Angelica Kauffmann, een getalenteerd, beroemd en veelzijdige kunstschilder

‘The human soul is hungry for beauty; we seek it everywhere – in landscape, music, art, clothes, furniture, gardening, companionship, love, religion, and in ourselves. No one would desire not to be beautiful. When we experience the beautiful, there is a sense of homecoming.’ John O’Donohue

330px-Angelica_Kauffmann_by_Angelica_Kauffmann Zelfportret 1770–75
De Zwitserse Maria Anna Angelica Kauffmann (30 oktober 1741 – 5 november 1807) is een kunstschilder die internationaal geldt als een groot kunstschilder. Zij was een getalenteerde persoonlijkheid, zo sprak zij sprak ook meerdere talen (van haar moeder had zij de Engelse, Italiaanse en Franse taal leren spreken) en kon ook nog eens prachtig zingen.

Angelika_Kauffmann_Geburtshaus_TafelKunst met de paplepel ingegoten
Dat zij kunstschilder zou worden lag ook wel in de lijn der verwachting met een vader als Joseph Johann Kauffmann, die behalve dat hij portretschilder was ook paleizen en kerken decoreerde. Nadat het gezin in 1754 naar Milaan was verhuisd oogstte zij op vijftienjarige leeftijd hoge roem met haar indrukwekkende pastelportretten.

Klassieke oudheid en oude meesters
Na het overlijden van haar moeder in 1757 woonden vader en dochter in het Oostenrijkse Schwarzenberg. Gezamenlijk werkten zij hier aan kerk wandschilderingen. Vanaf 1762 reizen zij samen door Italië en Angelica bestudeerd hier klassieke oudheid. Door schilderijen van oude meesters te bestuderen maakte zij zich de kunst eigen om in een stuk meerdere figuren op te zetten en ze maakte van het mengen van pastelkleuren haar specialisatie.

Angelika_Kauffmann,_autoritratto_come_allegoria_della_speranza

La Speranza – Bron: Wikimedia; Geplaatst door Sailko

Stijl en stromingen
Van de hand van Angelica Kauffman is ook het prachtige portret ‘La Speranza’ (Hoop) gemaakt met waterverf. Haar werk kenmerkt zich voornamelijk door de subtiele kleursamenstellingen en zachte trekken. Zo werd een portret van Goethe, door Kauffmann gemaakt, door critici ‘te verwijfd’ genoemd.
Qua onderwerpkeuze paste Angelica Kauffman bij de stroming van het neoclassicisme maar vanwege haar kenmerkende stijl kwam ze ook dicht in de buurt bij het rococo.

Blustockings2

Kauffman (seated), in the company of other “Bluestockings“. Painted by Richard Samuel, 1778 Bron: Wikimedia Commons

Een carrière die ineens snel gaat
In Venetië maakt Kauffmann kennis met de vrouw van de Duitse ambassadeur; Lady Wentworth en zij wordt geïntroduceerd in de kringen van de Engelse bovenklasse. Hierna neemt haar carrière een vlucht. In 1766 reist Angelica, begeleid door Lady Wentworth, naar Londen om daar portretten van personen en groepen te gaan maken. Na een kortstondig huwelijk met blijft zij berooid achter en wordt Joshua Reynolds, die later een portret van haar zal schilderen, een van haar beste vrienden.

Terug naar Rome
In 1781 treedt zij in het huwelijk met de schilder Antonio Zucchi,die samen met Robert Adam 9200000064933302 [dit boek is o.a. te koop bij: Bolcom ] Engelse landhuizen decoreert. In in het gezelschap van haar vader verhuist het jonge echtpaar naar Rome. Angelica ging hier om met dichters, kunstenaars, filosofen en vorsten. en goed bevriend was zij met de Duitse dichter, filosoof en theoloog Johann Gottfried von Herder. En ook gaf zij tekenles aan de Duitse wetenschapper, toneel- en romanschrijver, dichter en filosoof Goethe.

800px-Ferdinand_and_Miranda_(Shakespeare,_The_Tempest,_Act_3,_Scene_1)_MET_DP858683

Ferdinand and Miranda (Shakespeare, The Tempest, Act 3, Scene 1) 1887  – Via Wikimedia

Een groot eerbetoon
Als Kauffmann in 1807 overlijd wordt haar leven geëerd door een prachtige begrafenis onder leiding van de Italiaans beeldhouwer Canova. Alle leden van de Academie van St. Luke, waaronder tal van geestelijken en virtuozen, volgen Angelica Kauffmann naar haar laatste rustplaats, een tombe in Sant’Andrea delle Fratte, terwijl twee van haar beste foto’s tijdens deze rituele tocht werden meegedragen. 

Tekst loopt door onder de video 


Boeken over Angelica’s Kauffman
9200000002592352 In 1810 wordt er een biografie over Kauffmann uitgegeven door Giovanni Gherardo De Rossi. Het boek zou later de basis vormen voor een roman, geschreven door Léon de Wailly (1838)  b en in 1875 schreef de Engelse auteur Anne Isabella Thackeray ‘Richie’ over het leven en werk van Angelica Kauffmann in het Cornhill Magazine, getiteld ‘Miss Angel‘. 


Gebruikte bronnen
https://www.royalcollection.org.uk/accademia-di-san-luca
http://www.artfortune.com/angelica-kauffmann/artistbiographies-90264/
https://www.britannica.com/biography/Angelica-Kauffmann
http://www.artsalonholland.nl/grote-meesters-kunstgeschiedenis/angelica-kauffmann
Afbeeldingen
https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Angelica_Kauffmann?uselang=nl#mw-subcategories

 

Over zingeving, geluk en betekenis

 “De zon smelt Moskou aaneen tot een vlek die als een dolle tuba heel het innerlijk doet vibreren. Roze, lila, gele, witte, blauwe, pistache-groene, vuurrode huizen, kerken, het razend groene gras… Dit tijdstip te schilderen leek me het onmogelijkste en hoogste geluk voor een kunstenaar” – Wassily Kandinsky, Russisch abstract schilder 1866-1944

Jean-Baptiste Pater - Gathering of Actors of the Comédie-Italienne in a Park De Fransman Jean-Baptiste Joseph Pater, geboren op 29 december 1695 in Valenciennes (Valencijn) overleed op deze dag, 25 juli in het jaar 1736.

De meester en de leerling
Jean-Baptiste Pater was de zoon van een beeldhouwer, die door zijn vader opgeleid werd in het vak. In 1713 was hij in Parijs een korte periode in de leer bij de 18e eeuwse Franse kunstenaar Jean-Antoine Watteau en in 1728 werd hij benoemd tot academicus. Behalve landelijke feesten, landschappen, portretten en arcadische taferelen vervaardigde Pater ook de illustraties bij de fabels van Jean de La Fontaine.

Baas boven baas
Jean-Baptiste was een trouw volger van Watteau’s stijl en ook diens enige leerling. Watteau op zijn beurt was geïnspireerd en opgeleid door de veelzijdige, decorateur, graveur en kunstschilder Claude Gillot (1673-1722).  Claude Gillot was de eerste kunstenaar die scènes uit toneelvoorstellingen schilderde en als etser heeft hij grote invloed gehad op de ontwikkeling van de grafiek in Frankrijk. En het was ook Gilliot die aan de wieg van de ontwikkeling van de fête galante heeft gestaan.* Een genre dat later door zijn beroemde student Jean-Antoine Watteau verder ontwikkeld zou worden.

Isabelle_Plays_Guitar_for_Pierrot_and_Scaramouche_MET_DP815062

Claude Gillot – Isabelle Plays Guitar for Pierrot and Scaramouche

De thematiek van de liefde
Watteau werd vooral bekend door zijn zogeheten * ‘fêtes galantes‘ een romantisch genre uit de 18e eeuwse Franse schilderkunst, met taferelen van elegant geklede mensen die zich in de buitenlucht vermaken met muziek, dans en geflirt. De kleurige schilderijen weerspiegelde een droomwereld die Watteau voor ogen had. Jean-Antoine Watteau (1684-1721) was een geweldige en een van de beste tekenaars van de 18e eeuw. Het Teylers Museum zegt over Watteau:

Baanbrekend en een van de belangrijkste schilders uit de kunstgeschiedenis, dat is Jean-Antoine Watteau – bron

De inspiratiebron voor het schilderwerk van Watteau waren figuurstudies. Na zijn dood liet hij weinig schilderijen maar wel honderden tekeningen na.

Wanneer hij de aandrift voelde tot het maken van een schilderij, baseerde hij zich op studies in zijn tekenboek” – aldus een tijdgenoot van Watteau

Zowel Jean-Antoine Watteau als Jean-Baptiste Pater zijn de geschiedenis ingegaan als kunstschilders uit de periode van de rococo; een decoratieve stijl uit het begin van de 18e eeuw, die volgde op de barok stijl. Rococo is afgeleid van roc (rots) en coquilles (schelpmotief) die in de 18e eeuwse barok met name in de toegepaste kunst veel gebruikt werd. Deze Europese stijlperiode in de beeldende kunsten beleefde haar hoogtepunt tussen 1730 en 1760.

1024px-The_Toilet_of_Venus,_by_François_Boucher

Francois Boucher, The toilet of Venus – olieverf , 1751. Boucher was eveneens een rococo-schilder, bekend geworden door zijn lieflijke, zoete schilderijen met een sensuele ondertoon.

Geluk of betekenis
Wat deze stijl en tijd typeerde was de zoektocht naar, en het vastleggen van, geluk voor mensen uit de hogere klasse. Iets wat een parallel oplevert met onze tijd waar het zoeken naar geluk de hoogste graal lijkt te zijn en de dagelijkse realiteit lijkt te verdringen 😉 Misschien is het zoeken naar betekenis wellicht een beter alternatief voor onze eeuwige zoektocht naar geluk.

Filmtip
9200000038297827 Hoewel een zoektocht op zich natuurlijk heel interessant kan zijn en in de film: Hector and the Search for Happiness – Een zoektocht naar geluk – ook nog eens een keer verrassend uitpakt. Zo blijkt geluk o.a. weten hoe je het leven moet vieren te zijn.