoordt;

‘Mijn huis staat met boeken vol gestapeld, het zijn er nu over de dertienduizend, denk ik, maar iedere keer als we in Engeland zijn brengen we er toch wel weer minstens honderd terug. Maar het is zo fascinerend om al die vaak kleine zaakjes na te speuren. In Totnes. In Westward Ho (nu helaas verdwenen). In Barnstaple. In Marlborough. In Ripon. In, ja, noem maar op. Een van de redenen is natuurlijk dat Engelsen zo’n enorm rijke literatuur hebben, ik zeg altijd: het creatieve genie van de Nederlanders is in de schilderkunst gegaan en van de Engelsen in hun literatuur; onze Shakespeare heet Rembrandt. En van al die boeken – zeker uit de eerste helft van deze eeuw – is dikwijls zo weinig herdrukt. Je moet dus de oorspronkelijke uitgaven hebben.’ C. Buddingh’, Engelse Zondagen

Engelse stads- en dorpstaferelen, geschilderd door Klaus Moritz, in kleur, Met verhalen van Cees Buddingh’

Voor nu, blijf verbonden, blijf lezen en Groet in beweging An, van Lirian